Pożegnanie z Afryką

Zamknij oczy. Pomyśl o Afryce. Co widzisz?

Ja... spacerujące z gracją żyrafy, machające uszami słonie, wylegujące się na słońcu lwy i tych, którzy są dopełnieniem, a zarazem najważniejszą częścią tego "kręgu życia" - Czarnych Ludzi.

Karen Blixen, duńska arystokratka a zarazem osoba o interesującym życiorysie czaruje nas opowieścią o niezwykłym kontynencie. Ziemi, która jak kochanka przyjmuje z otwartymi ramionami, aby w końcu porzucić. Mająca swoje humory, strzeżąca tajemnic przed Białymi, których uważa za intruzów.

"Miałam w Afryce farmę u stóp gór Ngong" - tak rozpoczyna się ta, dla nas Europejczyków egzotyczna książka, przedstawiająca Kenię w początkach wieku XX. Wieku, który przyniósł ogromne zmiany na całym świecie. Autorka pisząc wspomnienia ,wie o tym, że Afryka ,z którą miała do czynienia odchodzi nieodwołalne :

" W Kenii wszystko się zmienia i wiele zmieniło się od tego czasu, kiedy tam mieszkałam. Spisując teraz możliwie dokładnie swe wspomnienia z życia na farmie, notując z pamięci obraz kraju i mieszkańców tamtejszych pól i lasów, robię to z myślą , że mogą się one posłużyć jako przyczynek do historii minionych czasów."

Trudno się oprzeć wrażeniu, że w tej powieści została zamknięta jakaś mała cząstka tamtych miejsc i czasów. Szczególnie zauważalna jest cisza. Cisza, tak "odczuwalna" w rytmie życia czarnych mieszkańców została przełożona na karty książki.
Po całym ciężkim dniu przynosiła spokój i zapomnienie. Po jakimś czasie nawet przestałam sobie wyobrażać chodzenie spać, bez chociażby kilku stron kojących słów.

"Gdy człowiek raz uchwyci rytm Afryki, stwierdza potem, że powtarza się on w całej muzyce kontynentu. To, czego się nauczyłam od zwierząt , przydało mi się także wtedy, gdy miałam do czynienia z miejscowymi ludźmi... Po zetknięciu się z rodowitymi mieszkańcami Afryki dostosowałam rytm swojego codziennego życia do taktu afrykańskiej orkiestry"

Czytając , czułam się jakbym siedziała na przeciw Karen - siwawej staruszki i słuchała dziejów plantacji kawy. To nie jest wielka Historia. To codzienność, do której dodała szczyptę niezwykłości,
egzotyki, tajemniczości. Dla osób szukających szybkich zwrotów akcji i szalonych przygód będzie ona zwyczajnie nudna. Dla mnie jednak nie. Pozwoliła mi (na ile to możliwe) poznać ten kontynent , tamtych ludzi i całkowicie się zachwycić.


Wszystkie cytaty pochodzą z książki "Pożegnanie z Afryką" wyd. "Iskry", Warszawa 1988, tłumaczył Józef Giebułtowicz.

Nietypowo chciałabym zacząć od tego, że jestem absolutnie zakochana w tej książce. Oczarowała mnie w każdy możliwy sposób: stylem, językiem, treścią. Pochłonęła mnie do tego stopnia, że stałam się jej częścią. Z łatwością porzuciłam świat, w którym żyję, dla rozległych, gorących równin. Zamieniłam psy i koty na żyrafy, słonie i elandy, a wrony i wróble na flamingi, żurawie i papugi. Betonowe blokowiska zastąpiły słomiane i drewniane chatki Afrykańczyków, wyprawy na safari i polowanie na lwy stały się codzienną rozrywką, a czarnoskórzy Masaje i Kikujusi – najlepszymi przyjaciółmi.

„Pożegnanie z Afryką” to autobiograficzna powieść, opowiadająca historię młodej Dunki, mieszkającej w Kenii na farmie u stóp gór Ngong. Nie jest to książka przygodowa ani romans – to są wspomnienia – autentyczne i prawdziwe. Bo tylko coś, co przeżyliśmy i zobaczyliśmy naprawdę, i co prawdziwie pokochaliśmy, można opisać w tak niewiarygodnie piękny sposób, w jaki zrobiła to Karen Blixen.

