Dworzec Śródmieście

Ogólnie: jest wiele lepszych pozycji, ale nie uważam czasu poświęconego na czytanie tej serii za zmarnowany.

Tom finałowy napisany jest w tym samym stylu, co poprzedni. To znaczy - autor jest świadomy że źle wszystko przemyślał i rozplanował, więc stara się należycie uzupełnić stworzony przez siebie świat za pomocą obszernych retrospekcji. I dopiero potem ciągnie historię dalej.

Udało się to zrobić w całkiem zgrabnym stylu, historia nie rozłazi się w szwach. No właśnie - widać i czuć szwy, widać że opowiadane tu historie powinny zostać przedstawione wcześniej. Ale jakoś da się przyzwyczaić, bo autor mimo wszystko zachował klimat i potrafił czytelnika (czyli mnie) zainteresować tym co było i co będzie.

Lekko rozczarowało mnie zakończenie. Domyka historię i zostawia otwartą furtkę na kontynuację, ale bez uczucia niedosytu. Przeszkadza tylko naiwność i schematyczność pewnych wydarzeń, a przede wszystkim postępowania niektórych postaci.

Jeśli pojawi się kontynuacja - to na pewno się zainteresuję. Chociaż patrząc na drogę jaką obrał autor szczerze wątpię abym takiej kontynuacji kiedykolwiek doczekał.

Ogólnie: jest wiele lepszych pozycji, ale nie uważam czasu poświęconego na czytanie tej serii za zmarnowany.

Tom finałowy napisany jest w tym samym stylu, co poprzedni. To znaczy - autor jest świadomy że źle wszystko przemyślał i rozplanował, więc stara się należycie uzupełnić stworzony przez siebie świat za pomocą obszernych retrospekcji. I dopiero potem ciągnie historię...

Bardzo dobra książka , wątki pociągnięte super. Ostatnie strony rewelacja 😎

Bardzo dobra książka , wątki pociągnięte super. Ostatnie strony rewelacja 😎

Najlepsza cześć trylogii, sprawnie domyka wątki. Dałbym 7.5, ale podwyższam z sentymentu, bo świetnie się bawiłem.

Najlepsza cześć trylogii, sprawnie domyka wątki. Dałbym 7.5, ale podwyższam z sentymentu, bo świetnie się bawiłem.

Zakończenie trzyma poziom serii. Postaci trochę naiwne. Trudno zrozumieć niektóre wydarzenia. Decyzje bohaterów wyglądają na podjęte żeby pchać fabułę, są nielogiczne z punktu widzenia ich przeżyć. Rozstrzygnięcie dla mnie niejasne i zwiastujące kontynuację, która jak już wiemy nie nadeszła.

Zakończenie trzyma poziom serii. Postaci trochę naiwne. Trudno zrozumieć niektóre wydarzenia. Decyzje bohaterów wyglądają na podjęte żeby pchać fabułę, są nielogiczne z punktu widzenia ich przeżyć. Rozstrzygnięcie dla mnie niejasne i zwiastujące kontynuację, która jak już wiemy nie nadeszła.

Jedna z najlepszych książek w klimacie postapokaliptycznym, jakie czytałem.

Jedna z najlepszych książek w klimacie postapokaliptycznym, jakie czytałem.

Ostatnia część spodobała mi się najbardziej. Świetne spięcie wątków, wreszcie ten świat zaczyna tętnić życiem, odniesienia do polskiej rzeczywistości kulturalnej, no i postapokalipsa w Polsce - świetna.

Ostatnia część spodobała mi się najbardziej. Świetne spięcie wątków, wreszcie ten świat zaczyna tętnić życiem, odniesienia do polskiej rzeczywistości kulturalnej, no i postapokalipsa w Polsce - świetna.

I trzecia część, która spodobała mi się najbardziej ze wszystkich - znakomite postaci z wszelkimi odcieniami szarości - stary motyw zemsty podany w ciekawy sposób - rzadki przypadek gdy trylogia "dojrzewa" stając się coraz lepsza. Znakomita.

I trzecia część, która spodobała mi się najbardziej ze wszystkich - znakomite postaci z wszelkimi odcieniami szarości - stary motyw zemsty podany w ciekawy sposób - rzadki przypadek gdy trylogia "dojrzewa" stając się coraz lepsza. Znakomita.

