Granica

Nałkowska pisze o moralnych barierach i zacieraniu ich we współczesnym świecie. Jej bohaterowie mierzą się z własną uczciwością, ambicjami, pragnieniami, badają na ile mogą sobie pozwolić, by osiągnąć zamierzone cele. Z czego trzeba zrezygnować w konfrontacji z pokusami, presją społeczną. Każdy wybór niesie konsekwencje, a moralność to przeszkoda na polu walki między pragnieniem a rozsądkiem. Brak tu jednoznacznych ocen, istotniejsze jest pokazanie granicy - społecznej, wewnętrznej i śladu, jaki jej naruszenie pozostawia w człowieku.

Czy dziś nie jest podobnie? Presja sukcesu, rywalizacji, natychmiastowej nagrody sprawia, że wielu testuje własne ograniczenia: moralne, finansowe, społeczne. Sky is the limit. Granica wydaje się elastyczna, a czasem nieistniejąca, tak jak u bohaterów Nałkowskiej, którzy nie zawsze potrafią, chcą się zatrzymać.

W tym sensie powieść Nałkowskiej to nie tylko portret psychologiczno - społeczny międzywojennej Polski, ale i uniwersalna diagnoza ludzkiej natury. Pytanie o granice moralne i osobiste nie traci na aktualności. Wciąż musimy wybierać, decydować, konfrontować się z pokusą.

Nałkowska pisze o moralnych barierach i zacieraniu ich we współczesnym świecie. Jej bohaterowie mierzą się z własną uczciwością, ambicjami, pragnieniami, badają na ile mogą sobie pozwolić, by osiągnąć zamierzone cele. Z czego trzeba zrezygnować w konfrontacji z pokusami, presją społeczną. Każdy wybór niesie konsekwencje, a moralność to przeszkoda na polu walki między...

Cóż tu dodać... Bardzo dobra książka. Trochę nużyły mnie opisy pobocznych postaci, a także powroty do dzieciństwa. Aczkolwiek rozumiem że było to wprost kluczowe aby zagłębić się w rysy psychologiczne naszego głównego trio. Uważam że cała trójka bohaterów jest wręcz przeraźliwie realistyczna. Ja wierzę w tych bohaterów. Uważam że takich Zenonów, Justyn czy Elżbiet mogłobyć wiele, a nawet zapewne dziś żyje. Aczkolwiek czy zachwyciła mnie jakoś wybitnie? No nie. Dlatego daję 6.

Cóż tu dodać... Bardzo dobra książka. Trochę nużyły mnie opisy pobocznych postaci, a także powroty do dzieciństwa. Aczkolwiek rozumiem że było to wprost kluczowe aby zagłębić się w rysy psychologiczne naszego głównego trio. Uważam że cała trójka bohaterów jest wręcz przeraźliwie realistyczna. Ja wierzę w tych bohaterów. Uważam że takich Zenonów, Justyn czy Elżbiet mogłobyć...

„Wszystkiego się spodziewałam, ale tego, że będę stara, to nigdy”. Te, i inne, prześmiewcze kąski czekały na mnie w trakcie lektury 😀 Niektóre były tragiczne, ale niestety dokładnie obrazowały społeczeństwo w czasach międzywojennych, gdzie bieda i nędza dziesiątkowały ludność, stawiając mocną i też tytułową granicę między bogaczami a ludźmi bezskutecznie poszukującymi zarobku. „Służąca to jest zupełnie inne stworzenie, wcale nie takie samo jak każdy człowiek.” Wspaniałym atutem książki Nałkowskiej było przedstawienie rzeczywistości międzywojnia, z naciskiem na zubożałe, obdrapane kamienice, mieszczan nie płacących czynszu, biedaków mieszkających w oczadziałych piwnicach, bez okien, gdzie szerzyła się zaraza i śmierć. Odraza do starości, z wielkim ukontentowaniem obserwowana i piętnowana przez piękną i młodą Elżbietę, w trakcie herbatek na imieninach Cecylii, wywołuje czytelniczy śmiech i przerażenie. „Były nadmiernie grube, pomarszczone i nabrzękłe.. były przeważnie ubogie, jednak nie wszystkie. Niektóre miały na barkach wyleniałe skunksy albo zżółkłe gronostaje, a w białych, naciągniętych uszach staromodne butony.” Wracając do fabuły, mamy tu frapujący romans, gorszącą zdradę, niebywałą grę pozorów i wreszcie wspaniałe zakończenie, które poradziło sobie z dość chaotyczną narracją i przede wszystkim z ukaraniem głównego bohatera, z czego jestem niesamowicie zadowolona. Nie znamy losów Justyny, ale wierzę, że jej postępek zostanie celnie zanalizowany ze wszystkich stron. Bardzo podobała mi się kreacja Elżbiety, jej zdrowy rozsądek w tej szalonej kompozycji trójkąta. Ja polecam!