Właśnie ten przepełniony uczuciem sposób pisania, niesamowite piękno języka, barwne, malownicze i przy tym nienużące opisy i doskonały styl pisania, to pierwsze co rzuca się w oczy, gdy zaczynamy czytać książkę. Od pierwszej strony wiedziałam, że mam w ręku utwór, który jest zdecydowanie nieprzeciętny pod względem stylistycznym. To prawdziwa uczta dla tych, którzy lubią kunsztowny, pełen metafor, trochę poetycki język. Blixen pisze po prostu pięknie – w każdym tego słowa znaczeniu. Pełne rozmachu i wypełnione porównaniami opisy sprawiają, że gdy zamykasz książkę, dziwisz się, że dalej jesteś w swoim pokoju. Kenia, i w ogóle Afryka, była na samym końcu mojej listy miejsc, które chciałabym kiedyś odwiedzić. Po lekturze tej książki wylądowała w czołówce i wiele wskazuje na to, że długo tam pozostanie.

Jednak sam styl, nawet tak dobry, nie tworzy jeszcze rewelacyjnej powieści. Potrzeba jeszcze tego „czegoś” w treści. To „coś” musi być intrygujące, przyciągające, wyjątkowo dojrzałe albo po prostu nietypowe, czasami szokujące, innym razem zabawne lub ironiczne. „Pożegnanie z Afryką” ma tego „czegoś” bardzo dużo. Autorka w pierwszej osobie opowiada o swoim życiu na farmie – o stosunkach z tubylcami, o przyjaciołach Denysie i Berkeleyu, o miejscowych zwyczajach i pracy na farmie. Przytacza rozmowy i opisuje przygody, przedstawia ludzi, których poznała i pokochała, którzy ją zadziwili, od których się czegoś nauczyła. Spomiędzy tych porozrzucanych, ułożonych nie chronologicznie strzępów historii wyłania się obraz silnej, otwartej na nowe doświadczenia, odważnej kobiety, która na kartach swojej książki zapisała rytm Afryki – nie tylko Kenii, ale całego kontynentu – jego smaki, zapachy, uśmiechy ludzi a nawet szum trawy na nagrzanym południowym słońcem stepie.

Stereotyp słabej, ograniczonej umysłowo kobiety to tylko jeden ze schematów, które Karen Blixen przełamała w „Pożegnaniu z Afryką”. Książka przede wszystkim zwalcza niechęć mieszkańców cywilizowanych krajów do Czarnego Lądu i jego mieszkańców. Zanim sięgnęłam po tę lekturę, Afryka kojarzyła mi się głównie z dzikimi zwierzętami i równie dzikimi ludźmi, AIDS, pustyniami, zebrami i zacofaniem. Można powiedzieć, że trochę się jej bałam, takim strachem przed czymś nieznanym i tak innym. Blixen sprawiła, że pozbyłam się tych nieco dziecinnych uprzedzeń. Obaliła stereotyp Afryki jako kontynentu prymitywnego, pozbawionego kultury i obyczajów.

„Pożegnanie z Afryką” jest jedną z tych książek, których nigdy się nie zapomina. Nieważne jak dawno temu ją czytaliśmy, jej przesłanie na zawsze pozostanie w nas żywe. Barwne szczegóły zatoną w zdradzieckim jeziorze pamięci, ale główne wartości i idee pozostaną. Pewnego dnia ujrzawszy bociana przypomnimy sobie, że zimą odlatują do Afryki i że tam nazywają je „ptakami szarańczy”, a potem zadamy sobie pytanie, skąd to wiemy i wtedy nasunie nam się wspomnienie tej niesamowitej powieści. Poczujemy wiatr na twarzy, życie i świat nagle wyda się zadziwiająco piękne i gdzieś w głowie zakołatają jedne z piękniejszych słów Karen Blixen: „Moje życie, nie pozwolę ci odejść, zanim mnie nie pobłogosławisz, ale wówczas pozwolę ci odejść…”

„Afryka uczy nas tego, że Bog i Szatan są jednym, majestat obu jest równie odwieczny, nie ma dwu nie mających początku, lecz jest jeden tylko….”