Dobra ale coś się zsiadło. Jak dla mnie za dużo kombinacji klawiszy Ctrl+C Ctrl+V

Dobra ale coś się zsiadło. Jak dla mnie za dużo kombinacji klawiszy Ctrl+C Ctrl+V

Pożegnanie autora z serią. Borka po wydarzeniach z „Kompleksu 7215” zostaje odesłany na misję rozwiązania sprawy z Białą Rzeszą. Jednocześnie tropi go Zara, siostra chłopaka zabitego przez bohatera na Stacji Śródmieście.

Podobnie jak to było w poprzednim tomie, tutaj również książka zaczyna się od retrospekcji. Tutaj są to naprzemiennie losy ojca Borki oraz rodzeństwa Zary i Hanoiego. Rozbudowuje to charaktery samych postaci, dzięki temu są bardziej wiarygodne, a ich losy są bardziej przejmujące. Jednakże tak naprawdę w niewielkim stopniu rozwija to świat przedstawiony. Same wydarzenia już były znane i opisane z innej perspektywy. Można się wprawdzie trochę dowiedzieć jak wyglądało codzienne życie polskich żołnierzy czy mieszkańców stacji Śródmieście, a także trochę bliżej poznać wspomniane już w poprzednim tomie Walkirie. Jednakże poświęcenie na to niemal połowy książki to zdecydowanie zbyt dużo.

Sama fabuła to dosyć gorzka historia o zemście. Postacie są tu niejednoznaczne moralnie i czytelnik nie może być pewny z kim należy sympatyzować. Dążenie do sprawiedliwości wydaje się jedynie chęcią zapełnienia pustki w tym skazanym na zagładzie świecie. Szkoda, że niestety mocny przekaz zostaje spłycony przez moim zdaniem zbyt optymistyczne zakończenie.

Poza główną powieścią w tomie znajduje się również opowiadanie „Śnieżyca”. Jest to horror przypominający trochę filmy „Ćoś” czy „Obcy. Ósmy pasażer Nostromo”. Tutaj grupka stalkerów musi walczyć w odciętym od świata budynku z tajemniczym zagrożeniem. Podobał mi się sam pomysł na przeciwnika, a także atmosfera grozy. Jednakże autor zdecydowanie zbyt szybko ucina najciekawsze wątki i kończy utwór.

Jeśli chodzi o samo wydanie, to jest podobnie jak w poprzednich tomach. W książce jak zwykle znajdują się mini leksykon, a także ilustracje Roberta Adlera, które trochę tracą przez pozbawienie ich koloru. Nowością jest kalendarz sytuujący poszczególne rozdziały i opowiadania w chronologicznym porządku. Jest to szczególnie pomocne przy dosyć specyficznych przeskokach czasowych w tym i poprzednim tomie.

Ogólnie mam tu podobne uwagi, jak przy „Stacji Nowy Świat”. Za dużo jest tu retrospekcji, a za mało rozbudowy świata przedstawionego. Podobało mi się jednak, jak zarysowano same postacie, a także sam konflikt moralny. Jednak wbrew temu co pisał autor, nie zostały tu zakończone wszystkie wątki i mam nadzieję, że kolejni autorzy je rozwiną.

Pożegnanie autora z serią. Borka po wydarzeniach z „Kompleksu 7215” zostaje odesłany na misję rozwiązania sprawy z Białą Rzeszą. Jednocześnie tropi go Zara, siostra chłopaka zabitego przez bohatera na Stacji Śródmieście.

Podobnie jak to było w poprzednim tomie, tutaj również książka zaczyna się od retrospekcji. Tutaj są to naprzemiennie losy ojca Borki oraz rodzeństwa Zary...

Jedna z ulubionych książek opowiadająca o życiu w czasach "końca świata". Niesamowity kunszt i pomysł, jednak nie rozumiem czemu wszyscy Pana porównują z "Metrem". Polecam!

Jedna z ulubionych książek opowiadająca o życiu w czasach "końca świata". Niesamowity kunszt i pomysł, jednak nie rozumiem czemu wszyscy Pana porównują z "Metrem". Polecam!