Evie Woods

Lubicie odwiedzać małe księgarnie, antykwariaty lub klimatyczne sklepiki z różnymi osobliwościami? Ja uwielbiam. Mają w sobie tę magię. "Zaginiona księgarnia" to książka z niezwykłą historią. Wyobraźcie sobie, że jest taka księgarnia, która jest i jednocześnie jej nie ma. Nielogiczne prawda? A może trafia tam tylko ten, kto ma do niej trafić. Mamy tutaj perspektywę kilku osób, Opaliny, Marthy i Henrego. Nie znają się i pochodzą z zupełnie różnych czasów. Łączy ich tajemnicza księgarnia, miłość do książek (przynajmniej u Opaliny i Henrego) i coś najważniejszego - nadzieja. Autorka porusza wiele ważnych tematów jak np. przemoc psychiczna i fizyczna. Natomiast sami bohaterowie nie są słabi, wręcz przeciwnie, próbują zmienić swoje życie. Opalina żyje w czasach, w których kobieta miała tylko wartość wtedy, kiedy była żoną. A nawet jak nią zostawała, to dalej de facto nie była osobnym bytem. Despotyczny brat i matka chcą ją zmusić do posłuszeństwa i małżeństwa z wybranym przez nich kandydatem. Natomiast Opalina postanawia uciec, w międzyczasie się zakochuje. Różne okoliczności prowadzą ją do tajemniczego domu i sklepu, który można powiedzieć "żyje własnym życiem". Martha doświadczyła przemocy fizycznej ze strony męża i chcąc uciec od przykrych wspomnień rozpoczęła pracę w zupełnie nowym miejscu, jako gosposia. Henry poniewierany w dzieciństwie przez ojca, skończył Londyńską Szkołę Ksiąg Rzadkich. Chcąc pokazać wszystkim, że to co robi ma sens i wartość szuka zaginionej księgarni. Mamy tutaj połączenie przeszłości z teraźniejszością. Dodatkowo Martha ma pewną umiejętność, potrafi czytać w ludziach i jak się potem okazuje również w pomieszczeniach pełnych intensywnych wspomnień. Jak łączy się los tych 3 osób? Otóż ta księgarnia była powiązana z Opaliną, a Martha mieszkała tam, gdzie kiedyś ona. Henry szuka intensywnie tego miejsca i tak właśnie poznaje Marthę. Rozwiązanie całej zagadki miało być ukryte w rękopisie niejakiej Emily Brontë. Czy się udało? Cóż to już każdy sam musi się dowiedzieć. Minus to niekiedy słaba umiejętność połączenia tych wątków. Mam wrażenie, że pomysł miał ogromny potencjał, styl jest fajny, dobrze się czyta, ale czasami nie ma tego łącznika. Bardzo podobała mi się postać Opaliny. W książce autorka przytoczyła także sporo klasycznej literatury, pokazała czasy, w których przyszło żyć bohaterom. Opisy książek i tego uczucia, jakie daje możliwość obcowania z literaturą mnie zauroczyły. Każda z postaci miała w sobie tę nadzieję, że przyszłość może przynieść coś lepszego. Ogólnie podobała mi się ta historia. Ma pewne niedociągnięcia, ale ma też plusy i to z nimi warto się zapoznać. Okładka jest piękna, a czcionka dobra dla oczu.