Od dawna byłam bardzo ciekawa tej książki. Książki, o której słyszałam od wielu lat a nigdy nie miałam okazji jej przeczytać. Książki, którą postrzegałam przez pryzmat filmu. I okazało się, że niesłusznie.

Karen Blixen, duńska arystokratka, wydała „Pożegnanie z Afryką” w 1937 r. pod pseudonimem Isak Dinesen. Po wielkim sukcesie książki, odkryto, że pod tym nazwiskiem kryje się kobieta. Dlaczego akurat taki pseudonim? "Dinesen to moje nazwisko panieńskie, a Isak znaczy – ten który się śmieje" – odpowiadała Karen. Pisarka wyszła za mąż za szwedzkiego barona w 1916 r. i wówczas właśnie przeprowadziła się do Kenii. Tam nastąpiła separacja i rozwód w wyniku czego baronowa sama prowadziła plantację kawy przez 10 lat. To właśnie z tego okresu pochodzą jej zapiski znane wszystkim jako „Pożegnanie z Afryką”. Jest to moim zdaniem po części powieść autobiograficzna.

Książka przedstawiona jest czytelnikowi w formie dziennika, w którym zapisane są luźne przemyślenia autorki i wiele wspomnień z jej pobytu w Afryce. Karen odsłania nam stosunki jakie wiążą ją z tubylcami, ich zwyczaje i przekonania. Z drugiej strony pokazuje nam świat białych ludzi, kolonizatorów, którzy w większości uważają się za lepszych od rdzennych mieszkańców tego kontynentu. Obydwa światy przeplatają się ze sobą, prowadząc do nieprzewidywalnych zdarzeń. Oprócz tego występują piękne opisy przyrody i pracy na plantacji kawy. A także stosunki z nowo poznanymi przyjaciółmi m. in Denysem i Berkeleyem.

„Biały człowiek, chcąc komuś powiedzieć coś miłego, napisałby: ”Nigdy cię nie zapomnę”. Mieszkaniec Afryki mówi: ”Nie wyobrażamy sobie, abyś mógł o nas kiedykolwiek zapomnieć”

Sama bohaterka jest dla mnie wyjątkową postacią mimo wielu skrajności, jakie zauważyłam w jej osobie. Myślę, że Afryka stanowiła dla Karen, pewien rodzaj ucieczki przed światem cywilizowanym. I ta ucieczka wyszła jej na dobre. Jestem pełna podziwu dla niej za brak tchórzostwa bądź jak kto woli za przeciwstawienie się strachowi. Pisarka w Afryce oprócz pracy na plantacji kawy polowała na lwy, jeździła na safari a także latała samolotem. W tamtych czasach kobieta, która zajmowała się takimi rzeczami nie mogła zostać niezauważona. Ale widać też pewną skrajność w jej poglądach. Baronowa nie rozumiała stosunku tubylców do zwierząt czy wywożenia żyraf do europejskich zoo. A sama przecież zajmowała się polowaniem. Polowaniem bez żadnej określonej przyczyny. Po prostu dla zabawy. Jakoś nie mogę tego pojąć. Ale trzeba przyznać, że tym bardziej Karen stała się dla mnie bardziej ludzka, ze swoimi słabościami i wadami.

W książce nie znajdziemy wątku miłosnego. O swoim mężu pisarka wspomina tylko raz pod koniec książki. Gdybym nie przeczytała jej życiorysu, nie wiedziałabym nic o jej życiu prywatnym. Co więcej, Karen swoją osobę odsuwa na dalszy plan. Najważniejsza jest Afryka. Nie dowiemy się z kart książki o jej romansie z Denysem.

Muszę przyznać, że spodziewałam się zupełnie czegoś innego po tej książce. Ale to nie znaczy, że mnie rozczarowała. Nie ma w niej wartkiej akcji ani wielkich przygód. Dla niektórych ta powieść może wydawać się nudna i bez życia. Dla mnie nieocenione okazały się plastycznie ukazane opisy życia w Afryce. Oczywiście, nie wszystko przypadło mi do gustu. W niektórych momentach byłam bardzo zaciekawiona np. podczas opisu znaczenia kobiet wśród plemion afrykańskich. A czasami zwyczajnie się nudziłam, w szczególności podczas zbyt długich opisów przyrody. Czasami też uśmiałam się
z filozofii tubylców. Z pewnością styl pisania autorki jest godny podziwu. Bardzo lekki i barwny.

