Uczta Babette

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

Wybitne opowiadania!
Każde zupełnie odmienne, a czyta się je z niesłabnącym zaciekawieniem od początku do końca. Po czym trzeba złapać oddech — chwilę zadumy nad kolejami życia bohaterów, nieuchronnością czy zrządzeniem wręcz losu, jakimś przedziwnym domknięciem, klamrą ( p r z e z n a c z e n i e m ?) — tudzież przemyśleć odniesienia do cytowanych lektur po swojemu. To daje radość. Radość z czytania, odkrytych kontekstów.

K.Blixen, prócz kunsztownego języka (wielka wartość tego zbioru),obdarza nas mądrością prawdziwie dojrzałej pisarki (to jej ostatnia książka). A więc w odpowiednich miejscach stawia właściwą ocenę, w kilku słowach plastycznie opisuje bohaterów, a los ludzki przedstawia jak w przypowieściach, alegorycznie i w majestacie Siły Wyższej, z którą się Człowiek mierzy. Wreszcie pada parę genialnych konstatacji — zupełnie odkrywczych — przynajmniej dla mnie.

Przypuszczam, że tam gdzie młodość może K.Blixen nie dowierzać, deprecjonować, kwestionować jej logikę (przejrzałam kilka wcześniejszych recenzji :) — tam starszy czytelnik zostaje olśniony orientując się, jak dziwaczny czasem determinizm każe podejmować zgoła paradoksalne decyzje. A jednak pozostają one w zgodzie z sumieniem i rozumiemy, że były wręcz konieczne.

Kto zdecydował o losie tych osobliwych bohaterów — oni sami czy ,,tak musiało się zdarzyć’’, by wszystko miało sens, i pozostało nieprzeniknione.

Wybitne opowiadania!
Każde zupełnie odmienne, a czyta się je z niesłabnącym zaciekawieniem od początku do końca. Po czym trzeba złapać oddech — chwilę zadumy nad kolejami życia bohaterów, nieuchronnością czy zrządzeniem wręcz losu, jakimś przedziwnym domknięciem, klamrą ( p r z e z n a c z e n i e m ?) — tudzież przemyśleć odniesienia do cytowanych lektur po swojemu. To...

Wg krytyków w tej książce autorka osiągnęła szczyt swojej literackiej wrażliwości. Nie wątpię, że w kontekście pewnej myśli przewodniej opowiadania są wartościowe i mogą być podstawą do szerokiej dyskusji na tematy moralne i światopoglądowe. Dla mnie nie był to chyba dobry czas na ich czytanie. Przekaz był zbyt nieuchwytny, zbyt mglisty. Możliwe, że trzeba pewne rzeczy w życiu przeżyć, żeby w pełni docenić takie rodzaj literatury i bardzo możliwe, że ja ich nie przeżyłam.
Myślę, że to lektura dla specyficznego kręgu odbiorców, do którego ja nie do końca się zaliczam.

Wg krytyków w tej książce autorka osiągnęła szczyt swojej literackiej wrażliwości. Nie wątpię, że w kontekście pewnej myśli przewodniej opowiadania są wartościowe i mogą być podstawą do szerokiej dyskusji na tematy moralne i światopoglądowe. Dla mnie nie był to chyba dobry czas na ich czytanie. Przekaz był zbyt nieuchwytny, zbyt mglisty. Możliwe, że trzeba pewne rzeczy w...

Przeczytane dla tytułowego opowiadania. Polecam razem z filmem Gabriela Axela. Urocze, ludzkie i dowcipne! Achille Papin jest jeszcze bardziej czarujący po lekturze źródłowego opowiadania.

Blixen napisała to opowiadanie, jak i cały zbiór, mając lat siedemdziesiąt kilka, zaś bohaterki w jego drugiej części mają 47-48 lat. Mam nieodparte wrażenie, że opisała je tak, jakby i one miały siedemdziesiątkę na karku. Poza tą ewidentną projekcją żadnych zastrzeżeń, przeciwnie, podziwiam koncept i wykonanie.

