Profil użytkownika: Konkwistadorrr

Świetna, klasyczna powieść rycerska. Myślałem, że raczej nie lubię takiej tematyki (od zawsze wierny fan twardego SF albo postapokalipsy), a tutaj bardzo miłe zaskoczenie.
Pierwsza moja styczność z tym autorem (Tonke Dragt) i już jestem pewien, że sięgnę po drugą część „Listu do króla”. Tę książkę warto czytać ze swoim dzieckiem, które ma powyżej 5 lat. Napisana jest bardzo przystępnym językiem, fabuła jasna i przejrzysta, tradycyjnie. Czyta się bardzo szybko.
Sama treść bardzo konserwatywna (co jest piękne i dobre), kilka akcentów podkreślających znaczenie wiary chrześcijańskiej oraz hierarchia i monarchia. Poza tym przygoda, przygoda i jeszcze raz przygoda!
Pewien 16 latek ma być pasowany na rycerza, ale pewien ktoś prosi go o pomoc. Sprawa, która czekać nie może, od tego zależy przyszłość nie tylko jednego królestwa. Czy młody bohater podoła?
P. S. Wciąż czekam na powrót króla, a d…kracja to nierządy motłochu.

Świetna, klasyczna powieść rycerska. Myślałem, że raczej nie lubię takiej tematyki (od zawsze wierny fan twardego SF albo postapokalipsy), a tutaj bardzo miłe zaskoczenie.
Pierwsza moja styczność z tym autorem (Tonke Dragt) i już jestem pewien, że sięgnę po drugą część „Listu do króla”. T...

Rozwiń

Zwiń

Wydanie drugoobiegowe z roku 1987. Dobrze, że mam jeszcze bardzo dobry wzrok, inaczej nie byłbym w stanie tego dziennika przeczytać. Literki mniejsze niż mrówki, ale ujmując rzecz formalnie: Ot ciekawostka z epoki, drukowane na powielaczu. Kto wtedy świadomie żył w tamtym czasie w Polsce wie o czym piszę.
Sama książka to taka trochę mieszanina dziennika pisanego przez Szymona Szechtera (tak, tak, rodzina Michnika, także Szechtera) i jego drugą żonę Ninę Karsow w latach 60 XX, konkretnie 1965. Pierwsza część to relacja Szechtera z procesu Karsov dotyczącego Dziennika, który oboje pisali i były to treści niewygodne dla władzy gomułkowskiej. Druga część „Nie kocha się pomników” to relacja z procesu J. Kuronia oraz K. Modzelewskiego. Sporo też o wyznawcach tych obu. Najbadziej znani dziś to Adam Michnik i Seweryn Blumsztajn. Osobiście uważam
tych typów za wielkich szkodników w Polsce. Dziś już Bogu dzięki gówno znaczący.
Generalnie dobrze się to czyta, ciekawie napisane. Na pewno warto przeczytać by poznać obraz tamtego czasu. Całe szczęście jestem oczytany trochę w tej tematyce i nie dałem się nabrać na te śmieszne historyjki o polskim „antysemityźmie”. Przyznam, że Sz. Szechter nie uprawiał w swojej książce jakichś łzawych treści dotyczących owego zagadnienia. Objawił się tu jako cyniczny, zblazowany, mocno doświadczony starszy człowiek i nawet chwała mu za to. Nie ukrywa też, że to komuch pełną gębą, dumny z tego. Jest tu także troszeczkę o jego dzieciństwie, ale to naprawdę niewiele.
„Nie kocha się pomników” to ogólnie taki opis kłótni w rodzinie politycznej. Ot żydokomuna bierze się za głowy z komuną gomułkowską, tą polską.
Kiedy byłem młodszy i tym samym mniej oczytany to proszę się domyślić po jakiej stronie była sympatia. Dziś jakoś wódki bardziej bym się napił z towarzyszem Władysławem.
No Adaś! Wygrywałeś, wygrywałeś i przegrałeś.
Warto przeczytać.

Wydanie drugoobiegowe z roku 1987. Dobrze, że mam jeszcze bardzo dobry wzrok, inaczej nie byłbym w stanie tego dziennika przeczytać. Literki mniejsze niż mrówki, ale ujmując rzecz formalnie: Ot ciekawostka z epoki, drukowane na powielaczu. Kto wtedy świadomie żył w tamtym czasie w Polsce w...

Rozwiń

Zwiń

Siermiężnie mi się to czytało. Tego typu fantastyka to coś co bardzo lubię, od dzieciństwa właśnie takie klimaty czy to książkowe czy to filmowe czy gry komputerowe mnie interesowały. Lubię do dziś zanurzać się w światy poza ziemskie.
Jednak „Czerwony Mars” mnie zawiódł. Ciekawy temat, może i oklepany (treścią książki jest wyprawa ludzi na tytułową planetę) i wydawało się, że nie można tego spierdolić. A jednak.
Brutalnie subiektywnie napiszę, że styl pisania Robinsona mi nie odpowiada. Po prostu było to trochę dla mnie jak droga przez mękę, a czytałem sporo książek w tej tematyce i o wiele lepiej to szło. Książka jest długa, z pewnością można było krócej, ale to tylko w tym przypadku, bo taki „Niezwyciężony” Lema mógłby się jak dla mnie nie kończyć.
„Czerwony Mars” to pierwsza część z trylogii. Mam jednak przeczucie, że kolejne części lepsze nie będą. Choć Bóg wie.
Sięgnę po nie, bo mam taki zwyczaj, że robię coś do końca.
Czytanie dla mnie tej książki to było jakby przedzieranie się przez jakąś gęstą maź. Tak, to dobre określenie.
Jak już powyżej wspomniałem co do treści to: Ziemia jest przeludniona, wyprawa na Marsa, zakładanie kolonii, konflikty między ludzkie.
Są tu zagadnienia ekologiczne, ale bez propagandy „zielonej” Bogu dzięki. Sporo motywów politycznych i oczywiście społecznych.
Generalnie napaliłem się na to, ale zawód.

Siermiężnie mi się to czytało. Tego typu fantastyka to coś co bardzo lubię, od dzieciństwa właśnie takie klimaty czy to książkowe czy to filmowe czy gry komputerowe mnie interesowały. Lubię do dziś zanurzać się w światy poza ziemskie.
Jednak „Czerwony Mars” mnie zawiódł. Ciekawy temat, mo...

Rozwiń

Zwiń