Naszła mnie też taka myśl, że w tej książce został uchwycony obraz Afryki, której już nigdy nie będzie nam dane zobaczyć. Z pewnością przez tyle lat, wiele się tam zmieniło. Tamtej Afryki już nie ma. I to jest wielkim plusem książki jak również zachętą do jej przeczytania.

Polecam, nawet dla osób, które nie lubią zbyt dużej ilości opisów. To dzieło po prostu warto znać.

„Pożegnanie niesie ze sobą dziwne uczucie. Jest nim zawiść. Mężczyźni odchodzą, by sprawdzić swoją odwagę, ale największą próbą, jest próba cierpliwości. Cierpliwości do obywania się bez kogoś”

Wspominałam na początku o filmie „Pożegnanie z Afryką” (1985 r.) w reżyserii Sydney Pollacka. Rolę Karen zagrała w nim Meryl Streep, natomiast osławiony amant tamtych czasów Robert Redford – zagrała Denysa. Film zdobył aż siedem Oscarów, czemu osobiście wcale się nie dziwię. Jeśli ktoś spodziewa się wiernej kopii książki, to może poczuć się zawiedziony. Na pierwszy plan w filmie wysuwa się bowiem wątek miłosny Karen i Denysa. To powoduje wielką różnicę między książką a filmem. Ciekawostką jest to, że początkowo rolę Karen miała zagrać Audrey Hepburn, a replika domu głównej bohaterki powstawała przez cały rok. Natomiast lwy ukazane w filmie ściągnięto aż z Kalifornii. Premiera filmu miała miejsce w 100-lecie urodzin pisarki. Mnie osobiście bardzo się spodobał. Jest jakby dopełnieniem książki. Z tym, że polecam najpierw przeczytać książkę a później obejrzeć film.

Warto znać historię Karen Blixen. Historię, która urzekła już niejedno pokolenie.

Pięknie się Karen Blixen pożegnała z Czarnym Lądem. Można jej pozazdrościć przygody. Choć z jej opisu wynika, że prowadzenie plantacji kawy na wysokości, która drzewkom kawowym nie sprzyja, nie jest łatwą sprawą. Musiała być silną kobietą, którą można stawiać za wzór. Silną psychicznie. Musiała stawiać czoła przeciwnościom losu, które niejednego mężczyznę by załamały.

To, co w wielu książkach nudzi, tutaj zaskakuje. Tutaj z przyjemnością czyta się to, co w wielu innych utworach się omija. Opisy przyrody. Zmora uczniów czytających lektury (przychodzi mi tu na myśl "Nad Niemnem" Orzeszkowej...). W "Pożegnaniu z Afryką" opisy natury wciągają. Ja się czułam jakbym razem z narratorką przemierzała góry Ngong i jakbym razem z nią obserwowała lwy.

Naprawdę udana proza. To, co nie przypadło mi do gustu, to nic bezpośrednio związanego ze stylem pisarki, a z samą jej osobą. W końcu książka jest autobiograficzna, więc zakładam, że jej stosunek do Kikujusów, Masajów i innych tubylców był faktycznie taki, jak go opisała. Feudalny. Bardzo mocno, choć może nie do końca wprost, zaznacza swoją wyższość wobec tych ludzi. Ale to może wcale nie kwestia miejsca. Pewnie w Europie wobec swoich służących też by się tak zachowywała. Co nie oznacza, że nie pomagała mieszkańcom swojej farmy. Wręcz przeciwnie.

"Pożegnanie z Afryką" wzbudziło we mnie poważną wątpliwość, która czaiła się od dawna na skraju mojej świadomości, a teraz się skrystalizowała. Skąd w białym człowieku tak silne przekonanie, że wszystko, co on wymyśli, jest dobre dla wszystkich. Na siłę narzucając mieszkańcom Czarnego Lądu swoje prawa i zwyczaje zabrał im cząstkę ich samych. Dlaczego moralność białych ma być lepsza od moralności czarnych? Biały człowiek za bardzo uwierzył, że panuje nad światem.

