Dzikie stworzenia

Wydawnictwo: Wydawnictwo Eperons-Ostrogi
8,67 (12 ocen i 10 opinii) Zobacz oceny
10
5
9
1
8
4
7
1
6
1
5
0
4
0
3
0
2
0
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788394087326
liczba stron
66
słowa kluczowe
poezja, Jadwiga Grabarz, wiersze
kategoria
poezja
język
polski
dodał
Sophie_86

Nie wiesz co powiedzieć i jak to robić, ale czujesz, że to jest mocne i dobre, ma swą siłe, swój język i niepostrzeżenie przeciąga na swoją stronę. I tym razem pewna tajemnicza niepozorność tych wierszy rodzi naszą wzmożoną uwagę, oczy otwierają się na misternie skłębione sensy, wewnętrzne, spójne i niezależne tętno fraz, które niczym powidoki snów, poddają nowe obrazy, nowe formy... Te...

Nie wiesz co powiedzieć i jak to robić, ale czujesz, że to jest mocne i dobre, ma swą siłe, swój język i niepostrzeżenie przeciąga na swoją stronę. I tym razem pewna tajemnicza niepozorność tych wierszy rodzi naszą wzmożoną uwagę, oczy otwierają się na misternie skłębione sensy, wewnętrzne, spójne i niezależne tętno fraz, które niczym powidoki snów, poddają nowe obrazy, nowe formy...
Te wiersze już gdzieś widziałem,słyszałem ich cichy pomruk, czyste ja poezji samej. Ale to, jak się spotkały i zaczęły opowiadać razem, jest czymś wyjątkowym, czego zupełnie nie spodziewałem się.
Karol Maliszewski

 

źródło opisu: http://www.gandalf.com.pl/b/dzikie-stworzenia/

źródło okładki: http://www.gandalf.com.pl/b/dzikie-stworzenia/

pokaż więcej

Brak materiałów.
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
pokaż wszystkie
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (16)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 1076
Izabela Pycio | 2016-08-27
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 27 sierpnia 2016

Poezja wymagająca większego skupienia, spokojnego oddawania się lekturze, smakowania każdego słowa. Nawiązuje nić porozumienia z czytelnikiem dopiero wtedy, kiedy wpuści się ją w nasz najskrytszy wewnętrzny świat, pozbawiony zafałszowanych obrazów i gotowy na przyjęcie głębokich przesłań. Pozwalając na otulenie wierszami naszych myśli, wyzwalają się w nas silne emocje, ogarnia nas wzruszenie i refleksja, odkrywamy ich szczerość i prawdziwość. Poezja, którą mocno czujemy i doświadczamy, tym bardziej, że pozostawia nam dużą swobodę własnej interpretacji, wyzwala indywidualne zdarzenia z przeszłości, inspiruje do poszukiwania przynależnym nam odpowiedzi, wyjaśniania drzemiących w nas rozterek i wątpliwości.

Piękna forma, spójna, plastyczna, barwna, sugestywna i przekonująca, a jednocześnie ze świeżym powiewem i magnetyzmem przyciągania. Dwie odmienne w nastroju części tomiku, a jednak płynnie zazębiające się. Przemawia do nas kontrast dzikości i uległości natury człowieka,...

książek: 355
WeronikaStępkowska | 2016-08-09
Na półkach: Przeczytane, Poezja

Debiutancki zbiór wierszy podzielony na dwie części: "Wilki" i "Świerszcze". O ile w pierwszej z nich dochodzi przede wszystkim do głosu lęk przed dziką naturą człowieka, wobec której nie ostaną się nawet "ostatnie słowa" ("ostatnie, co ginie, tego wcale nie ma"), o tyle patronujące drugiej części "świerszcze" to zdecydowanie zwierzęta udomowione - oswojone/oswajane, a nawet i twórcze. Autorka porusza tu zarówno palące problemy współczesności ("Przesiedlenia", estetyzacja śmierci w "Narzędziach", wojna w "Orędziu do koników polnych"), jak i ukazuje szereg ontologicznych przygód, w tym kojarzącą się z twórczością Leśmiana "Historię snu", widok na niezapomniane "nieba gaszone do snu, białe niczym opłatek" w "Monografii nieba", duchowość zwierząt w "Zaświatach", czy "Krótki przegląd żywiołów" zakończony przepięknym:

"napisać o ziemi coś takiego
czego jeszcze nie wie sama o sobie
że może trawiąc nas do końca
wychodzi nam tylko naprzeciw

nic więcej nie umiem powiedzieć
o...

książek: 119
LottaCzyta | 2016-07-18
Na półkach: Przeczytane, Posiadam

Nie wiesz co powiedzieć i jak to robić, ale czujesz, że to jest mocne i dobre, ma swą siłe, swój język i niepostrzeżenie przeciąga na swoją stronę. I tym razem pewna tajemnicza niepozorność tych wierszy rodzi naszą wzmożoną uwagę, oczy otwierają się na misternie skłębione sensy, wewnętrzne, spójne i niezależne tętno fraz, które niczym powidoki snów, poddają nowe obrazy, nowe formy...
Te wiersze już gdzieś widziałem,słyszałem ich cichy pomruk, czyste ja poezji samej. Ale to, jak się spotkały i zaczęły opowiadać razem, jest czymś wyjątkowym, czego zupełnie nie spodziewałem się.
Karol Maliszewski



Sięgając po tomik poezji Jadwigi Grabarz, możemy przeczytać, widoczne wyżej słowa. Moja pierwsza myśl? "To nie może być tak dobre jak opisał Karol Maliszewski. Nie może wywoływać tyle emocji." Czy po przeczytaniu wciąż tak uważam? Tego dowiecie się w dalszej części :)


Chciałabym zacząć nie od wierszy. Zacznę od okładki. Nie da się o niej zapomnieć. Sowa bez głowy? Zbudza ciekawość....

książek: 874
rudarecenzuje | 2016-08-13
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 13 sierpnia 2016

Nie jest łatwo dzielić się swoim światem z innymi. Nie tak prosto otworzyć serce i przelać emocje. Szczególnie w ten sposób. Mam wrażenie, że większość z nas jest dziś z poezją na bakier. A to duży błąd. I wielka strata.

