Kobiety

Specyficzna, przede wszystkim w warstwie fabularnej. Trudno polubić się z bohaterką, która nie potrafi być fair nawet wobec swojej dobrej przyjaciółki czy potencjalnego partnera na całe życie.

Przemyślenia trochę strumień świadomości (mocno przypomina Virginię Woolf),ale pełen oczywistości i sztucznego przedłużania.

Specyficzna, przede wszystkim w warstwie fabularnej. Trudno polubić się z bohaterką, która nie potrafi być fair nawet wobec swojej dobrej przyjaciółki czy potencjalnego partnera na całe życie.

Przemyślenia trochę strumień świadomości (mocno przypomina Virginię Woolf),ale pełen oczywistości i sztucznego przedłużania.

Dla mnie nieco przeegzaltowana, ale zaciekawiły mnie postawy i poglądy kobiet opisanych tutaj oraz skrawki ich życia codziennego. Tego właśnie mi bardzo zabrakło - rzeczywistości tych kobiet. Za to widać wyraźnie, ile wolności już miały , ale jak bardzo nadal stereotypy dyktowały im wybory życiowe. Mam jednak wrażenie, że jakaś konkretna historia byłaby dla mnie ciekawsze, niż rozmyślania dwudziestolatki, która - jak prawie każdy w tym wieku - mocno ocenia innych, sama jeszcze nie wiele wiedząc o życiu.

Dla mnie nieco przeegzaltowana, ale zaciekawiły mnie postawy i poglądy kobiet opisanych tutaj oraz skrawki ich życia codziennego. Tego właśnie mi bardzo zabrakło - rzeczywistości tych kobiet. Za to widać wyraźnie, ile wolności już miały , ale jak bardzo nadal stereotypy dyktowały im wybory życiowe. Mam jednak wrażenie, że jakaś konkretna historia byłaby dla mnie ciekawsze,...

Początek XX w i polska śmietanka intelektualna. Ogólne znudzenie, brak idei, zdrady, o których mężowie opowiadają żonom, bo nie mają przed nimi tajemnic. Bardzo pasuje do powiedzenia naszych babek i prababek: za naszych czasów było to do niepomyślenia.

Początek XX w i polska śmietanka intelektualna. Ogólne znudzenie, brak idei, zdrady, o których mężowie opowiadają żonom, bo nie mają przed nimi tajemnic. Bardzo pasuje do powiedzenia naszych babek i prababek: za naszych czasów było to do niepomyślenia.

Nałkowska... jedna z nielicznych kobiet-pisarek, o których można z czystym sumieniem powiedzieć: erudytka, intelektualistka, bijąca na głowę większość "panów pisarzy". Cytat z powieści: " I stokroć wolę typ kobiety przejściowej niż typ kobiety przyszłości - bo kobieta przejściowa zapowiada nieskończenie więcej, niż tamta w swym dokonaniu się usprawiedliwi". Czy lektura tej książki pomoże lepiej zrozumieć kobiety: odpowiem tak: może tak, a może nie. Powinien przeczytać ją jak najwcześniej każdy mężczyzna, którego interesują takie fanaberie jak wejście w skórę kobiety i świat rządzących nią emocji zmagających się z rozumem. Choćby to była tylko sztuka dla sztuki albo szczodra ekspiacja po latach niepowodzeń u płci pięknej.

Nałkowska... jedna z nielicznych kobiet-pisarek, o których można z czystym sumieniem powiedzieć: erudytka, intelektualistka, bijąca na głowę większość "panów pisarzy". Cytat z powieści: " I stokroć wolę typ kobiety przejściowej niż typ kobiety przyszłości - bo kobieta przejściowa zapowiada nieskończenie więcej, niż tamta w swym dokonaniu się usprawiedliwi". Czy...

Intrygująca to rzecz.

Niesamowity debiut, porażający swą ówczesną świeżością. Nieco egzaltowana, ale jednak całkiem niezła we fragmentach analizy psychologicznej, walki rozumu z uczuciem i przyjęciu bezdusznych reguł społecznych tamtych lat. Język natomiast specyficzny, nie każdemu przypadnie do gustu.

Intrygująca to rzecz.

Niesamowity debiut, porażający swą ówczesną świeżością. Nieco egzaltowana, ale jednak całkiem niezła we fragmentach analizy psychologicznej, walki rozumu z uczuciem i przyjęciu bezdusznych reguł społecznych tamtych lat. Język natomiast specyficzny, nie każdemu przypadnie do gustu.