Lektura dla wszystkich.

Spotkałam się ze stwierdzeniem, że to książka napisana przez kogoś nie rozumiejącego afrykańskiej kultury. Nie mającej do niej szacunku. Nie zgadzam się z tym. Założenie, że Karen Blixen nie kochała Afryki z samego faktu bycia białą kolonizatorką jest głupie. Może nie respektowała ją w obecnym rozumieniu tego pojęcia - tolerancyjnym i poprawnym politycznie, może nie walczyła o prawa czarnych, ale była zachwycona Afryką i jej kulturą. Brała ją taką jaka jest i podziwiała.
Poza tym nigdy nie uczyniła nic złego swoim pracownikom lub czarnym sąsiadom z rezerwatu. A to gdy mówi, że czarni nie znają poczucia czasu? Albo że mogą zachwycać się cywilizacją, ale najważniejsze i najbardziej wartościowe są dla nich krowy? Ona nigdy nie napisała tego złośliwie lub patrząc z góry! Stwierdziła jedynie oczywisty fakt. Myślę, że aby to zrozumieć należy mieć bardzo otwarty umysł nastawiony na to, że rzeczy, które u nas byłyby wyśmiewaniem, tam są czymś oczywistym i normalnym.
Przyznam jednak, ze nie raz denerwowało mnie jej safari i zabijanie lwów lekką ręką. Nie mogłam się oprzeć wrażeniu, że właśnie dlatego wkrótce staną się zagrożonym gatunkiem. Że jednak Blixen jednocześnie opłakując żyrafy wywożone do niemieckiego ZOO, nie rozumiała implikacji tych lwich polowań, które miały ten sam rezultat.Wynika to jednak z jej czasów: początek XX wieku był magiczny po względem odkrywania Afryki, ale nit wtedy nie myślał o przyszłości.

Podsumowując wszystko, książka jest wspaniała. To zbiór wspomnień - bez spójnej fabuły, ale za to precyzyjnie opisującym życie w Afryce w tamtych czasach poprzez malutkie, pozornie nie znaczące wydarzenia. Od polowań na lwy zabijające owce, po oswajanie antylop leśnych czy próby zasadzenia europejskich kwiatów na afrykańskim ogrodzie. Każda anegdotka lub dłuższa historia przedstawia prawdziwą codzienność. Napisana nieco chaotycznie z wieloma wątkami wciskającymi się w środek danej historii, ale uważam to za plus - ma się wrażenie, że baronowa opowiada to tylko nam, prywatnie.

Słucham Dead Can Dance - Spiritchaser. Za oknem śnieg i ziąb. W głośnikach słyszę bicie serca Afryki i przenoszę się tam z każdym kolejnym słowem, które wypowiada Blixen żegnając się z Czarnym Lądem...

Widzę ją. Widzę jej poetyckość. Widzę jej bezmiar i surowe piękno. Czuję jej rytm i oddech. Afryka Blixen jest Afryką niemalże dziewiczą. Afryką gdzie jeszcze cywilizacja nie odcisnęła swojego przykrego dla tego lądu piętna. Jest w niej romantyzm krajobrazu. Jest poszanowanie tradycji. Jest zespolenie tubylców z naturą. Są w niej ludzie, którzy już dawno odeszli. Ludzie, których już nigdy nie spotkamy. Gentelmani, którzy traktują życie jako przygodę. Pionierzy, którzy szanowali tubylców. Tego już nie ma. Zniknęło. Blixen pożegnała ich i wyjechała. Zostawiła swoją magiczną farmę i wsiadła w pociąg jadący do Europy...

Smutne jest to, że Europa przyjechała do Afryki pozbawionej ludzi pokroju Blixen bądź jej licznych przyjaciół. Smutne jest to, że kilkadziesiąt lat później Kapuśćinski pokazuje inną twarz Afryki. Bezlitosną. Przeżartą zgnilizną wojny. Afryka zmieniła się nie do poznania, kiedy ostatni koloniści zostawili ją samą sobie.