Kiedy otrzymałam możliwość przeczytania i zrecenzowania utworów Jadwigi Grabarz, poczułam się trochę zmieszana. Z jednej strony niesamowicie ucieszyła mnie ta perspektywa- każdą propozycję traktuję jak wyróżnienie i przejaw zaufania, z drugiej strony zaś czułam się nieco przestraszona. Tak dawno nie czytałam poezji i nie angażowałam się w ten sposób.

Grabarz zaciekawiła mnie już pierwszym utworem. Połączenie stylu, pomysłu i sposób przekazu myśli sprawiło, że nabrałam chęci na więcej i niecierpliwie skierowałam się do kolejnego utworu. Nie spieszyłam się jednak. Próbowałam się wsłuchać- w wiersze i w siebie. Zaczytać, zamyślić, nastawić emocjonalnie i refleksyjnie. A przede wszystkim zrozumieć autorkę i dotrzeć do ukrytego sensu, bo ten dostrzegałam między...

książek: 1
Anna | 2016-07-13
Na półkach: Przeczytane

Poezja Jadwigi Grabarz zachęca do głębszych rozmyślań nad ludzką naturą uruchamiając przy tym niezliczone pokłady wyobraźni. Tomik " Dzikie stworzenia" jest z pewnością przykładem maestrii poetyckiej. Styl pisania poetki jest spójny oraz bardzo intrygujący. Jest to moje osobiste odkrycie roku 2016. Gorąco zachęcam do zapoznania się z tą wyśmienitą lekturą.

książek: 547
Iliana | 2016-07-25
Na półkach: Przeczytane, Ulubione, Posiadam
Przeczytana: 25 lipca 2016

Tak sobie myślę, że poetka napisała swoją legendę o człowieku, wszak to istota wciąż odkrywana, poszukująca, pielgrzymująca. I to wcale nie legenda rodem ze szlacheckich rodów. To legenda pełna metafor, słów poetyckich, które Ona znalazła w człowieku, jako jednostce społecznej, części wielkiej koegzystencji, świata zależności, nadając odpowiedni temu ton, dźwięk, ale też odpowiednio nowe znaczenie.
Zapraszam na całą recenzję na:
http://nietypowerecenzje.blox.pl/2016/07/8222Dzikie-stworzenia8221-Jadwiga-Grabarz.html

książek: 3815
kinga | 2016-07-18
Na półkach: Przeczytane, Posiadam, 2016
Przeczytana: 11 lipca 2016

http://dajprzeczytac.blogspot.com/2016/07/dzikie-stworzenia-jadwiga-grabarz.html

książek: 262
Gaga | 2017-02-04
Na półkach: Przeczytane, 2017
Przeczytana: 03 lutego 2017

Jak widać, dość rzadko sięgam po poezje, ale zdarza mi się. Książka podzielona jest na dwie części "Wilki" i "Świercze". Pierwsze z nich opowiadają o życiu i istnieniu wilków, a drugie w głównej mierze o konikach polnych. W każdym zachowaniu i opisanej czynności można dostrzec drugie dno, czyli poszczególne ludzkie zachowanie. Książka idealna do refleksji, na spokojnie do przeczytania słów i pomyślenia nad nimi. Bardzo dziękuję autorce za zorganizowanie Book Tour'a, ponieważ dzięki niemu mogłam chwilę się zatrzymać, pomyśleć i napawać się pięknymi wierszami.
Książkę zgłaszam do wyzwania "Czytam, ile chcę".

książek: 27
bonia27 | 2016-07-27
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 27 lipca 2016

Poezja niezwykle utalentowanej autorki Jadwigi Grabarz jest czymś nietuzinkowym i niebanalnym. Tomik "Dzikie Stworzenia" stanowi odzwierciedlenie ciała, duszy i uczuć człowieka. Liczne metafory oraz porównania, a także sama budowa wierszy podkreślają oddźwięk ludzkich zachowań. Ujmując krótko "Dzikie Stworzenia" to gra emocji, w której warto wziąć udział. Polecam! :)

książek: 41
Francesca19 | 2016-08-07
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 07 sierpnia 2016

Autorka w sposób nietuzinkowy łączy świat przyrody ze światem typowym dla nowoczesnego człowieka. zabiera nas w pozornie odległą i często wypieraną przestrzeń, w której następuje prawdziwe zespolenie natury człowieka i zwierzęcia. Między linijkami mówi o sprawach tak istotnych dla jednostki, a te może zinterpretować tylko ona sama. zachęcam do lektury!!!

zobacz kolejne z 6 
Przeczytaj także

Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
Inne książki autora
więcej książek tego autora
zgłoś błąd zgłoś błąd