Woda dla słoni

Ostatnio zainteresowała mnie książka o pięknej okładce i intrygującym opisie z tyłu książki. Nie mogłam się powstrzymać i musiałam zerknąć do środka. Po chwili przeniosłam się w niezwykły świat, który oczarował mnie i wciągnął bez reszty.

Głównym bohaterem jest Jacob Jankowski, dziewięćdziesięciolatek mieszkający w domu spokojnej starości. Liczna rodzina, jaką posiada, nie kwapi się do częstych odwiedzin staruszka. Samotny i opuszczony, buntuje się przeciwko swojej sytuacji. Gdy w okolicy pojawia się cyrk i wywołuje niemałe poruszenie wśród pensjonariuszy, w Jacobie zaczynają ożywać duchy minionych lat. To właśnie za sprawą wspomnień przeniesiemy się w przeszłość, do czasów jego młodości. Poznajemy go jako dwudziestotrzylatka , pełnego energii i pomysłów studenta weterynarii. Jego życie zmienia się diametralnie po tragicznej śmierci rodziców. Rzuca on studia i przyłącza się do wędrownego cyrku. Tam uczy się zupełnie innego życia, poznaje nowych ludzi i próbuje unieść ciężar niełatwej pracy oraz znaleźć swoje miejsce w świecie. Jak potoczy się życie mężczyzny i czy odnajdzie się w cyrkowym świecie? Czy osiągnie to czego pragnie i o czym marzy? Zapraszam serdecznie do lektury:).

„Woda dla słoni” to przepiękna, niezwykle wzruszająca książka, w której przeszłość i teraźniejszość stale się przeplatają. Akcja toczy się dwutorowo, dzięki czemu będziemy mogli skonfrontować przeszłe wydarzenia z teraźniejszą refleksją, jakiej się dopuszcza nasz bohater. Nie ma tu chaosu czy gubienia się w fabule. Wszystkie wydarzenia płynnie przechodzą między sobą i tworzą niezwykłą opowieść, od której nie sposób się oderwać. To co również zrobiło na mnie wrażenie, to wylewające się zewsząd emocje. Ból, strata, nienawiść, przyjaźń i miłość, zazdrość, intryga, nadzieja czy radość dodadzą całej historii odpowiedniego brzmienia. Do tego bohaterowie nakreśleni w interesujący i barwny sposób oraz intrygująca narracja, poruszą Was do głębi.

Książka jest bliska mojemu sercu, ponieważ porusza wiele tematów ważnych chyba dla każdego człowieka. Wszystkie zagadnienia koncentruje się na sensie życie, próbie znalezienia swojego szczęścia i wewnętrznej stabilizacji. Blaski i cienie naszej egzystencji, trudne decyzje i niełatwe konsekwencje swoich czynów, będą w tej lekturze wzięte pod lupę. Czy należycie wykorzystujemy dane nam od losu szanse na zmianę swojej sytuacji? Czy za kilkadziesiąt lat wracając do młodości, będziemy mieli poczucie dobrze wykorzystanego czasu? Jak żyć pełnią życia i nie żałować potem swoich decyzji? Te i inne przemyślenia kłębią się w umyśle i nie dają spokoju.

„Woda dla słoni” to mądra i wartościowa książka, którą polecam każdemu. Dla wszystkich spragnionych cyrkowych wrażeń oraz miłośników zwierząt będzie to fascynująca lektura, od której wprost nie będą mogli się oderwać. Również Ci, którzy cenią w literaturze psychologiczne dylematy, egzystencjalne wątki i oryginalne tematy, z pewnością się nie zawiodą. Polecam serdecznie i gorąco zachęcam do lektury.

Moja ocena: 5/6

Długo myślałam, co napisać o tej książce. Długo, bo ponad tydzień. I tak naprawdę, to niewiele wymyśliłam. Chcę napisać jedno: „Woda dla słoni” jest fantastyczna. Dawno nie czytałam książki, która zachwyciłaby mnie do tego stopnia. A o takich ważnych, uwielbianych przez nas książkach, najtrudniej się pisze. Niestety.

„Wodę dla słoni” wypatrzyłam przypadkiem podczas jednej z wizyt w Empiku. Aż wstyd się przyznać, ale zwróciłam na nią uwagę, ponieważ na okładce jest zdjęcie Roberta Pattinsona. Po krótkim szoku, stwierdzałam, że w sumie nie ma się co dziwić, w końcu ten facet jest wszędzie. Zniesmaczona, chciałam odłożyć książkę z powrotem na półkę, ale zaintrygował mnie tytuł. Opis z tyłu okładki był równie zachęcający. Cyrk? Nigdy nie czytałam czegoś takiego. Wyszłam ze sklepu naprawdę zaciekawiona. W głowie kołatała mi jedna myśl: kupię tą książkę z nieszczęsnym Pattinsonem na okładce przy pierwszej nadarzającej się okazji. Kupiłam i nie żałuję.

Jacob Jankowski jest studentem weterynarii. Na wieść o śmierci rodziców w wypadku samochodowym, rzuca studia. Wiedziony rozpaczą wskakuje do przejeżdżającego pociągu. Nieświadomy niczego trafia prosto do cyrku Braci Benzinich, gdzie zostaje zatrudniony jako weterynarz. Tam poznaje piękną Marlenę, żonę gwałtownego, trochę psychodelicznego tresera Augusta. Jak łatwo się domyślić, Jacoba i Marlenę połączy skrywane uczucie.

Naprawdę trudno mi jest cokolwiek napisać, bo nie mam pojęcia na czym polega fenomen tej książki. Nigdy wcześniej nie zdarzyło mi się coś takiego, żebym po przeczytaniu książki i uznaniu jej za rewelacyjną, nie za bardzo wiedziała, co konkretnie zrobiło na mnie aż tak wielkie wrażenie. W głowie ciągle kołacze mi tylko to jedno zdanie: „Woda dla słoni” jest fantastyczna.