Jednak jeśli chcecie zobaczyć poetyckie piękno Afryki to pożegnajcie ją z Blixen. Warto jeszcze raz zobaczyć ją, zanim zmieni się i stanie taka jaka jest teraz.

Nazwijcie mnie egocentryczką, ale i tak będę uważać, że autor książki powinien trochę poprzymilać się do czytelnika, zachęcić go, zaprosić do wysłuchania historii, którą ma do opowiedzenia, zabiegać o jego zainteresowanie. W swych afrykańskich wspomnieniach Karen Blixen pochyla się na chwilę nad różnicą pomiędzy białym człowiekiem, który preferuje słowo pisane, a czarnoskórymi autochtonami, którzy wciąż jeszcze wolą w skupieniu wysłuchać snutej przez inną osobę opowieści – i jednocześnie wskazuje, że ona sama chętnie układała historyjki, które można było później opowiedzieć znajomemu odwiedzającemu jej farmę. Wydawać by się mogło, że w takim razie lektura jej książki będzie wyłącznie przyjemnością. A jednak – niestety – odniosłam wrażenie, że dar opowiadania jest u duńskiej baronowej bardzo nierówny, że nie pisze ona dla czytelnika, tylko dla siebie samej i przez to czytanie jej najsłynniejszej książki bywało chwilami nużące.



„Pożegnanie z Afryką” to luźno ze sobą powiązane przemyślenia i historie, drobne wydarzenia które miały miejsce podczas niemal dwudziestoletniego pobytu autorki na Czarnym Lądzie. Nie ma w nich chronologii ani jakiejś konkretnej myśli przewodniej – nikt tego zresztą nie wymaga; to, czego jednak stanowczo zabrakło, to odrobina własnej refleksji, oceny, konkluzji wynikającej z przytaczanych wydarzeń. Autorka ma styl bardzo oszczędny i powściągliwy, tak że aż ma się wrażenie, że próbuje za wszelką cenę ukryć samą siebie, odmalowując jednocześnie dzikie i piękne oblicze Kenii, w której spędziła tak wielki kawał życia. Dzięki niej odkrywamy zatem kikujuskie zwyczaje, poznajemy wygląd i czyny tubylców, podglądamy zwierzynę i czekamy na deszcz, ale jednocześnie my, laicy z mroźnej Północy, często nie wiemy, co to wszystko powinno oznaczać. A czasem po prostu czekamy na ciąg dalszy historii, który nie następuje, bo autorka kończy rozdział krótkim stwierdzeniem, że to jej przypomniało pewną historię o czymś… - i zostawia nas, bez początku, bez końca, ot, niezobowiązujące spostrzeżenie, nim zupełnie zmieni temat.



Mimo iż książka napisana jest barwnym językiem, mimo iż oko autorki wychwyciło mnóstwo ciekawych rzeczy, niezwykłych drobiazgów, mimo iż odmalowała przed nami piękno przyrody i odmienność afrykańskich nacji, to jednak odczuwam niedosyt – niedosyt emocji, niedosyt autorki, która pokazałaby nam nie tylko swój świat, ale też samą siebie. Tylko czasem nie udaje jej się całkiem odwrócić uwagi od swojej osoby i wtedy możemy poczuć to samo co ona obrzydzenie po przelocie szarańczy, to samo rozczarowanie marnymi zbiorami kawy, to samo zespolenie z rytmem natury i wreszcie ten sam ogromny smutek, gdy przychodzi w końcu czas, by pożegnać się z miejscem, które przez tyle lat było jej domem.

Magia tej książki absolutnie mnie powaliła. I chociaż jest to opinia człowieka, który Afrykę widział co najwyżej w "Królu Lwie", to jestem przekonana, że jest to obraz prawdziwy. A raczej - był, bo tej Afryki już nie ma. Zamknęliśmy ją w rezerwatach i zniszczyliśmy, próbując ją "ucywilizować". Blixen miała szczęście być jej częścią przez wiele lat - ten magiczny kontynent pokazał jej swoją magię, a ona wspaniale ubrała ją w słowa, pozostawiając dużo miejsca dla tajemnic Czarnego Lądu - bo ani jej, ani żadnemu innemu białemu człowiekowi, nigdy nie uda się ich odkryć.
Z racji charakterów moich studiów, książki czytam na okrągło - i chyba powoli przeszłam w tryb znieczulicy, kiedy pochłania się je, a nic z nich nie wyciąga. "Pożegnanie z Afryką" obudziło we mnie na nowo coś, co niezgrabnie nazwę magią czytania. Pochłonęła mnie ta książka w stu procentach i przywoływała do siebie przez ostatnie dni w każdej wolnej chwili. Dzięki, Karen - nie dość, że pokazałaś mi Afrykę, to jeszcze przywróciłaś wiarę w to, że potrafię zakochać się w książce.