„Wszystkiego się spodziewałam, ale tego, że będę stara, to nigdy”. Te, i inne, prześmiewcze kąski czekały na mnie w trakcie lektury 😀 Niektóre były tragiczne, ale niestety dokładnie obrazowały społeczeństwo w czasach międzywojennych, gdzie bieda i nędza dziesiątkowały ludność, stawiając mocną i też tytułową granicę między bogaczami a ludźmi bezskutecznie poszukującymi...

ksiazka holernie chaotyczna a glowny bohater to zwykly skurwysyn. w trakcie czytania idzie sie niezle sfrustrowac a koniec koncow nie wycigamy zadnej wartosci z tej ksiazki

ksiazka holernie chaotyczna a glowny bohater to zwykly skurwysyn. w trakcie czytania idzie sie niezle sfrustrowac a koniec koncow nie wycigamy zadnej wartosci z tej ksiazki

Przepełniona ważnymi tematami, okrucieństwem, cierpieniem i smutkiem. I wyjątkowo nierówna.
Część sytuacji i psychologii jest sensowna, ale część treści pozostaje niezrozumiała i dziwna; wtedy czyta się Nałkowską jakby sama nie wiedziała, co pisze. W warstwie języka jest jeszcze gorzej: fragmenty ostre i przenikliwe przeplatają się z zupełnie nietrafionymi akapitami, czasem z zupełnym bełkotem. Irytują grafomańskie metafory.
Idealny przykład powieści, której zabrakło sensownej redakcji.

Przepełniona ważnymi tematami, okrucieństwem, cierpieniem i smutkiem. I wyjątkowo nierówna.
Część sytuacji i psychologii jest sensowna, ale część treści pozostaje niezrozumiała i dziwna; wtedy czyta się Nałkowską jakby sama nie wiedziała, co pisze. W warstwie języka jest jeszcze gorzej: fragmenty ostre i przenikliwe przeplatają się z zupełnie nietrafionymi akapitami,...

Jak ja się cieszę, że czasem wracam do polskiej literatury z poprzednich wieków. To tak odświeżające i wzbogacające uczucie, że przez długi czas nie mogę się z niego otrząsnąć i wracam myślami do takiej lektury. Teraz nie było inaczej, nie pamiętam jak wpadłam na dodanie „Granicy” do swojej czytelniczej listy, ale był to absolutnie strzał w dziesiątkę.

Książka ta ma wiele warstw, z początku myślalam że będzie to po prostu jakiś romans mniej lub bardziej standardowy, ale oj jakże się pomyliłam. Nasz trójkąt głównych postaci to Zenon, Elżbieta i Justyna. Spletli swoje losy w dziwaczny sposób, miało się wrażenie że zawsze pod przymusem czy pretekstem. Każda z ich interakcji podszyta była skrzętnie chowanymi emocjami, urazami, wyobrażeniami czy sentymentem, który potem sypał się w ruinę wraz z nadejściem rzeczywistości. Autorka wspaniale pokazała historię starą jak świat, czyli skutki i koszty budowania relacji na kłamstwie albo czyimś nieszczęściu. Doskonale poprowadziła fabułę i zmiany zachodzące głównie w Elżbiecie i Zenonie, który dla mnie jest postacią zdecydowanie najbardziej winną całej sytuacji. Zachowywał się całkowicie biernie i bezmyślnie tam, gdzie powinien jasno stawiać tytułową granicę. I zapłacił za to najwyższą cenę, niszcząc po drodze Justynę i Elżbietę. A także niewinne dziecko, które przyszło na świat i zdawało się być kochane - sposób, w jaki się z nim obeszło jego otoczenie był dla mnie szokujący i trudny do zaakceptowania, nawet pomimo tragicznych okoliczności, w jakich znalazła się jego rodzina.

W tle mamy polityczne zawieruchy, a także losy dość licznych, pobocznych bohaterów, za pomocą których widzimy zarys ówczesnego społeczeństwa i jego warstw. Opisywani są żywo i ciekawie, a ich losy do łatwych nie należą. Mają także ogromny wpływ na nieszczęsny trójkąt głównych postaci, poprzez choćby wychowywanie ich czy obcowanie z nimi. Nałkowska niezwykle trafnie umiała opisywać emocje, rozterki i wszelkie opisy sytuacji, tak że ten cały orszak przeróżnych charakterów i wszelkich niedoli nie tylko stawał jak żywy przed naszymi oczyma, ale też był tak zwyczajnie ludzko nieidealny, a zatem swojski. Miękko i naturalnie wplotła też w tekst opisy przyrody czy wnętrz, które tak łatwo dało się wyobrazić i w nie wczuć, aż przyjemnie się robiło na sercu (a momentami wręcz przeciwnie). Pióro autorki jest też naprawdę wyjątkowe , oprócz malowniczości cechuje się prostotą, pięknem i płynnością. Nie wiem kiedy przeczytałam całą tą pozycję, wciągnęła mnie i zatrzymała na dłużej z ogromem emocji i przemyśleń.