„Woda dla słoni” jest fantastyczna: wciąga jak najlepszy kryminał czy thriller, nie sposób się od niej oderwać. Tej książki się nie czyta – w nią się wsiąka, zanurza, delektuje każdym słowem i stroną, łapczywie pochłania wielkimi kęsami jak jakiś pyszny, gigantyczny deser. Coś przyciąga do lektury jak niewidzialny magnez. Każda następna strona jest zaskoczeniem. To jak chodzenie po labiryncie – nigdy nie wiesz, co znajdziesz za zakrętem.

„Woda dla słoni” jest fantastyczna: bo jest bardziej realistyczna i życiowa niż wszystkie przeczytane przeze mnie książki razem wzięte. Mimo że opowiada o cyrku – co z pozoru wydaje się absurdalne i odległe – jest tak autentyczna, że aż trudno uwierzyć, że to fikcja. Postaci nie są przerysowane, ich uczucia nie mają w sobie nic z tej banalnej jaskrawości, spotykanej w niektórych książkach. Z łatwością można się z nimi utożsamić. Po 30 kartkach oddychałam ich powietrzem, dotykałam ich dłońmi, czułam ich sercem.

„Woda dla słoni” jest fantastyczna: bo Sara Gruen ma świetne poczucie humoru. I rewelacyjny styl pisania – niby taki prosty, ale ma coś w sobie. Jest specyficzny, na swój sposób kunsztowny, trochę „dziwaczny”. Czytanie wywołuje szczery uśmiech, ale także wzruszenie. Ta książka w ogóle wywołała we mnie tyle różnych emocji, że nie jestem w stanie ich wszystkich tutaj przytoczyć, i dzięki Bogu, bo źle by się to skończyło.

„Woda dla słoni” jest fantastyczna: bo jestem zakochana w głównym bohaterze Jacobie, mimo że przez cały czas czytania wyobrażałam sobie tego całego Pattinsona (to jest właśnie minus filmowych okładek – choćbyś nie wiem, jak się starał i tak widzisz postacie jak aktorów z okładki). Bo trudno się w tym człowieku nie zakochać. Jest tak ludzki, że niemal można go dotknąć. To niesamowite, że Gruen stworzyła postać tak realistyczną a przy tym fascynującą.

„Woda dla słoni” jest fantastyczna. Koniec. Kropka.

Książka opiera się na dwóch punktach widzenia. Z jednej strony młody, 23-letni Jacob jest świadkiem wydarzeń, bierze w nich udział i w ten sposób jesteśmy w stanie je poznać. Jesteśmy świadkiem ciężkiego procesu przystosowania się młodego chłopaka do nowych realiów w jakich się znalazł, towarzyszymy mu przez wszystkie momenty zwątpienia, błędy, źle podjęte decyzje, chwile wzlotów i jakże bolesnych upadków, jak również w jego niezdarnych próbach zwrócenia na siebie uwagi Marleny.
Z drugiej strony niektóre wątki tej historii zostają nam przedstawione z perspektywy starego już, bo 93-letniego Jacoba. Mieszkańca domu spokojnej starości, w którym jednak nie może się odnaleźć, gdyż mimo iż jest stary ciałem to jednak bardzo młody duchem, a w każdym razie nie tak zniedołężniały jak jego współlokatorzy. Ma piątkę dzieci, które wraz z rodzinami od czasu do czasu (w każdą niedziele) według ustalonego grafika go odwiedzają. Jednak oprócz odwiedzin wiele czasu spędza samotnie, nie cieszą go gry w bingo i inne atrakcje przygotowane dla pensjonariuszy. Wtedy to popada w zadumę, bądź drzemkę i przenosi się do lat młodzieńczych.
Pozycja od razu ujęła mnie jakże oryginalną tematyką. Tak naprawdę chyba jeszcze nigdy nie czytałam żadnej książki o cyrku. Wszystko przedstawione jest w łatwy do przyswojenia sposób. Nie gubimy się w trakcie czytania, nie tracimy wątku. Pani Gruen ma lekki styl, a czytanie wcale nie męczy, czyta się szybko. Historia Jacoba wraz z posuwaniem się w lekturze wciąga coraz bardziej. Kibicowałam mu w wielu ważnych wyborach. A zakończenie wydało mi się całkowicie nieprzewidywalne.
Książka ta to historia prawdziwej miłości, miłości, która dla wielu nie ma prawa bytu z uwagi na różnice środowisk, z których pochodzą bohaterowie i stylów życia, które do tej pory prowadzili. Jest to też historia trudów życia, wyrabiania charakteru, jak i prawdziwej przyjaźni, która nie cofnie się przed niczym. Pozycję polecam każdemu, gdyż jest to naprawdę wartościowa lektura :)

Szczerze mówiąc niekoniecznie miałem ochotę na sięgnięcie po tą pozycją - szczerze mówiąc nie miałem jej w ogóle. Myślałem sobie: ot, kolejne romansidło... (albo coś w tym duchu).
Moja przygoda z "Wodą dla słoni" rozpoczęła się od filmu, po który sięgnąłem za sprawą koleżanki. Powiedziała pewnego pięknego dnia, że muszę go obejrzeć, bo główny bohater nieodparcie kojarzy jej się ze mną. Już wcześniej dochodziły do mnie jakieś szczątkowe opinie o tejże produkcji, odparłem więc, że obejrzę przy pierwszej sposobności. Okazja pojawiła się wcześniej niż myślałem, wraz z wręczoną przez koleżankę płytką:D - teraz już nie miałem wyboru. Film okazał się doskonały. Musze przyznać też, że na prawdę mógłbym się identyfikować z głównym bohaterem i to było fenomenalne uczucie!

Zaraz później ta sama osoba, za sprawą której obejrzałem film, nabyła także książkę. Oczywiście pożyczyła mi ją - wziąłem z chęcią, choć miałem trochę obaw co do tego jak ją odbiorę po uprzednim obejrzeniu filmu. Moje obawy okazały się bezpodstawne. Przez zapisaną historię przebrnąłem momentalnie i odebrałem ją jako absolutną nowość. Film w żadnym wypadku nie był spojlerem jak to czasem bywa. Mimo, iż oba dzieła przedstawiają tą samą opowieść, są w moim odczuciu diametralnie inne. W powieści odnajdują o wiele więcej ukrytych wątków - wartości takich jak honor, poczucie odpowiedzialności, lojalność, przyjaźń... Już film doskonale działał na emocje - książka wzorcowo nimi manipulowała.
Uważam "Wodę dla słoni" za jedną z - jeżeli nie najlepszą - najlepszych pozycji, z którymi miałem przyjemność się zetknąć.
Gorąco polecam tę lekturę!

