Ptaki drapieżne

Wydawnictwo: Znak Literanova
7,99 (242 ocen i 66 opinii) Zobacz oceny
10
32
9
50
8
79
7
54
6
23
5
2
4
1
3
0
2
1
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788324035847
liczba stron
368
słowa kluczowe
literatura polska, historia, Polska
kategoria
historia
język
polski
dodała
Ag2S

Gdzie leży granica między odwagą, brawurą a okrucieństwem? Zmienić magazynek w biegu, w nerwach, to nie takie proste. Ja w sumie chyba oddałem sześć strzałów. W drodze, na Szpitalnej, z domów do nas walili, z okien. (…) Obok nas i przed nami sypią się iskry z jezdni od padających pocisków. Rysiek był przede mną jakieś dwadzieścia metrów. I widzę, że on coraz wolniej biegnie, aż go dogoniłem....

Gdzie leży granica między odwagą, brawurą a okrucieństwem?

Zmienić magazynek w biegu, w nerwach, to nie takie proste. Ja w sumie chyba oddałem sześć strzałów. W drodze, na Szpitalnej, z domów do nas walili, z okien. (…) Obok nas i przed nami sypią się iskry z jezdni od padających pocisków. Rysiek był przede mną jakieś dwadzieścia metrów. I widzę, że on coraz wolniej biegnie, aż go dogoniłem. Widzę, że jest blady i takim chrapliwym głosem mówi: – Ranny jestem… (…) »Naprawa« się wychylił i zobaczył, że na końcu Mazowieckiej, przy placu Napoleona, stoi oddział Niemców. Wszyscy z karabinami, patrzą w naszą stronę. Położyliśmy »Gila« w bramie, pamiętam, że na piersiach pojawiła mu się plama krwi, która zaczęła rosnąć. Zrobiła się duża. I wtedy jakby poczuliśmy, że to może być koniec…
Lucjan „Sęp” Wiśniewski – jeden z ostatnich żyjących likwidatorów z Armii Krajowej. Żołnierz elitarnego “Wapiennika”, czyli oddziału specjalnego 993/W kontrwywiadu AK, który w latach wojny wykonywał wyroki śmierci wydane przez Państwo Podziemne. Brał udział w ponad 60 egzekucjach zdrajców i konfidentów. Pierwszej dokonał, mając zaledwie 17 lat.

W niezwykle szczerej rozmowie „Sęp” opowiada o swoich wojennych przeżyciach i o tym, jak on i jego nastoletni koledzy z “patrolu Ptaków” - pseudonimy brali z atlasu ornitologicznego - zmieniali się z piskląt, bezbronnych chłopców w drapieżne ptaki, bezwzględnych żołnierzy.

Niebezpieczne pościgi, uliczne strzelaniny, konspiracyjne „wsypy” i tragiczne pomyłki – akcje które opisuje Lucjan „Sęp” Wiśniewski wyglądają niczym sceny wyjęte z brutalnego filmu sensacyjnego, różnica polega na tym, że to działo się naprawdę.
Jak wyglądała hierarchia egzekutorów? Czy miewali wyrzuty sumienia? Czy wojna usprawiedliwia rozkazy, które musieli wykonywać żołnierze 993/W? Ile likwidatorzy brali za „robotę”, czyli zastrzelenie „delikwenta”?

 

źródło opisu: http://www.znak.com.pl/

źródło okładki: http://www.znak.com.pl/

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 95
Natalia | 2016-02-27
Na półkach: Przeczytane

Nie będzie zapewne żadnym oryginalnym (ale i nie błędnym) stwierdzeniem, jeśli napiszę, że tematyka drugiej wojny światowej stała się w ostatnich latach wiodącą wśród wydawanej literatury. "Ptaki Drapieżne" to pozycja, która jest zapisem rozmowy z Lucjanem Wiśniewskim, likwidatorem kontrwywiadu Armii Krajowej (dlaczego posługiwał się pseudonimem „Sęp” możemy przeczytać już właściwie na okładce książki która – swoją drogą – jest pierwszym aspektem, który zasługuje na uznanie w tej pozycji). Przedstawiona w (chyba mojej ulubionej) formie wywiadu – rzeki historia człowieka, który począwszy od siedemnastego roku życia kilkadziesiąt razy uczestniczył w egzekucjach od pierwszych stron poraża czytelnika swoją szczerością… Książka, choć pełna wspomnień o wspaniałych czynach, osobach szlachetnych, patriotach, w żaden sposób nie próbuje idealizować wydarzeń (a przede wszystkim ludzi) z przeszłości. Lucjan „Sęp” Wiśniewski z niesłychaną precyzją i rzetelnością opowiada o kwestiach poruszanych przez Emila Marata i Michała Wójcika, autorów książki. Nie szczędzi opowieści bardzo personalnych, również wymieniania nazwisk, co na pewno stanowić będzie nie lada gratkę dla osób, które choć w minimalnym stopniu interesują wydarzenia tamtych czasów. Niemniej jednak – a może wypadałoby napisać: przede wszystkim – bohater wspomina o swoich emocjach, dużą uwagę (co zrozumiałe) poświęca „moralnej kwestii” tamtych zdarzeń choć jednocześnie bardzo daleko mu do (szeroko rozumianej) gloryfikacji…
Na treść utworu, oprócz formy charakterystycznej dla wywiadu składają się również swego rodzaju dopowiedzenia – elementy fabularne, dzięki którym czytelnikowi zarysowane wyraźniej zostaje tło historyczne opowieści.
„Ptaki drapieżne” to opowieść, która poraziła mnie swoją szczerością. Bezpośredniością. Opisami zbrodni, ówczesnych realiów, walczącej Warszawy. Skłoniła do refleksji. Wbiła w fotel. Sprawiła, że polecać będę ją każdemu.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Najlepszy kraj na świecie

Początkowo miałem duży problem z książką Niny Witoszek. Polski czytelnik, jeśli nie siedzi mocno w norweskich klimatach, ma duży kłopot ze zoriento...

zgłoś błąd zgłoś błąd