Kwarantanna

Jak dla mnie to grafomania i bełkot

Jak dla mnie to grafomania i bełkot

Strasznie mieszane uczucia. Historia świetna ale tak wypełniona teorią, mechaniką kwantową i ogólnie nauką, że momentami to bolało. Wszelkie próby naukowych objaśnień w pewnym momencie brzmiały jak bełkot (czego nawiasem mówiąc doświadczał i sam bohater w niektórych przypadkach gdy jemu coś tłumaczono). Nie zmienia to faktu, że książka jest naprawdę niezła i autor bardzo się przyłożył aby zatopić czytelnika w morzu informacji. Z początku to powieść detektywistyczna która zmienia się w twarde sci-fi. Na pewno byłaby przystępniejsza bez aż tak wielkiej dawki nauki.

Strasznie mieszane uczucia. Historia świetna ale tak wypełniona teorią, mechaniką kwantową i ogólnie nauką, że momentami to bolało. Wszelkie próby naukowych objaśnień w pewnym momencie brzmiały jak bełkot (czego nawiasem mówiąc doświadczał i sam bohater w niektórych przypadkach gdy jemu coś tłumaczono). Nie zmienia to faktu, że książka jest naprawdę niezła i autor bardzo...

„Kwarantanna” – cyberpunkowa zagadka rzeczywistości - to jedna z tych powieści science fiction, które wciągają nie tylko akcją, ale przede wszystkim intelektualnym ładunkiem. Greg Egan, znany z zamiłowania do twardej SF i spekulacji na temat natury świadomości, serwuje tu czytelnikowi futurystyczną zagadkę na pograniczu fizyki kwantowej, neurobiologii i filozofii.

Akcja rozgrywa się w niedalekiej przyszłości, w świecie odizolowanym od reszty kosmosu przez tajemniczą „Bańkę” – nieprzenikalną barierę wokół Układu Słonecznego. Główny bohater, Nick Stavrianos, były policjant pracujący jako prywatny detektyw, zostaje wplątany w śledztwo, które szybko przeradza się w coś znacznie większego – intrygę na skalę całej ludzkości, a może nawet rzeczywistości jako takiej.

Egan umiejętnie łączy wątki kryminalne z twardą, miejscami bardzo wymagającą nauką. „Kwarantanna” to nie lektura „do poduszki” – wymaga skupienia, ale nagradza czytelnika intrygującymi konceptami: od mechaniki kwantowej po pytania o wolną wolę i tożsamość. Pomimo skomplikowanej tematyki, powieść utrzymuje napięcie i tempo charakterystyczne dla klasycznego thrillera SF.

To książka dla tych, którzy w literaturze szukają nie tylko rozrywki, ale też intelektualnej prowokacji. Nie każdemu przypadnie do gustu – styl Egana bywa chłodny, a dialogi oszczędne – ale ktoś ceni science fiction ambitne, filozoficzne i dalekie od banału, „Kwarantanna” z pewnością niejednego zaintryguje.

„Kwarantanna” – cyberpunkowa zagadka rzeczywistości - to jedna z tych powieści science fiction, które wciągają nie tylko akcją, ale przede wszystkim intelektualnym ładunkiem. Greg Egan, znany z zamiłowania do twardej SF i spekulacji na temat natury świadomości, serwuje tu czytelnikowi futurystyczną zagadkę na pograniczu fizyki kwantowej, neurobiologii i filozofii.

Akcja...

"Kwarantanna" była ostatnią przetłumaczoną na polski powieścią Egana, którą przeczytałem (w tym sensie, że pozostałe przeczytałem wcześniej) i los chciał, że na zakończenie trafiła się powieść moim zdaniem najsłabsza. Sama idea "rozmazania" ciekawa, ale jej romans z "funkcją falową" mocno naciągany. Idea "wyboru najlepszej ścieżki" jest też istotna w innej jego książce - "Teranezji", gdzie wydaje się przedstawiona w sposób zdecydowanie spójniejszy.

Podczas lektury miałem wrażenie, że musi to być jedno z wcześniejszych dzieł autora i miałem rację - z powieści tłumaczonych na Polski jest najwcześniejszą. Zdaje się, że w przypadku Egana mam tak, że z każdą kolejną (na jego linii czasu) książką trafia do mnie bardziej. W związku z tym mam nadzieję, że coś jeszcze pojawi się na rynku:)

"Kwarantanna" była ostatnią przetłumaczoną na polski powieścią Egana, którą przeczytałem (w tym sensie, że pozostałe przeczytałem wcześniej) i los chciał, że na zakończenie trafiła się powieść moim zdaniem najsłabsza. Sama idea "rozmazania" ciekawa, ale jej romans z "funkcją falową" mocno naciągany. Idea "wyboru najlepszej ścieżki" jest też istotna w innej jego książce -...

Bardzo fajna książka hard sci-fi. Przystępnie napisana (a może przetłumaczona i zredagowana) i intersująca. Polecam.

Bardzo fajna książka hard sci-fi. Przystępnie napisana (a może przetłumaczona i zredagowana) i intersująca. Polecam.