Zazwyczaj jest tak, że gdy przeczytam jakąś książkę, to ona gdzieś tam w mojej głowie sobie tkwi, a po jakimś czasie po prostu znika z pamięci. Zdarza się, że zwracam jakąś szczególną uwagę na tę czy inną lekturę, bo przecież to bardzo ważne. Im bardziej się starzeję, tym więcej książek zapamiętuję. Wiem, że wiele z nich przyda mi się w życiu i nie pożałuję...

"Woda dla słoni" - niby banalny tytuł, a jednak niebanalny. Jeszcze przez pierwsze rozdziały książki nie wiedziałam, czemu autorka wybrała akurat ten tytuł. Potem rozgryzłam to, aczkolwiek nie jestem do końca pewna, czy o to chodziło Sarze Gruen.

"Woda dla słoni" to książka skrywająca w sobie niezwykłość. Jacob, student, młody człowiek, który traci rodziców i trafia do cyrku. Historia wzruszająca i prawdziwa. Autorka przenosi nas w świat lat 30. XX wieku. Wydaje mi się, że jedyną rzeczą, do której nie mogłam przywynkąć i za którą obniżyłam ocenę to język, a mianowicie używanie "nieocenzurowanych" słów, które można byłoby zastąpić. Wiem, że czasem sytuacja tego wymaga, ale bez przesady.

Szczególnie ważny jest wątek Rosie, nie Jacoba i Marleny, choć pewnie ten stawiacie sobie na pierwszym miejscu. Owszem, zakochani w sobie - student weterynarii i artystka z cyrku, która jest równocześnie żoną tresera zwierząt. Rosie - pięćdziesięcioparoletnia słonica była dla mnie postacią naprawdę ważną. Gdyby napisać książkę z jej perspektywy byłaby pewnie pełna bólu, łez i współczucia. W "Wodzie dla słoni" opisywane są uczucia Jacoba, który nie może znieść poniżania zwierząt oraz karania ich bez potrzeby. Nienawidzi Augusta, który znęca się nad Rosie. Nienawidzi Augusta, bo źle traktuje Marlenę. Nienawidzi Augusta, bo wyrzuca ludzi z pociągu. Nienawidzi Augusta, bo we wszystkim przytakuje dyrektorowi cyrku. Nienawidzi Augusta za jego domniemaną chorobę. A przede wszysktim nienawidzi Augusta, bo udaje przyjaciela, a to tylko CISZA PRZED BURZĄ.

Polecam tę książkę wszystkim zaisteresowanym. Jeśli oglądaliście film to nie oddał on takich emocji jak książka. Film obejrzałam w przelocie, średnio zaiteresowana. Nie podobało mi się pominięcie niektórych szczegółów oraz bohaterów. W ogóle było tam za spokojnie. A w szczególności w ostatniej scenie "ze zwierzętami". Książka poruszy, wciągnie... Będzie wam żal zwierząt i ludzi, a na koniec popłaczecie się ze szczęścia.

"Woda dla słoni" Sary Gruen to książka dla tych, którzy chcą poznać losy Jacoba; dla tych, którzy chcą się dowiedzieć, jak dawniej wyglądało życie cyrku; dla tych, którzy chętnie poczytają o Rosie i dla wszystkich, którzy wierzą w prawdziwą miłość, która pokona wszystko, nawet NAJWIĘKSZE ZŁO!

Polecam!!!

Cyrk- widowisko, którego świadkiem był chyba każdy z Nas. W dzieciństwie przyjazd cyrku był wielką atrakcją, chociaż w moim przypadku stało się to czymś znienawidzonym. Po co tu ukrywać- męczenie zwierząt i klauny...Nienawidzę ich, chyba nic nie wzbudza we mnie takiej agresji jak ich przygłupie żarty. Dlatego starałam się trzymać z dala od czegokolwiek związanego z cyrkiem. Jednak kiedy śledząc nowe filmy zobaczyłam, że wychodzi nowy z Robertem Pattinsonem przeczytałam opis i postanowiłam obejrzeć. Idąc do kina nie spodziewałam się za wiele. Wyszłam jednak oczarowana, marząca o tym by przeczytać książkę. Kupiłam ją mamie na dzień matki i wreszcie udało mi się dopaść ją w swoje ręce. Zaciekawiona i z wielkimi oczekiwaniami zaczęłam czytać. I przeniosłam się w zupełnie inną rzeczywistość.

'Woda dla słoni' Sary Gruen to historia Jacoba Jankowskiego, Amerykanina polskiego pochodzenia. Jest on pacjentem ośrodka opieki nad ludźmi starymi. Ma 93 lata a za sobą wspaniałe życie, jednak teraz ten starszy Pan pogrążony jest w nostalgii odkąd obok rozbił się cyrk. I powraca od myślami do wydarzeń sprzed 70 lat, gdy był młodym studentem weterynarii. Jednak tragedia sprawia, że rzuca studia i nie mając co ze sobą zrobić wskakuje do pociągu. Jak się okazuje nie jest to zwykły pociąg, ale skład należący do Najbardziej Osobliwego Widowiska na Ziemi Braci Benzinich. I tak zaczyna się przygoda Jacoba z cyrkiem. Ale oprócz niezwykłych przygód, bycia na zapleczu spektakularnego wydarzenia w życiu chłopaka pojawia się piękna artystka- Marlena, żona dyrektora od zwierząt estradowych, Augusta.