I czy tylko ja słyszę muzykę, gdy czytam każde kolejne słowo?


(P.S. - najpierw czytajcie, potem oglądajcie film!)

Już od pierwszych stron książki zachwyca jej klimat. Opis Kenii jest sugestywny, idyliczny, można odnieść wrażenie, że rajski. Autorka kocha Afrykę z całym jej inwentażem. Nie jest to melodramat, co zresztą bardzo mnie zaskoczyło. Jest to raczej zbiór wspomnień, tych najważniejszych i tylko naszych. Tych wspomnień, które przywołujemy tuż przed snem, które przepływają jak fala przez naszą pamięć, gdy leżymy w ciemnościach z zamkniętymi oczami. Czytając tę książkę, miałam wrażenie jakby kenijski wiatr smagał moją twarz. Opisy przyrody czarują, podobnie jak Afryka czaruje tych, którzy kiedyś pozostawili jej swoje serce.
Uznanie dla autorki nie tylko za talent literacki, ale także za wrażliwość. Autorka zwraca uwagę na okrucieństwo wobec zwierząt afrykańskich: na wyrywanie żyraf, hien, flemingów z ich naturalnego środowiska celem zasilenia cyrków, menażerii i późniejszych Zoo. Jest początek wieku, a znajduje się ktoś, kto piętnuje egozim i snobizm gatunku ludzkiego.Książka godna polecenia.Cieszę się, że po nią sięgnęłam.

Przytoczę fragment książki,który kocham najbardziej:



W czasie jednej safari widziałam stado bawołów liczące dwadzieścia dziewięć sztuk.Niebo miało wtedy miedziany kolor,pod nim zaś wszystko okrywała poranna mgła.Masywne zwierzęta,z potężnymi rogami zagiętymi poziomo do tyłu wynurzały się z tej mgły jedno po drugim tak,jakby nie nadchodziły,lecz tu na miejscu,przed mymi oczyma ktoś je tworzył i wypuszczał w miarę ukończenia kolejnej sztuki.Widziałam stado słoni przedzierające się przez gęstą dżunglę,gdzie słońce prześwieca tylko małymi plamkami poprzez splątane gałęzie-kroczyły tak,jakby szły na umówione spotkanie,gdzieś na końcu świata.Zdawało mi się,że patrzę na skraj starego,przepięknego,perskiego dywanu nadnaturalnej wielkości,nasyconego zielonymi,żółtymi i czarnobrązowymi barwnikami.Bardzo często obserwowałam na równinie żyrafy o przedziwnej,nie dającej się naśladować gracji.Sprawiały wrażenie nie stada zwierząt,lecz kępy rzakich,olbrzymich kwiatów na długich łodygach,powoli zbliżajązej się do widza.Towarzyszyłam dwu nosorożcom w ich porannym spacerze,gdy kichały i prychały wdychając powietrze,które o świcie jet tak zimne.że aż wywołuje ból w nosie.Olbrzymy wyglądały na dwa kanciaste kamienie toczące się po długiej dolinie i zachwycone własnym towarzystwem.Królewskiego lwa oglądałam tuż przed wschodem słońca,gdy wracając do domu z polowania,jeszcze z pyskiem czerwonym po same uszy ,przy niknącej poświacie księżyca zostawiał za sobą szeroki ślad w srebrzystej trawie. Widziałam go też w czasie południowej sjesty,wygodnie spoczywającego wśród rodziny na krótkiej trawie w delikatnym cieniu rozłożystych akacji,które upiększają park króla zwierząt w Afryce"





Czy to nie jest najlepsza zachęta,żeby sięgnąć po tę książkę?