Zdecydowany plus daję książce, gdyż po jej przeczytaniu zostałem zmuszony do myślenia... Zdecydowany minus to niestety pominiecie całego szeregu kwestii związanych z faktycznym działaniem funkcji falowej i podstawami teorii kwantowej. W podtytule "fantastyka dla zaawansowanych". Widocznie nie jestem zaawansowany, bo dostrzegam cały szereg stosunkowo prostych błędów, z których kilka ma niestety charakter fundamentalny. Podstawowy problem to błędna definicja "obserwatora". Według Egana jest to świadomy obserwator, któremu dzięki różnym zabiegom można wyłączyć możliwość załamywania funkcji falowej, a w dalszym kroku wprowadzić możliwość dowolnego sterowania tym załamaniem. Zjawiskiem, które definiuje możliwe wymiary zastosowania mechaniki kwantowej (tu opisu prawdopodobieństwa funkcją falową) jest zjawisko dekoherencji. W praktyce uwidacznia się ono tym, że układy makroskopowe tracą swoje właściwości kwantowe w wyniku (uwaga!) oddziaływania z otoczeniem. Wynika z tego , że obserwatorem jest tutaj to właśnie otoczenie, jakie by nie było. Nie potrzebujemy człowieka. Obserwatorem może być foton, cząsteczka, szyba w oknie i cokolwiek, co oddziałuje z opisywanym funkcją falową obiektem. Po przyjęciu tego zjawiska jako fundamentu podstawowy pomysł książki się załamuje (nomen omen). Dodatkowo autor zapomina, że są jednak sytuacje, które zajść nie mogą, tzn. ich prawdopodobieństwo zaistnienia jest równe zeru. Jest to związane z istnieniem fizycznych barier typu prędkość światła, zakaz pauliego, zasada nieoznaczoności heisenberga, zasada zachowania energii itd. Nawet tunelowanie kwantowe nie odbywa się szybciej niż światło.
Stąd też książka zawiera szereg głębokich przemyśleń, które niestety trochę za mało maja wspólnego z prawdziwą nauką. Trochę tak jak książki o statkach latających namiętnie z prędkościami większymi setki razy od prędkości światła. Egan pretenduje mam wrażenie do powaznej fantastyki, stąd takie zaniedbania mocno mnie rozczarowały i nie mogę ich wybaczyć.
Ocena, mimo wszystko wysoka, bo książka dobrze napisana, a cybepunka bardzo lubię.
Pomimo powyższych zastrzeżeń zaawansowanym (!) polecam,

Zdecydowany plus daję książce, gdyż po jej przeczytaniu zostałem zmuszony do myślenia... Zdecydowany minus to niestety pominiecie całego szeregu kwestii związanych z faktycznym działaniem funkcji falowej i podstawami teorii kwantowej. W podtytule "fantastyka dla zaawansowanych". Widocznie nie jestem zaawansowany, bo dostrzegam cały szereg stosunkowo prostych błędów, z...

Gdyby ta książka miała swój podtytuł to powinien nim być "Funkcja falowa. The book". Przyznam, że początek nie zapowiada tego co dzieje się w drugiej części powieści. Zmasowanie ideai jest tu tak gęste, że niektóre strony musiałem czytać kilkukrotnie, aby zrozumieć ich sens a i tak nie wiem czy je w pełni pojąłem. Zaczyna sie jak prosta powieść detektywistyczna a potem? Czego tu nie ma - fizyka kwantowa, modyfikacje mózgu, układ słoneczny zamknięty w bańce itd itp.
Było to moje pierwsze zetknięcie z autorem (poza jednym opowiadaniem) i jestem podekscytowany lekturą kolejnych jego prac.

Gdyby ta książka miała swój podtytuł to powinien nim być "Funkcja falowa. The book". Przyznam, że początek nie zapowiada tego co dzieje się w drugiej części powieści. Zmasowanie ideai jest tu tak gęste, że niektóre strony musiałem czytać kilkukrotnie, aby zrozumieć ich sens a i tak nie wiem czy je w pełni pojąłem. Zaczyna sie jak prosta powieść detektywistyczna a potem?...

Ależ to była uczta! Niesamowita wyobraźnia Autora, potrzeba niemałego wysiłku, by nadążyć i choćby próbować wizualizować sobie, co miał na myśli, ale warto było. Część elementów wykorzystano potem, świadomie lub nie, w Doctorze Who, choć podejrzewam, że to przypadkowa zbieżność, ale fanom serialu może się spodobać (brak gwiazd - odcinki z Tardis-słońcem, rozmazanie, załamanie fali - Płaczące Anioły, etc., generalnie ten poziom wyobraźni).

Stylistycznie też świetnie - w konwencji thrillera, a nie cyberpunkowej niezrozumiałości, jak np. bywa u Stephensona. Niektóre elementy byłyby niepotrzebne, gdyby to był one show, ale podejrzewam, że mogą mieć znaczenie w następnych częściach trylogii. Super!

Ależ to była uczta! Niesamowita wyobraźnia Autora, potrzeba niemałego wysiłku, by nadążyć i choćby próbować wizualizować sobie, co miał na myśli, ale warto było. Część elementów wykorzystano potem, świadomie lub nie, w Doctorze Who, choć podejrzewam, że to przypadkowa zbieżność, ale fanom serialu może się spodobać (brak gwiazd - odcinki z Tardis-słońcem, rozmazanie,...

Ciekawa,choć ja nie zawsze nadążałam za autorem.

Ciekawa,choć ja nie zawsze nadążałam za autorem.

Styl ciężki, pomysł ciekawy. Wydaje mi się, że trochę zbyt dosłownie potraktowana fizyka kwantowa i teoria nieoznaczoności. Miałem wrażenie, że autor utożsamiał momentami sprawdzenie pozycji dosłownie patrzenie a nie sam fakt, że cząstki "rozmazane" nie są izolowane i np fotony wpływają na pomiar.

Styl ciężki, pomysł ciekawy. Wydaje mi się, że trochę zbyt dosłownie potraktowana fizyka kwantowa i teoria nieoznaczoności. Miałem wrażenie, że autor utożsamiał momentami sprawdzenie pozycji dosłownie patrzenie a nie sam fakt, że cząstki "rozmazane" nie są izolowane i np fotony wpływają na pomiar.