Mimo, że znałam fabułę z filmu to czytałam książkę zaciekawiona. Nie przesadzę mówiąc, że wniknęłam w ten świat. Czułam brud i zmęczenie pracowników, zapach pociągu, czy zachwyt nad występami. Stałam się częścią 'Wody dla słoni' towarzysząc Jacobowi w tych radosnych, smutnych i przerażających wydarzeniach. To naprawdę niezwykła umiejętność kiedy autor pisze książkę w taki sposób, że czytelnik staje się jej bohaterem. Uczucie to potęgował fakt, że książka jest w narracji pierwszoosobowej ,a rozdziały z teraźniejszością i przeszłością przeplatają się. Dzięki temu ma się wrażenie jakby siedziało się przy łóżku bohatera i opowiadał on naprawdę wydarzenia ze swojego życia.

'Woda dla słoni' oprócz niezwykłego klimatu ma również bardzo dobrze skonstruowane charaktery bohaterów. Jacob to 23-letni chłopak, który wchodzi w dorosłość, a w cyrku odkrywa nowe doznania i rzeczy do których jest zdolny. Całkowita zmiana otoczenia, z prestiżowej uczelni do cyrku, sprawia że staje się on innym człowiekiem, jednak niezmienna pozostaje jego wrażliwości i miłość do zwierząt. Marlena jest gwiazdą estradową, delikatną i wrażliwą, przytłoczoną przez niezrównoważonego męża. August to przerażająca postać, mimo że potrafi być miły i niezwykle przyciągający, to jego zmienność nastrojów i agresja robią go jeszcze bardziej przerażającym. Moją ulubioną postacią jest chyba Walter , w ducie z Księżniczką. Chociaż z początku nieufny i niemiły z czasem otwiera się pokazując swoje ogromne serce w małym ciele. Jednak nigdy nie opuszcza go cynizm.

Książka ta dostarczyła mi wielu emocji. Radości, łez, zachwytu, niepokoju, czasami czułam się nawet zawstydzona razem z bohaterami. Poza tym 'Woda dla słoni' pokazała coś więcej niż same występy cyrkowe, ukazała zaplecze tego wszystkiego, ujawniła co działo się za kulisami wielkiego show. Tajemnicze zniknięcia, zatłoczony pociąg, brak pieniędzy i jedzenia. Dała nam do myślenia nad tym, że za pięknymi strojami artystów krył się głód robotników. Myślę, że można nazwać utwór Sary Gruen za pouczający.

'Woda dla słoni' poruszyła moje serce, jest to jedna z najlepszych książek jakie czytałam ostatnimi czasy. Bez zastanowienia mogę dodać ją do ulubionych i polecić wszystkim tym, którzy się wahają. Ta książka dostarczy Wam nie lada emocji, porwie Was i zapewni mile spędzony czas. Jednak weźcie ze sobą paczkę chusteczek, bo bez łez się nie obejdzie.

Sara Gruen- urodziła się w kanadyjskiej prowincji Vancouver. Później przeniosła się do USA, gdzie pisała instrukcje do oprogramowania. Po stracie pracy postanowiła spróbować swoich sił jako pisarka. Jej pierwsze dwie powieści nie cieszyły się zbyt dużym powodzeniem, jednak Woda dla słoni szybko trafiła na światowe listy bestsellerów i sprzedała się w milionach egzemplarzy.

Jacob Jankowski jest staruszkiem mieszkającym w domu spokojnej starości. Mimo licznej rodziny i towarzystwa innych pensjonariuszy czuje się raczej samotny i opuszczony. Któregoś dnia w okolicy pojawia się cyrk. Ta wiadomość wywołuje w staruszku lawinę wspomnień i przenosi go (a razem z nim i nas) do czasów jego młodości…

Młody Jacob Jankowski jest studentem weterynarii, pełnym energii i planów na przyszłość. Podczas pisania końcowego egzaminu dowiaduje się jednak o śmierci rodziców, którzy zginęli w wypadku samochodowym. Zrozpaczony wybiega z sali, długo snuje się bez celu po okolicy i próbuje poradzić sobie z ogromnym bólem. W końcu wskakuje do przejeżdżającego pociągu. Nawet się nie domyśla, że w tym momencie trafia prosto do cyrku- Najbardziej Osobliwego Widowiska Na Ziemi Braci Benzinich.

Z uwagi na swoje wykształcenie Jankowski zostaje zatrudniony jako weterynarz. Bardzo szybko też poznaje realia funkcjonowania cyrku. Ciężka praca, ciągle spóźniające się wypłaty, nieludzkie podejście do zwierząt, a w tym wszystkim nieobliczalny treser August i jego piękna żona- Marlena, która od pierwszej chwili porusza serce naszego bohatera. Wrażliwy Jacob nie potrafi nie reagować na przemoc i okrutność z jaką spotyka się na co dzień. Dokąd jednak zaprowadzi go taka postawa? Czy będzie umiał funkcjonować w świecie „za kulisami” cyrkowego namiotu, kiedy maski zostają zrzucone i każdy pokazuje swoje prawdziwe oblicze?

Muszę przyznać, że nigdy, nawet będąc dzieckiem, nie lubiłam cyrku, dlatego bardzo sceptycznie podchodziłam do tej książki. „Filmowa” okładka również nie zrobiła na mnie wrażenia i uznałam ją po prostu za tani chwyt marketingowy. Intrygowały mnie jednak same pozytywne recenzje, które co jakiś czas pojawiały się na blogach. Szczęśliwy traf sprawił, że dostałam książkę w prezencie i ani trochę nie żałuję czasu, który jej poświęciłam.

Cała historia napisana jest barwnym, plastycznym językiem. Najpierw poznajemy Jacoba jako staruszka, a następnie przenosimy się w czasy jego młodości. Ten ciekawy zabieg pozwala spojrzeć na wydarzenia z dwóch różnych perspektyw. Tempo akcji na początku jak dla mnie było zbyt wolne, na szczęście później jest już lepiej. Chociaż czytamy o cyrku, co może wydawać się bardzo odległym i mało realnym tematem, to oglądamy go z zupełnie nieznanej strony. Bohaterowie są świetnie wykreowani i bardzo realistyczni. Odniosłam nawet wrażenie, że autorka najbardziej skupiła się na postaciach drugoplanowych, które według mnie doskonale tworzą niesamowity klimat tej powieści. Nie polubiłam za to Marleny. Według mnie jest zbyt mało wyrazista, nijaka, a może po prostu została zdominowana przez pozostałe postaci. W każdym razie jak na kobietę, która zawładnęła sercem Jacoba zdecydowanie czegoś jej zabrakło. Ostatnią rzeczą na jaką zwróciłam uwagę i która mi się spodobała są czarno- białe fotografie oraz kilka słów od autorki, znajdujących się na końcu książki. Możemy dowiedzieć się skąd w ogóle Sara Gruen wzięła pomysł na napisanie takiej historii i co ją zainspirowało.