Zakończenie było szybkie i zaskakujące - czułam, że coś się wydarzy, narrator dawał nam to do zrozumienia od początku. Ale nadal nie przygotowało mnie to na końcowe wydarzenia, tak tragiczne i niepotrzebne. Stosy pomyłek i niedomówień, bariery społeczne i finansowe, wstyd, tajemnice…elementy stare jak świat, prowadzące ludzi na manowce, tutaj się skumulowały i wreszcie pękły Zenonowi i uwikłanym w relacje z nim dwóm kobietom, tak nieodwracalnie, że przykro było o tym czytać. Bardzo to było nieprzyjemne i bolesne, szczególnie gdy rozważyło się wszelkie implikacje i wymiary katastrofy.

Książkę absolutnie polecam. Dopiero teraz zorientowałam się że ją już czytałam, 14 lat temu. Zupełnie o tym zapomniałam, kompletnie nie kojarzyłam tej treści, ale zrzucam to na karby ówczesnego wieku i zgoła innego odbioru tej treści niż obecnie. Dzisiaj mnie poraziła, wtedy najwyraźniej ledwie musnęła. Dlatego właśnie lubię wracać do literatury pięknej - zawsze czyta się ją na nowo i nie zawodzi swoją uniwersalnością, pięknem podszytym pewnymi prawidłami i tragediami, które ludzie sobie gotują, niezależnie od epoki.

Jak ja się cieszę, że czasem wracam do polskiej literatury z poprzednich wieków. To tak odświeżające i wzbogacające uczucie, że przez długi czas nie mogę się z niego otrząsnąć i wracam myślami do takiej lektury. Teraz nie było inaczej, nie pamiętam jak wpadłam na dodanie „Granicy” do swojej czytelniczej listy, ale był to absolutnie strzał w dziesiątkę.

Książka ta ma wiele...

Zamysł był ciekawy, wykonanie już niekoniecznie

Zamysł był ciekawy, wykonanie już niekoniecznie

Właściwie nie mam nic ciekawego do powiedzenia o tej książce. Przeczytałam ją i nie wyróżnia się w żaden sposób od wielu innych pozycji, przez które przebrnęłam. Kobieta pisze o kobietach i starsa się trochę o mężczyznach, ale obraz Ziembiewicza jest dość mętny. Może Nałkowska specjalnie kreuje niewyrazistego, podatnego bohatera, ale wydaje mi się raczej, że stara się ona w książce badać męską naturę. Niestety niczym nie zaskakuje, a raczej rozczrowuje. Ciekwa może jest żonglerka perspektywami, ale i tak można odczuć faworyzację danych bohaterów - z pewnością ciemiężone przez mężczyzn kobiety, które albo są stale zdradzane, albo zostają same z dziećmi. Szkoda, że wcześniej hulały bezmyślnie z byle kim, a tutaj są przedstwiane jako biedne istotki, na które znikąd spadło nieszczęście. Ale książka nie jest najgorsza, może więcej w niej wyrozumiałości dla różnych grup społecznych niż się wydaje. Warto też pochwalić różnorodność języków bohaterów - można z łatwością odróżnić Justynę i inne biedniejsze kobiety od np. Elżbiety czy Cecylii. Każda postać ma swoją mowę.

Właściwie nie mam nic ciekawego do powiedzenia o tej książce. Przeczytałam ją i nie wyróżnia się w żaden sposób od wielu innych pozycji, przez które przebrnęłam. Kobieta pisze o kobietach i starsa się trochę o mężczyznach, ale obraz Ziembiewicza jest dość mętny. Może Nałkowska specjalnie kreuje niewyrazistego, podatnego bohatera, ale wydaje mi się raczej, że stara się ona w...

Jedna z pierwszych powieści polskich o dokonywaniu aborcji i upokorzeniu kobiety z nizin społecznych, a równocześnie wnikliwy portret degrengolady polskiego ziemiaństwa, przewyższający momentami „Lalkę”.

Jedna z pierwszych powieści polskich o dokonywaniu aborcji i upokorzeniu kobiety z nizin społecznych, a równocześnie wnikliwy portret degrengolady polskiego ziemiaństwa, przewyższający momentami „Lalkę”.

Przejmująca i dająca do myślenia jest filozoficzna część książki, dla której warto przeczytać, czasem nużącą, ale dobrze zakończoną historię pewnego trójkątu miłosnego.

Przejmująca i dająca do myślenia jest filozoficzna część książki, dla której warto przeczytać, czasem nużącą, ale dobrze zakończoną historię pewnego trójkątu miłosnego.