Iskra życia

Tłumaczenie: Ryszard Wojnakowski
Książka jest przypisana do serii/cyklu "Mistrzowie Literatury". Edytuj książkę, aby zweryfikować serię/cykl.
Wydawnictwo: Rebis
7,73 (159 ocen i 9 opinii) Zobacz oceny
10
17
9
28
8
35
7
62
6
11
5
4
4
1
3
1
2
0
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Der Funke Leben
data wydania
ISBN
83-7301-053-X
liczba stron
425
kategoria
Literatura piękna
język
polski
dodała
Koka

Wiosną 1945 roku więźniowie obozu koncentracyjnego w Mellern doczekali się wyzwolenia. Wśród ocalałych znaleźli się Bucher i jego ukochana Ruth Holland.

Powieść jest przejmującym studium obozowego życia: okrucieństwa, specyficznych hierarchii i bezwzględnych zasad, na których tle wyraźniej ujawnia się zarówno człowieczeństwo, jak i wszelka nieludzkość.

 

Brak materiałów.
książek: 1591
Evita | 2012-09-10

"Popełniono przestępstwo w skali światowej, które niemal się powiodło; obalono i prawie rozdeptano przykazania ludzkości; prawo życia zostało oplute, zaćwiczone batem i rozstrzelane kulami; rabunek stał się legalny, morderstwo było zasługą, terror prawem..."

Przyszło mi się zmierzyć z trudną i mocno emocjonującą lekturą, niełatwo czyta się literaturę obozową. W głowie powstają obrazy, czarno - białe fotografie, które nie chcą zniknąć wraz z zamknięciem powiek. A jednak trzeba o tym czytać, trzeba o tym pamiętać, bo tak było. Podobnie jak Szkielet nr 509 z zapałem graniczącym z szaleństwem powtarzał do współwięźniów "nie zapomnijcie o tym", tak ja odebrałam te słowa osobiście, słyszałam jego słowa skierowane do mnie i do każdego czytelnika, który weźmie do ręki powieść Ericha Marii Remarque'a "Iskra życia".

Akcja powieści rozpoczyna się wiosną 1945 roku w obozie koncentracyjnym w Mellern w Niemczech, a historia ta rozpoczyna się słowami: "Szkielet nr 509 powoli uniósł głowę i otworzył oczy". Poznajemy mechanizmy rządzące obozem, sadystyczne praktyki nazistów, powoli zamierającą wolę walki o życie, wolę istnienia. Człowiek podporządkowany zostaje jedynie fizjologii. Rządzą głód i strach. Nie ma nadziei, wygasła także nienawiść, walka o skórkę od chleba staje się najważniejsza.

Kiedy nadlatują pierwsze samoloty aliantów, kiedy znajdujące się w dole sielskie miasteczko ginie wśród kłębów dymu i ognia, kiedy płonie wieża kościoła św. Katarzyny, wśród więźniów coś się zmienia. Nie można mówić o nadziei, to za wcześnie, ale pojawia się malutka ledwo się tląca iskierka, dziwne drżenie i ciepło w ciele. Skoro niezniszczalne dotąd miasteczko płonęło, może obóz też nie jest tak nienaruszalny jak sądzono? Pojawia się dawno utracona myśl:"chcę żyć, nie chcę umierać, nie teraz".

Oprócz więziennej, obozowej codzienności, mamy okazję poznać również życie w miasteczku, za drutami. I tak jak w obozie na pierwszy plan wysuwa się postać więźnia nr 509, tak za murami taką osobą jest komendant obozu SS-obersturmbannfuhrer Neubauer.

"Iskra życia" to proza ściskająca za gardło, w prostych słowach autor opisuje życie ludzi o których zapomniano, których upokarzano, ale nie upokorzono. Jest to również opowieść o powstającej jak Feniks z popiołów nadziei i woli życia.
Jakie obrazy pozostały mi w głowie po lekturze? Stosy trupów, płonące miasto, wyniszczeni na granicy życia i śmierci więźniowie, but esesmana kopiący w głowę więźnia zlizującego wodę z betonowej podłogi, oraz przelatujący nad obozem i machający skrzydłami amerykański samolot...

Remarque czas wojny spędził w USA, w książce zawarł wspomnienia ocalałych z Holocaustu. Obozową rzeczywistość pokazał w sposób bardzo rzetelny, mocny, nie ukrywając różnych ludzkich zachowań ani nikogo nie wybielając. Ku pamięci.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Gaumardżos! Opowieści z Gruzji

Gruzja to niesamowity kraj, który zachwyca ale i zaskakuje w wielu kwestiach. Gruzini są niesamowicie gościnni. Wspaniali ludzie zawsze suto goszczą s...

zgłoś błąd zgłoś błąd