Wesele

Z reguły za dramatami nie przepadam, ale Wesele super

Z reguły za dramatami nie przepadam, ale Wesele super

Co tu jeszcze można napisać? Ja, za każdym razem, gdy widzę inscenizację Wesela, czy czytam dramat...przepadam w tym świecie. Jest to dla mnie żywe, aktualne...a przede wszystkim wciąż po prostu ciekawe.

Co tu jeszcze można napisać? Ja, za każdym razem, gdy widzę inscenizację Wesela, czy czytam dramat...przepadam w tym świecie. Jest to dla mnie żywe, aktualne...a przede wszystkim wciąż po prostu ciekawe.

Neoromantyczny dramat Stanisława Wyspiańskiego jest pełen symboli. I to właśnie one nadają głębokie znaczenie treści. Symboli autor używa do przedstawienia historii społeczeństwa, jego słabości, pragnień i nadziei. Obecność Chochoła symbolizuje stagnację społeczeństwa, ale też róża którą chroni daje nadzieję. Stańczyk jest symbolem stagnacji i bierności polskiej inteligencji, a Rycerz, to symbol chwały dawnej Rzeczypospolitej. Wernyhora dał nadzieję na wywołanie powstania, ale zebrani goście weselni byli na to zbyt słabi. Chocholi taniec, którym kończy się dramat jest symbolem narodowej bezsilności i marazmu. „Miałeś chamie złoty róg, miałeś chamie czapkę z piór. Czapkę wicher niesie, róg huka po lesie, ostał ci się ino sznur”.

Neoromantyczny dramat Stanisława Wyspiańskiego jest pełen symboli. I to właśnie one nadają głębokie znaczenie treści. Symboli autor używa do przedstawienia historii społeczeństwa, jego słabości, pragnień i nadziei. Obecność Chochoła symbolizuje stagnację społeczeństwa, ale też róża którą chroni daje nadzieję. Stańczyk jest symbolem stagnacji i bierności polskiej...

Klasyka

Klasyka

Ciężkie do zrozumienia

Ciężkie do zrozumienia

Oceniam tu znakomite wydanie z serii "Kiedyś Przeczytam" (Powergraph, 2025). Wydanie to cechuje się między innymi tym, że zawiera: 1) tytułowy dramat w trzech aktach Stanisława Wyspiańskiego, 2) bardzo ważny i pouczający tekst o "Weselu", którego autorem jest Tadeusz Boy-Żeleński, czyli sławną "Plotkę", 3) wielce interesujące, ilustrowane (czarno-białe fotografie) posłowie Anety Korycińskiej, 4) krótką, ale udaną dwustronicową notę biograficzną o Stanisławie Wyspiańskim zakończoną jego obrazem "Autoportret z żoną" z 1904 roku. Wszystkie te świetne elementy składowe książki pozwalają na wystawienie jej bardzo wysokiej oceny - 9/10, która to ocena mówi, iż jest to książka wprost wybitna.
"Wesele" to jeden z najważniejszych, najgłośniejszych i najczęściej analizowanych utworów dramatycznych w historii polskiej literatury. Nadal potrafi zachwycić i zmusić do zadawania pytań, pobudzić szare komórki, spowodować, że u czytelnika powstaną frapujące rozmyślania, niebanalne myśli. Przeczytałem je ponownie po wielu latach i jeszcze bardziej mnie zaciekawiło, wciągnęło, wprawiło w zadumę. Niepospolite, niesztampowe, niezwykłe.
Jestem pod wrażeniem całej książki. Każdy z wymienionych na początku opinii elementów tej publikacji zasługuje na przeczytanie i jest bardzo wysokich lotów. Cóż takiego wspaniałego znajdziemy w tej książce? Odpowiem cytatem z dramatu, iż głównie: "Słowa, słowa, słowa, słowa". Ale ułożyć słowa można lepiej lub gorzej. W tej książce ta pierwsza opcja zdecydowanie i stanowczo góruje, dominuje, przeważa.

Oceniam tu znakomite wydanie z serii "Kiedyś Przeczytam" (Powergraph, 2025). Wydanie to cechuje się między innymi tym, że zawiera: 1) tytułowy dramat w trzech aktach Stanisława Wyspiańskiego, 2) bardzo ważny i pouczający tekst o "Weselu", którego autorem jest Tadeusz Boy-Żeleński, czyli sławną "Plotkę", 3) wielce interesujące, ilustrowane (czarno-białe fotografie) posłowie...

Zazwyczaj nie przepadam za dramatem jako formą, ale „Wesele” Wyspiańskiego stanowi dla mnie wyjątek. W czasach licealnych odbierałam je jako nużący, nadmiernie patriotyczny, patetyczny gniot. Dopiero z perspektywy czasu dostrzegam jego prawdziwy fenomen. Dziś imponuje mi przede wszystkim surrealistyczny klimat, gęsty od mistycyzmu i symboliki. Wiejska, rubaszna pijatyka stopniowo przeradza się w psychodeliczny trip w którym granica między jawą a snem ulega rozmyciu. W dzisiejszych czasach nie do pomyślenia, że podczas rodzinnej imprezy do chaty przychodzi snop siana i każe robić powstanie narodowe.

Zazwyczaj nie przepadam za dramatem jako formą, ale „Wesele” Wyspiańskiego stanowi dla mnie wyjątek. W czasach licealnych odbierałam je jako nużący, nadmiernie patriotyczny, patetyczny gniot. Dopiero z perspektywy czasu dostrzegam jego prawdziwy fenomen. Dziś imponuje mi przede wszystkim surrealistyczny klimat, gęsty od mistycyzmu i symboliki. Wiejska, rubaszna pijatyka...

Złoty róg to ja miałam przed przeczytaniem tego

Złoty róg to ja miałam przed przeczytaniem tego

Bardzo trudna już dziś w odbiorze, z dobrym nauczycielem - zrozumiała i bez wątpienia ciekawsza. Ostatnia inscenizacja w Teatrze Telewzji godna polecenia!

Bardzo trudna już dziś w odbiorze, z dobrym nauczycielem - zrozumiała i bez wątpienia ciekawsza. Ostatnia inscenizacja w Teatrze Telewzji godna polecenia!

Miałeś, Stasiu, poklask tłumów, został ci posąg z marmuru. Niestety w obliczu zwrotu chłopskiego w polskiej literaturze ten utwór z kanonu szkolnego traci na wartości. Jest to rant pisarza na środowisko inteligenckie, które nie znajduje – i nie może znaleźć – języka wspólnego z chłopami. Jeśli czytać już taką psychoanalizę, to książki Wiesława Myśliwskiego okazują się znacznie dojrzalszą diagnozą dylematów chłopskich; Wyspiański zawiesza nas w próżni polskości arystokratycznej, która okazuje się zbyt duszna i dla uczniów, i dla innych czytelników.

Miałeś, Stasiu, poklask tłumów, został ci posąg z marmuru. Niestety w obliczu zwrotu chłopskiego w polskiej literaturze ten utwór z kanonu szkolnego traci na wartości. Jest to rant pisarza na środowisko inteligenckie, które nie znajduje – i nie może znaleźć – języka wspólnego z chłopami. Jeśli czytać już taką psychoanalizę, to książki Wiesława Myśliwskiego okazują się...