Wodę dla słoni polecam wszystkim, którzy chcą przeczytać coś oryginalnego. Jest to opowieść nie tylko o miłości, ale przede wszystkim o przyjaźni, lojalności i oddaniu, pełna emocji i skłaniająca do refleksji. Zachęcam też do obejrzenia filmu, który okazał się nie gorszy niż sama książka. Przynajmniej według mnie.

O książce Sary Gruen zrobiło się głośno głównie za sprawą ekranizacji , z Robertem Pattinsonem, Reese Witherspoon i Christophem Waltzem w rolach głównych. Po „Wodę dla słoni” sięgnęłam licząc przede wszystkim na niewymagającą rozrywkę. Powieść doskonale spełniła swoje zadanie.
W dziele pani Gruen poznajemy sędziwego już wiekiem Jacoba Jankowskiego, dawnego weterynarza w cyrku. Już za samą główną postać postawiłam autorce olbrzymiego plusa- uwielbiam polskie akcenty w dziełach zagranicznych twórców, czy to filmowych czy literackich. Jeśli zaś te akcenty stawiają Polaków w pozytywnym świetle- tym lepiej :)
„Woda dla słoni” to naprawdę przyjemna powieść obyczajowa. Mamy tu i dosyć subtelny wątek romansowy i całą gamę ciekawych postaci, nie wyłączając tych zwierzęcych, a wreszcie- świetnie zarysowany świat cyrku. I to właśnie ta ostatnia kwestia zainteresowała mnie najbardziej. Pisarka stworzyła oryginalną kreację środowiska cyrkowego zamkniętego na przybyszy z zewnątrz, rządzącego się swoistymi prawami i osobliwą hierarchią społeczną.
Styl pisania Gruen określiłabym mianem przede wszystkim przystępnego. To nie wyżyny literackich możliwości, nikt nie wymaga słownej uczty po tego typu powieściach. Książkę czyta się szybko i lekko. Bez większych przeszkód wsiąknęłam w świat stworzony przez pisarkę. Nie mogę stwierdzić, że od „Wody dla słoni” ciężko się oderwać, że pozostawia czytelnika z mnóstwem refleksji i pytań kłębiących się w głowie. Jednakże jak już wcześniej wspominałam- funkcję rozrywkową spełnia znakomicie.
Nie oszukujmy się, „Woda dla słoni” nie jest arcydziełem godnym postawienia na najwyższej półce, mimo to pretenduje do miana naprawdę przyzwoitego czytadła. Lekturę tej powieści polecam zasadniczo wszystkim- dla chwili odprężenia, dla relaksu, dla ucieczki w minione czasu z osobliwą otoczką cyrkowego uroku. Jeśli chcecie wyruszyć w podróż z jednym sympatycznym Polakiem i jeszcze bardziej sympatyczną słonicą u boku- „Woda dla słoni” jest właśnie dla Was :)

W przypadku książki Woda dla słoni autorstwa Sary Gruen, dopadł mnie strach przed bestsellerem. Nie przepadam za filmowymi okładkami, tym bardziej jeżeli na pierwszym planie są gwiazdy kina, w tym przypadku Resse Witherspoon i Rober Pattinson. Czytając książkę opatrzoną podpisem „Numer 1 listy bestsellerów New York Timesa”! moje wymagania i oczekiwania rosną, a entuzjazm maleje. Posłuchajcie więc jak oceniłam książkę sprzedaną w 5 milionowym nakładzie.

Marzeniem młodego studenta weterynarii było ukończenie szkoły i podjęcie praktyki u ojcem. Jego świat przewartościowuje wiadomość o śmierci rodziców, bank w wyniku zadłużenia przejmuje dom, a czesne w szkole opłacone są tylko na kilka dni. W wyniku szoku, chłopak rzuca szkołę i wskakuje do pędzącego pociągu. W ten sposób Jacob rozpoczyna swoją przygodę z wędrownym cyrkiem braci Benzini, jako lekarz weterynarii. Całą historię widzimy oczami 90 letniego Jacoba, który wraca wspomnieniami do czasów młodości.

W mojej ocenie największą zaletą książki jest jej dwuczłonowy charakter, z jednej strony żyjemy młodością Jacoba, z drugiej zaś jesteśmy świadkami jego starości. Nie jest to jednak nowatorskie, ponieważ w literaturze często spotykamy się z motywem wspomnień. Autorka bardzo dobrze poradziła sobie z rozgraniczeniem tych dwóch perspektyw, książka jest czytelna i zrozumiała.

Niekwestionowany walor stanowi miejsce akcji. Będąc dzieckiem cyrk był dla mnie miejscem magicznym, niestety wraz z upływem lat moja świadomość rosła i zamiast uśmiechniętych klownów, widzę zamknięte w klatkach zwierzęta. Doceniam to, że autorka dołożyła wszelkich starań, by obraz cyrku nie był wyidealizowany, a odzwierciedlał rzeczywistość.

W moim odczuciu książka jest bardzo nierówna, jakby jedna jej część pisana była po latach leżakowania w szufladzie. Pierwsze 150 stron miałam ochotę odłożyć książkę, ponieważ nic nie wnosiły. Uważam, że autorka bardzo lekko potraktowała fakt straty rodziców, bohater szybko przeszedł nad tym do porządku dziennego. Oczywiście Jacob kreowany jest na postać zamkniętą, nie zmienia to faktu, że moim zdaniem autorka powinna poświęcić większą cześć książki na przeżycia wewnętrzne bohatera. Podobne odczucia towarzyszyły mi w przypadku Marleny, przez co trudno było zżyć się z bohaterką.