O jak chciałabym wierzyć, że w części ta powieść jest grubą nicią szytą ironią na temat życia kobiet z ich egzaltowanym, młodym stosunkiem do mężczyzn! Czy mam tego pewność - raczej nie. Czasami męczący bywa przebijający się przez całą treść motyw przeciwstawienia intelektualizmu do miłości. Ale czym w tej książce jest miłość? Trudno stwierdzić, żeby miała tu ona przedstawioną jedynie pozytywną wartość. Poprzez splatanie się losów kolejnych postaci dostrzec można raczej jej tragizm i wypływającą z niej siłę, która wykrada część życia, pozbawiając jednostki ich charakterystycznych przemyśleń a również i zmusza do przeżywania, wydaje się niezasłużonego, cierpienia. To, co mnie najbardziej zaintrygowało (czy też przybiło) w książce, to ukazanie spektrum relacji między kobietami, których nawet przyjaźnie wydają się być niepełne w stosunku do przyjaźni mężczyzna-kobieta, a samo spojrzenie kobiety na kobietę często nie ukrywa w sobie pewnej dozy pogardy. Podsumowując - polecam, ale raczej do krytycznego spojrzenia niż wzięcia treści jako przewodnika po tym jak powinno wyglądać życie towarzyskie.

O jak chciałabym wierzyć, że w części ta powieść jest grubą nicią szytą ironią na temat życia kobiet z ich egzaltowanym, młodym stosunkiem do mężczyzn! Czy mam tego pewność - raczej nie. Czasami męczący bywa przebijający się przez całą treść motyw przeciwstawienia intelektualizmu do miłości. Ale czym w tej książce jest miłość? Trudno stwierdzić, żeby miała tu ona...

Zaskakująco dojrzałe spojrzenie i niezwykła przenikliwość tak młodej autorki w kwestii relacji międzyludzkich. Trochę gorzka, ale przy tym bardzo dobra. Warto sprawdzić. Więcej na blogu: https://jedenakapit.blogspot.com/2020/08/kobiety-zofia-nalkowska.html

Zaskakująco dojrzałe spojrzenie i niezwykła przenikliwość tak młodej autorki w kwestii relacji międzyludzkich. Trochę gorzka, ale przy tym bardzo dobra. Warto sprawdzić. Więcej na blogu: https://jedenakapit.blogspot.com/2020/08/kobiety-zofia-nalkowska.html

Pierwsze strony mnie zachwyciły, później poziom niestety trochę się obniżył. Ale i tak wielki szacunek dla Nałkowskiej za tego typu przemyślenia w tak młodym wieku. Przebija z tej książki pewna dojrzałość (chyba intelektualna, albo po prostu obycie i erudycja) i jednocześnie niedojrzałość (uczuciowa, "życiowa"). Ale czego oczekiwać po dziewiętnastolatce? Sama w jej wieku myślałam o niebieskich migdałach. :) Liczyłam na książkę o kobiecości, a chyba dostałam o dziewczęcości i dorastaniu - ale ma to swoją wartość. No i ten modernizm przebijający z każdego prawie zdania, te napięcia pomiędzy konwenansem, który na oczach narratorki właśnie się załamuje, a swobodą, po prostu wolnością, której kobietom tak bardzo brakowało. Warto przeczytać, choćby z chęci poznania tamtej mentalności w perspektywie dorastającej, wyjątkowo bystrej i pięknej dziewczyny. :)

Pierwsze strony mnie zachwyciły, później poziom niestety trochę się obniżył. Ale i tak wielki szacunek dla Nałkowskiej za tego typu przemyślenia w tak młodym wieku. Przebija z tej książki pewna dojrzałość (chyba intelektualna, albo po prostu obycie i erudycja) i jednocześnie niedojrzałość (uczuciowa, "życiowa"). Ale czego oczekiwać po dziewiętnastolatce? Sama w jej wieku...

"Kobiety" przeczytałam w ramach poznawania całej twórczości Nałkowskiej. To pierwsza jej wydana książka, napisana w wieku 18-u lat. Nietrudno to poznać, bo poza manierą młodopolską trochę razi infatylną egzaltacją. Zaskakuje jednocześnie dojrzałą umiejętnością obserwacji i analizy psychologicznej. Niewątpliwie widać w niej zapowiedź wielkiego talentu.

"Kobiety" przeczytałam w ramach poznawania całej twórczości Nałkowskiej. To pierwsza jej wydana książka, napisana w wieku 18-u lat. Nietrudno to poznać, bo poza manierą młodopolską trochę razi infatylną egzaltacją. Zaskakuje jednocześnie dojrzałą umiejętnością obserwacji i analizy psychologicznej. Niewątpliwie widać w niej zapowiedź wielkiego talentu.