Ciekawi mnie bardzo, ile w tym opowiadaniu jest ze wspomnień ojca Karen Blixen, Wilhelma Diensena, który brał udział w Komunie Paryskiej i napisał ponad 300-stronnicową książkę na ten temat. Niestety, z tego co widzę, wydana tylko po duńsku i francusku.

Przeczytane dla tytułowego opowiadania. Polecam razem z filmem Gabriela Axela. Urocze, ludzkie i dowcipne! Achille Papin jest jeszcze bardziej czarujący po lekturze źródłowego opowiadania.

Blixen napisała to opowiadanie, jak i cały zbiór, mając lat siedemdziesiąt kilka, zaś bohaterki w jego drugiej części mają 47-48 lat. Mam nieodparte wrażenie, że opisała je tak, jakby i...

Sięgnęłam ładnych kilka tygodni na fali zachwytu Pożegnaniem z Afryką. Czytałam opowiadania powoli chcąc je docenić. Początkowo byłam bardzo na "tak" finalnie jestem rozczarowana. Zabrakło mi w tym emocji, które by do mnie trafiły
Pod względem literackim jednak bardzo doceniam. Najlepsze okazało się tytułowe opowiadanie Uczta Babette ale do Pożegnania z Afryką mu i tak daleko

Sięgnęłam ładnych kilka tygodni na fali zachwytu Pożegnaniem z Afryką. Czytałam opowiadania powoli chcąc je docenić. Początkowo byłam bardzo na "tak" finalnie jestem rozczarowana. Zabrakło mi w tym emocji, które by do mnie trafiły
Pod względem literackim jednak bardzo doceniam. Najlepsze okazało się tytułowe opowiadanie Uczta Babette ale do Pożegnania z Afryką mu i tak...

Wspaniała, niemal już klasyczna, „Uczta Babette” nie mogła nie zdominować mojej recenzji. Jako zawołany zwolennik generalnej zasady wyższości Książki nad Filmem muszę zaś z niejakim bólem przyznać, że jeśli nowela była mistrzowska, to jej „ruchomy obraz” był już jednak arcydziełem…

Zderzenie purytańskiego świata, ograniczającego przyjemności życia do minimum, z najbardziej wyrafinowaną kuchnią musiało tutaj dać piorunujący efekt. Narracja Blixen paradoksalnie także była minimalistyczna, zapewne dlatego całe opowiadanie wybrzmiało silniej.

Ale język filmu mógł sobie pozwolić na więcej – i tym razem wygrał w tej odwiecznej rywalizacji literackiego oryginału z jego ekranizacją. Mało jest w tej walce zwycięstw, jak w tym przypadku - film zasłużenie zdobył Oscara, nota bene nagrodę samodeprecjonującą się w coraz większym stopniu…

A w kontekście coraz bardziej plastikowego świata kultury masowej mogę tylko smutnie zadumać się nad tym, jak bardzo zdezaktualizowały się ostatnie słowa nowelki o wadze odwiecznego wołania Artysty: „Pozwólcie mi przejść samego siebie!”….

Ten bowiem świat – pomijając drobne różnice – jawi się niczym nieświadome prawdziwej wartości siostry, które pytając Babette, czy w butelce przypadkiem nie znajduje się wino, słyszą: ”Wino, madame? Nie, madame. To Clos Vougeot 1846”.

Wspaniała, niemal już klasyczna, „Uczta Babette” nie mogła nie zdominować mojej recenzji. Jako zawołany zwolennik generalnej zasady wyższości Książki nad Filmem muszę zaś z niejakim bólem przyznać, że jeśli nowela była mistrzowska, to jej „ruchomy obraz” był już jednak arcydziełem…

Zderzenie purytańskiego świata, ograniczającego przyjemności życia do minimum, z najbardziej...

