Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.
Zgłosuj na książki roku 2017
7 (282 ocen i 80 opinii) Zobacz oceny
10
16
9
25
8
68
7
84
6
47
5
25
4
6
3
8
2
0
1
3
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788324036103
liczba stron
288
słowa kluczowe
literatura polska
język
polski
dodała
Ag2S

NOWA POWIEŚĆ AUTORKI „SZOPKI” NOMINOWANA DO NAGRODY NIKE I PASZPORTÓW POLITYKI. On. Miał być najwspanialszy, najmądrzejszy, najpiękniejszy. A jest taki sobie. Nie umie rysować, ładnie pisać. Wiecznie podarte ubrania, zgubione zeszyty, guz na czole. Śmieją się z niego. Miał być spełnieniem marzeń. Jest raczej jednym wielkim rozczarowaniem. Miała go kochać i być dumna. A głównie się...

NOWA POWIEŚĆ AUTORKI „SZOPKI” NOMINOWANA DO NAGRODY NIKE I PASZPORTÓW POLITYKI.

On. Miał być najwspanialszy, najmądrzejszy, najpiękniejszy.
A jest taki sobie. Nie umie rysować, ładnie pisać.
Wiecznie podarte ubrania, zgubione zeszyty, guz na czole.
Śmieją się z niego.
Miał być spełnieniem marzeń. Jest raczej jednym wielkim rozczarowaniem.
Miała go kochać i być dumna. A głównie się wstydzi.

Najnowsza powieść Zośki Papużanki to literacka i bogata w znaczenia historia pewnej miłości.
Czy można wstydzić się kogoś, kogo się kocha? Co zrobić, gdy rzeczywistość za nic sobie ma nasze oczekiwania i przybiera kształt, którego nie pojmujemy?

 

źródło opisu: http://www.znak.com.pl/

źródło okładki: http://www.znak.com.pl/

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 522
Carmen | 2016-03-22
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 22 marca 2016

Nie każdy może jeść czekoladę, nie każdy może jeździć na rowerze i nie każdy może czytać książki Zośki Papużanki. Słowo.

„On” to historia Śpika, który zdecydowanie żyje własnym życiem. Chyba nie znam innego bohatera książkowego, który do tego stopnia byłby zamknięty na świat zewnętrzny. Dlaczego Śpik? O tym wolę nie pisać. Nie każdy jest gotowy na poznanie pochodzenia ksywy chłopaka, który nabył ją podczas pierwszego dnia własnej edukacji.

Śpik to postać naiwna, wstydliwa, zagubiona… ogólnie mówiąc: trudna. Przysparza kłopotów nawet mamie, która ma do niego mnóstwo cierpliwości. W końcu która matka nie kocha swego dziecka? Ale nawet ona zaczyna czuć się zagubiona.

Czytanie o Śpiku było dla mnie potężnie męczące, ponieważ brakowało mi jakiegoś motywu przewodniego. Dodatkowo autorka „skakała„ w czasie i nie wyciągała z tego konsekwencji. Do tego brak dialogów… zdecydowanie jestem z tych, którzy lubią poczytać dialogi od myślników. Zośka Papużanka chyba ich nienawidzi. Dialogi były, owszem, ale w tekście, pisane razem z opisami. Ciężko się było w tym połapać i bardzo źle mi się przez to czytało.

Podsumowując… ten styl pisania nie jest dla mnie. Choć książka ma niecałe 300 stron, to brnęłam przez nie jak tępa piła przez drewno. Ale to nie jest tak, że książka jest beznadziejna. Uważam, że każdy, kto czyta tę recenzję, powinien sięgnąć po książkę i ją przeczytać. Może tylko w moim przypadku „trafiła kosa na kamień” i tylko ja się nacięłam. Ale tak jak pisałam, nie moja bajka.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Potop

Potop jest już książką kultową... jednak tu nie znajdziemy naciągnięć tak wielu, jak w Ogniem i mieczem.

zgłoś błąd zgłoś błąd