Całość książki oceniam bardzo pozytywnie, dlatego mogę przymknąć oczy na kilka niedociągnięć. Książka jest niezwykle wzruszająca, każdy kto ma w sobie chodź odrobinę empatii, nie pozostanie obojętny. Losy bohaterów intrygują i wzruszają, a opisy są realne. Mój strach przed bestsellerem w przypadku te książki okazał się bezpodstawny, ponieważ mogę ją gorąco polecić osobom spragnionym wątku miłosnego, jak i chętnym ujrzeć świat cyrku od środka.

Gdy byliśmy mali zachwycał nas cyrk. Pragnęliśmy do niego chodzić, podziwiać zwierzęta i ludzi, którzy wykonywali rzeczy wprost niemożliwe. Z biegiem czasu stało się to wprawdzie mniej podniecające, jednak cyrk zawsze pozostał czymś wspaniałym i tak też większość ludzi go postrzega. Czy jednak naprawdę tak jest? Czy pracujący tam ludzie czują się dobrze i praca sprawia im przyjemność? Czy to wszystko to może tylko pozory służące temu, aby przyciągnąć ludzi i zarobić jak najwięcej pieniędzy?

Głównym bohaterem i narratorem powieści "Woda dla słoni" jest Jacob Jankowski. Ma już ponad 90 lat i przebywa w domu "spokojnej" starości, gdzie został oddany przez swoją rodzinę, która nie ma dla niego czasu i w ogóle go nie odwiedza. Czuje się tu naprawdę źle, lecz nic nie może na to poradzić. Musi żyć ze świadomością, że niedługo tu umrze. Samotny i niekochany. Pewnego dnia w okolicy pojawia się cyrk.

Cyrk skłania Jacoba do wielu refleksji i ożywają w nim duchy minionych lat. Przypomina sobie swoje młodzieńcze lata. W powieści poznajemy opowiadaną jego historię, która zaczyna się od momentu, gdy w wypadku samochodowym giną jego rodzice. Cały jego świat przewraca się do góry nogami. Nie ma dokąd iść, nie ma się gdzie podziać. Zaczyna się błąkać, mając nadzieję, że jakoś uda mu się gdzieś trafić. I udaje. Trafia do cyrku "Najbardziej osobliwego widowiska na ziemi braci Benzinich, gdzie dostaje pracę jako weterynarz. Tam poznaje Marlenę- dziewczynę swoich marzeń. Jest tylko jeden problem, ma już męża, Augusta, właściciela cyrku. Jak długo wytrwa w cyrku i będzie tu pracował? I czy uda mu się zdobyć Marlenę? A może tylko postara się stłumić uczucia do niej i na tym pozostanie?

Sara Gruen od 2003 roku interesowała się cyrkami i to właśnie skłoniło ją do napisania tej książki. Aby to zrobić, musiała w to poświęcić niesamowicie dużo pracy. Dzięki temu cała historia wydaje się aż do bólu prawdziwa. Jest realistyczna i autentyczna. Aż trudno uwierzyć w to, że to tylko fikcja. Cały cyrk był opisany dokładnie, doskonale. To jak wygląda naprawdę. Nie chodzi mi tu o występy show, lecz to, co dzieje się za kulisami. Rzeczy, których nikt z nas by się nie domyślał i nie spodziewał. Rzeczy, po których opinia o cyrkach może całkowicie ulec zmianie, a ochota na chodzenie do nich, całkowicie zmaleć. Do tego, co parę rozdziałów, można znaleźć fotografie cyrku. Za to wszystko ogromne brawa dla Sary Gruen.

Każda postać była nietuzinkowa, przyciągająca uwagę. Na największą chyba jednak zasługuje August, który momentami jest najmilszym człowiekiem na świecie, ale potrafi wpaść w złość i staje się agresywny. To uświadomiło mi już po raz kolejny, że to, że ktoś jest miły, wcale nie oznacza, że jest dobrym człowiekiem. Może to być właśnie tylko przykrywka, przyćmiewająca jego prawdziwe oblicze. Bardzo polubiłam Rosie- słonicę, z którą zaprzyjaźnił się Jacob i cieszyłam się ze wszystkich momentów, w których występowała.

"Woda dla słoni" wciągnęła mnie już od pierwszych stron. Od samego początku wiedziałam, że będzie wspaniałą książką, i że zapamiętam ją na długo. Nie myliłam się. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że styl pisania Sary Gruen jest prosty, ale zdecydowanie ma coś w sobie. Coś takiego, że przyciąga, i że każde zdanie, słowo, wydaje się rewelacyjne, że należy się nim delektować, zamiast z obojętnością czytać. Niektóre momenty wywoływały u mnie szczery uśmiech, a niektóre łzy. Całą książkę naprawdę bardzo mocno przeżywałam. Podobało mi się to, że były w niej opisane nie tylko te miłe momenty, lecz również i gorsze. Momenty, które mną wstrząsały, i których nie mogłam przeboleć.

Książkę "Woda dla słoni" niezmiernie Wam polecam. Myślę, że przypadłaby do gustu naprawdę wszystkim. Jednak nie zapomnijcie o paczce chusteczek- bez nich się nie obejdzie!