Wybietne, jeśli tak można powiedzieć o uczcie zmysłów, ukazanie istoty człowieczeństwa, prawdy. Gdy spotykam takie prace, to widzę jak kiepskim jestem uczniem, ile pracy jeszcze przede mną.

Wybietne, jeśli tak można powiedzieć o uczcie zmysłów, ukazanie istoty człowieczeństwa, prawdy. Gdy spotykam takie prace, to widzę jak kiepskim jestem uczniem, ile pracy jeszcze przede mną.

Zbiór pięciu opowiadań autorstwa Karen Blixen, znanej głównie z „pożegnania z Afryką” (i pewnie bardziej z filmu, niż książki). Także tytułowa „Uczta Babette” stałą się znana dzięki oskarowej ekranizacji Gabriela Axela z 1987 roku. Nieśmiertelną opowieść z kolei sfilmował Orson Welles w latach sześćdziesiątych, ale nie wiem, czy istniała jej polska wersja.
W zasadzie wydaje się, że opowiadania niewiele łączy. „Ucztę Babette” z „Burzami” może częściowo miejsce akcji, zaś „Burze” z „Nieśmiertelną Opowieścią” objętość. Do tego jeszcze „Nurek” ma formę osiemnastowiecznej powiastki filozoficznej, zaś „Pierścień” - utworu zamieszczonego w całości w gazecie (tak, kiedyś istniały periodyki zamieszczające m.in. opowiadania).
Ale tak naprawdę wszystkie z nich łączy atmosfera. Smutek przemieszany z fatalizmem i poczuciem przemijania. Może było to związane z wiekiem autorki w chwili tworzenia (zakładając, że był zbliżony do daty publikacji)?
We wszystkich opowiadaniach formalnie bohaterowie kształtują swój los. Ale w tym przypadku zastosowanie znajduje marksowska maksyma „wolność [tu: wyboru] to uświadomiona konieczność”. Po prostu akceptują, to co zesłał im los, a właściwie inni ludzie. I nawet gdy tenże los akceptują, niechętnie przyznają, że tak naprawdę to wola innych. Może jedynie Babette się nie poddaje.
Mimo smutnej wymowy opowiadania czyta się lekko, dzięki barwnemu językowi i ciekawej treści. Nawet domyślając się dalszej części fabuły, czytelnik ma ochotę sprawdzić własne przewidywania.

Zbiór pięciu opowiadań autorstwa Karen Blixen, znanej głównie z „pożegnania z Afryką” (i pewnie bardziej z filmu, niż książki). Także tytułowa „Uczta Babette” stałą się znana dzięki oskarowej ekranizacji Gabriela Axela z 1987 roku. Nieśmiertelną opowieść z kolei sfilmował Orson Welles w latach sześćdziesiątych, ale nie wiem, czy istniała jej polska wersja.
W zasadzie wydaje...

Polecam. Opowiadania bardzo klimatyczne, może z tym mistycyzmem to trochę przesada, ale na pewno są mądre i refleksyjne. Chyba mają coś z baśni...No i ta elegancja i uroda języka, dziś niestety nieczęsto spotykana. Tak, choćby z tego powodu warto po nie sięgnąć.

Polecam. Opowiadania bardzo klimatyczne, może z tym mistycyzmem to trochę przesada, ale na pewno są mądre i refleksyjne. Chyba mają coś z baśni...No i ta elegancja i uroda języka, dziś niestety nieczęsto spotykana. Tak, choćby z tego powodu warto po nie sięgnąć.

Opowiadania mają swój klimat, nie każde mnie równo wciągnęło - zdecydowanie ciekawsze były te dłuższe. Czyta się dobrze.
(6/2018)

Opowiadania mają swój klimat, nie każde mnie równo wciągnęło - zdecydowanie ciekawsze były te dłuższe. Czyta się dobrze.
(6/2018)