Ludzie dzielą się na tych, którzy uwielbiają cyrk i na tych, którzy cyrku i wszystkiego z nim związanego nienawidzą.
Z okazji ekranizacji niedawno wznowiono powieść Sary Gruen „Woda dla słoni”. I bardzo mnie to cieszy, bo dzięki temu ta fantastyczna powieść ma szanse trafić do szerszego grona czytelników. A uwierzcie mi, warto zapoznać się z tą książką i gwarantuję, że zapadnie ona w pamięci wielu osobom. Dlaczego? Już tłumaczę…

Jacob Jankowski to młody, ambitny dwudziestokilkulatek. Pracowity student weterynarii. Tuż przed ukończeniem studiów dowiaduje się o tragicznej śmierci rodziców. Ale to nie koniec przeszkód, jakie postawił przed nim los. Cały majątek oraz wszelkie oszczędności rodziców przepadły z powodu upadłości banku i przejęcia pozostałości dobytku rodziny Jankowskich przez inny bank. Załamany chłopak, który w ciągu jednego dnia stracił dosłownie wszystko, nie potrafi się odnaleźć w nowej rzeczywistości. Wszystko, co miało dla niego znaczenie do śmierci rodziców - studia, zauroczenie pewną piękną studentką i wszystkie aspekty życia młodzieńca przestały mieć jakiekolwiek znaczenie. Nie ukończywszy studiów wyrusza, ot tak - gdzie go nogi poniosą. Jakiś czas później wskakuje do jadącego pociągu. Zrządzeniem losu ów pociąg okazuje się być własnością cyrku „Najbardziej Osobliwe Zjawisko Na Świecie Braci Benzinich”. Udało mu się dostać pracę, całkiem szybko awansował ze zbieracza zwierzęcych kup na cyrkowego weterynarza. Zobaczył wiele zła, i odrobinę dobra. Poznał wielu nieodpowiednich, mściwych, zawistnych i gotowych dążyć po trupach do celu ludzi, i niewielu dobrych, pogodnych, oddanych i wiernych kompanów. Spotkał też miłość. Miłość, która odmieniła wszystko. Miłość, która była motorem napędowym do wielu wydarzeń zarówno dla niego, jak i dla całego cyrku.

„Woda dla słoni” to książka podziałów. Powinienem napisać, że powieść dzieli się na teraźniejszość Jacoba Jankowskiego oraz na jego wspomnienia i na tym zakończyć myśl. Uważam jednak, że poza tym oczywistym podziałem, książka dzieli się przede wszystkim na starość i młodość. Miłość i nienawiść. Przyjaźń i wrogość. Dobro i zło. Niektórzy podczas czytania mogą błędnie skupić swoją uwagę na wątku miłosnym tej znakomitej powieści. I choć uważam, że ten temat w „Wodzie dla słoni” jest przedstawiony w sposób nie nachalny i subtelny, jednak dla czytelnika jest oczywiste, że to właśnie miłość jest wszystkim, co skłania Jacoba to takich a nie innych działań. Zarówno ta do zwierząt, jak i do pięknej Marleny. Ja jednak myślę, że najważniejszym aspektem tej powieści jest podjęcie tematu młodości i starości. Wielokrotnie podczas lektury próbowałem postawić się w roli tego starego, niedołężnego i zepchniętego w niepamięć mężczyzny i muszę przyznać, że miałem obawy o to, jak będzie wyglądać moje życie, gdy (jeśli) dożyję do wieku starczego.

Książka Sary Gruen to bardzo dojrzała i nietuzinkowa powieść, stawiająca czytelnikowi ważne pytania o sens życia. Narracja prowadzona jest w tak przyjemny sposób, że nie sposób oderwać się od powieści i aż żal, że „Woda dla słoni” ma tylko około 400 stron. Z czystym sumieniem napiszę, że jest to jedna z lepszych książek, jakie miałem okazje czytać. Polecam.

Nie od dziś wiadomo, że "show must go on". Nawet jeśli cierpisz, a w dodatku tak wiele dobrych i złych rzeczy dzieje się dookoła ciebie, trzeba wziąć się w garść. Zwłaszcza, jeśli pracujesz w cyrku a swoje serce oddałeś dwóm paniom - jedna ma na imię Marlena i ma męża a druga waży całkiem sporo i jest słoniem.

Zanim zajrzałam do tej książki, miałam sporo wątpliwości, które... przez mniej więcej pierwszą połowę utrzymywały się. Główny bohater, Jacob Jankowski nie do końca mnie do siebie przekonywał, ale potem, gdy autorka "dokręca" śrubę i wydarzenia zaczynają pojawiać się lawinowo, nim się obejrzałam pochłaniałam ostatnie rozdziały książki z sercem na ramieniu.

Istotnym elementem powieści jest budowa jej fabuły. Jacoba poznajemy gdy liczy sobie wiosen ponad dziewięćdziesiąt i przebywa w domu opieki, który niezbyt pozytywnie wpływa na jego samopoczucie. Pochłania go czar wspomnień, ponieważ życie, jakie wiódł było wypełnione wieloma przygodami, aczkolwiek przede wszystkim ogromną miłością.
Nijak ma się to do tego, co przyszło mu przeżywać na stare lata.


Jestem przekonana, że ta historia Was poruszy, bo oprócz tego, że jest momentami po prostu wzruszająca, autorka potrafi także rozbawić wieloma ciekawymi sytuacjami, które mogą zdarzać się tylko i wyłącznie w tak specyficznym miejscu, jakim jest cyrk.
Jednak nie traktujcie "Wody dla słoni" jako cukierkowej opowiastki, jest dokładnie taka jak życie, słodko-gorzkie. W powieści znajdziemy cierpienia ludzi i zwierząt, ale także uczucie do jednych i drugich.
Bardzo podobała mi się część, w której Sara Gruen tłumaczyła się ze swojej inspiracji, ten krótki tekst aż kipi od pracy, jaką musiała włożyć, by tę książkę napisać. Niewątpliwie, temat jest oryginalny, a efekt wysiłku autorki, zapracował na wszystkie nagrody oraz pochwały, jakie otrzymał.

[Recenzja pochodzi z bloga http://www.moje-wysypisko.blogspot.com]

Ktoś kiedyś powiedział, że miłość jest jak narkotyk, że uzależnia. Miłość jest jedyną i najpiękniejszą rzeczą, która podtrzymuje nasz świat. Czasami zaskakuje nas, przychodząc w momencie, w której w ogóle o niej nie myślimy. A czasami przechodzi obok nas, zupełnie nie zwracając na nas uwagi.

Każdego spotka kiedyś miłość. Nawet jeśli w to nie wierzy. Każdego kiedyś miłość powali na kolana. Trzeba tylko chcieć ją przywitać. Bohaterowie powieści "Woda dla słoni" nawet jeśli bardzo chcieli, nie udało im się przezwyciężyć przeznaczenia.

Książka opowiada o Jacobie Jankowskim. Jacob studiuje weterynarię, po odejściu ojca na emeryturę chce całkowicie przejąć miejscową weterynarię. Lecz to się nie udaje. Jego rodzice niespodziewanie umierają w wypadku samochodowym, chłopak traci dom i całkowitą chęć do życia. Chodząc po łąkach, nie daleko drogi kolejowej - usłyszał pociąg. Postanowił do niego wskoczyć. Wtedy jeszcze nie wiedział co może się zdarzyć...

Spotyka nowych znajomych, zdobywa kilka wrogów, ale najważniejsze jest chyba to, że się zakochuje. Chociaż wtedy jeszcze tego nie wie. Marlena jest artystką w cyrku Braci Benzinich. Przypadek chce, że jest żoną Augusta tresera, który okazuje się być szefem Jacoba.

Czy chłopak zrobi wszystko dla miłości i przyjaciół?

Okładka książki niesamowicie mi się podoba. Chociaż są pokazani tutaj aktorzy z filmu to widać między nimi tą chemię. Na dodatek spadające iskry ognia i słonica po lewej stronie dopełniają całości.

Sara Gruen napisała świetną powieść, która porywa czytelnika już od pierwszych stron. Możemy dowiedzieć się jak kiedyś wyglądała praca w cyrkach, jak ciężkie było wtedy życie. Autorka wplątała tutaj kilka wątków polskich. Było ich naprawdę mało, ale jednak coś. Nawet słodka słonica Rosie, miała coś do nas. Pani Sara naprawdę się postarała. Powieść ta zachwyca wszystkich, była przecież bestsellerem.

Najgorszą rzeczą, która można zrobić naprawdę dobrej książce, to wychwalać ją pod niebiosa, nakręcić na jej podstawie film i zatrudnić do głównej roli idola nastolatek. Z jednej strony jest to bardzo zachęcające i sprawia, że o wiele szersze grono czytelników sięga po powieść, z drugiej strony oczekiwania rosną i człowiek spodziewa się Bóg wie jakiego arcydzieła, w tym przypadku absolutnie, niewymiernie do treści.

"Woda dla słoni", to z jednej strony, opowieść o chłopaku - Amerykaninie polskiego pochodzenia, który po tragicznej śmierci rodziców, rzuca wszystko i ucieka do cyrku. Z drugiej strony (i to podobało mi się o wiele bardziej) to historia starego człowieka, który umieszczony w domu opieki, wspomina swoje życie i buntuje się przeciwko swemu zniedołężeniu i zbliżającej się śmierci.


Jak dla mnie, najmniej wciągający był styl w jakim książka jest napisana. Niby prosty, ale w pewnych momentach zbyt udziwniony. Może miało to oddać w pełni, groteskowość środowiska cyrkowego tamtego okresu, ale do mnie nie przemówiło.


Nie podobała mi się też sama historia miłości Marleny i Jacoba. Taki wyświechtany trójkąt, ona - piękna, eteryczna tancereczka, on - niedojrzały, pełen namiętności pracownik fizyczny, plus ten trzeci - despotyczny, porywczy mąż - dyrektor. Klasyka w najgorszym jej znaczeniu, przemaglowana już miliony razy.


Co mi się natomiast podobało, to jak już wspominałam, ta część książki gdzie stary Jacob, zmaga się ze swym przemijającym życiem. Jakże często zapominamy, patrząc na nasze babcie czy dziadków, że za tą pomarszczoną twarzą, mogą się ukrywać wielkie namiętności, niespełnione marzenia, historie o które byśmy nigdy nie podejrzewali naszych kochanych staruszków. Lubię jak od czasu do czasu, książka lub film mi o tym przypomina. To zmienia moje nastawienie i sprawia, że czuję więcej szacunku i sympatii.


Pozytywnie odebrałam też samo miejsce, w którym dzieje się książka. Nie czytałam jeszcze niczego, co działo by się w cyrku w czasach wielkiego kryzysu. To środowisko, pełne wynaturzeń i chorej rozrywki, jest naprawdę fascynującym miejscem akcji. W tym przypadku autorka nie szczędziła dobrych opisów i to jej naprawdę wyszło. Tutaj muszę też od razy wspomnieć, że jeżeli kogoś interesuje środowisko cyrków, tamtego, dziwnego okresu, to polecam film "Freaks" (Dziwolągi) z 1932 r. Po jego obejrzeniu nie będzie Wam się więcej chciało oglądać, ani czytać a takich miejscach. Film był zakazany przez ponad 30 lat, w wielu krajach na świecie i do dziś jest uważany za jeden z najbardziej kontrowersyjnych. Chyba przede wszystkim dlatego, że bardzo mało w nim charakteryzacji, a wszystkie postacie to prawdziwi ludzie.

Przy czytaniu "Wody dla słoni", moje skojarzenie z filmem "Freaks", było jednoznaczne. Te same czasy, ten sam brak szacunku dla istot ludzkich, ta sam chora żądza rozrywki.

Jak juz napisałam wcześniej , według mnie książka jest znacznie przereklamowana. "Numer 1 listy bestsellerów", tych słów naprawdę nie powinno się juz umieszczać na okładkach ( widnieje na tej filmowej), bo to tylko szkodzi. Człowiek oczekuje trzęsienia ziemi, a dostaje... nic. Poza tym już się nie raz przekonałam, że coś co się najlepiej sprzedaje, nie zawsze jest wartościowe dla mnie. Jak się ma gust inny niż większość ludzi, to tym bardziej trzeba uważać:).

Książkę oceniam jako dobrą, ale bez rewelacji. Nie wpłynęła znacząco na moje życie, gdy ją odłożyłam nie myślałam o niej przez następne parę godzin, aczkolwiek w trakcie czytania zapewniła mi pewną rozrywkę.

O dziwo nadal mam ochotę obejrzeć film, bo bardzo podobał mi się zwiastun. Jeśli jest to lekka, trochę udramatyzowana historia miłosna,doprawiona dobrymi zdjęciami, to pewnie jest to dobry film kobiecy na lato. Mam zamiar sprawdzić.