Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.
Zgłosuj na książki roku 2017

Mocarstwowe dążenia Zygmunta III w latach 1587-1618

Książka jest przypisana do serii/cyklu "Władcy polscy". Edytuj książkę, aby zweryfikować serię/cykl.
Wydawnictwo: Universitas
8,67 (6 ocen i 2 opinie) Zobacz oceny
10
0
9
4
8
2
7
0
6
0
5
0
4
0
3
0
2
0
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788324222681
liczba stron
416
kategoria
historia
język
polski
dodał
Łukasz Kuć

Celem książki było przeanalizowanie dążeń Zygmunta III do utworzenia mocarstwa obejmującego Rzeczpospolitą, Szwecję i Rosję w latach 1587-1618 oraz ukazanie, jakie znaczenie dla ich realizacji miała między innymi polityka króla wobec Habsburgów austriackich. Rozprawa ma układ problemowy. Składa się ze wstępu, czterech rozdziałów, zakończenia i bibliografii. Podstawą rozprawy są źródła zarówno...

Celem książki było przeanalizowanie dążeń Zygmunta III do utworzenia mocarstwa obejmującego Rzeczpospolitą, Szwecję i Rosję w latach 1587-1618 oraz ukazanie, jakie znaczenie dla ich realizacji miała między innymi polityka króla wobec Habsburgów austriackich. Rozprawa ma układ problemowy. Składa się ze wstępu, czterech rozdziałów, zakończenia i bibliografii. Podstawą rozprawy są źródła zarówno drukowane jak i archiwalne. W rozdziale pierwszym została omówiona literatura polska i obca, poświęcona stosunkom Rzeczypospolitej z Habsburgami, Szwecją i Rosją w latach 1587 - 1618. Rozdział drugi ukazuje politykę Zygmunta III wobec Habsburgów w świetle jego mocarstwowych dążeń. Rozdział trzeci przedstawia zabiegi Zygmunta III o przejęcie, utrzymanie, a po detronizacji w 1599 r. o odzyskanie szwedzkiego dziedzictwa. Rozdział czwarty omawia mocarstwowe dążenia Zygmunta III wobec Rosji. Rozprawa podejmuje zagadnienia ważne dla historiografii polskiej, ale też i innych narodów Europy Środkowej, Wschodniej i Północnej (Polski, Ukrainy, Białorusi, Litwy, Łotwy, Estonii, Szwecji, Finlandii, Rosji, Austrii, Niemiec). Stanowi polemikę z autorami błędnych sądów, odnoszących się do węzłowych kwestii w biografii Zygmunta III oraz w dziejach jego panowania, które niestety wciąż funkcjonują i to jako ugruntowane stereotypy. Najważniejsze z nich to pomówienia króla o to, że zamierzał porzucić tron polski i „kupczył” koroną swych przodków po kądzieli, że był i czuł się przede wszystkim WAZĄ, że wskutek fanatyzmu religijnego utracił królestwo dziedziczne, że wciągnął Rzeczpospolitą do wojny ze Szwecją dokonując inkorporacji Estonii, że spowodował fiasko osadzenia na tronie cesarskim syna Władysława, gdyż sam chciał być carem i że najważniejszym celem w jego polityce zagranicznej było dążenie do odzyskania dziedzicznego królestwa.

 

źródło opisu: Wydawnictwo Universitas, 2013

źródło okładki: www.universitas.com.pl

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 980

Zygmunt III nie ma jakoś najlepszej prasy w polskiej historiografii, choć od jakiegoś już czasu badacze starają się zrehabilitować jego postać. W takiej perspektywie można rozpatrywać biografię tego władcy pióra H. Wisnera, książkę R. Skowrona "Olivares, Wazowie i Bałtyk", wreszcie zaś tę monografię, której autorem jest P. P. Szpaczyński. Skupia się on na polityce Zygmunta III wobec Szwecji oraz Moskwy i rozpatruje ją jako element mocarstwowych działań tego monarchy. Przede wszystkim Autor ukazuje pierwszego z Wazów na polskim tronie jako władcę rozsądnego i konsekwentnie realizującego swoje zamysły. Koryguje też dawniejsze opinie historyków polskich i obcych, którzy oskarżali Zygmunta III o nadmierne uleganie Habsburgom (do gotowości oddania im korony polskiej włącznie) i jezuitom, nierozsądek polityczny (tu zwłaszcza sprawa inkorporacji Estonii) oraz dążenia absolutystyczne.

Można by wręcz powiedzieć, że o ile dawniej króla o wszystko obwiniano, to Szpaczyński rozgrzesza go ze wszystkich posunięć i akcentuje jego dobre przygotowanie do rządzenia Rzecząpospolitą oraz gotowość do współpracy z narodem szlacheckim. Sporo gorzkich uwag Autor rzuca właśnie pod adresem szlachty i jej przywódców, szczególnie Jana Zamoyskiego. Czarnym charakterem jest też dlań stryj Zygmunta, książę Karol Sudermański. Czytelnik może w kilku miejscach westchnąć, gdy zastanawia się, co by było, gdyby sejm wykazał więcej zrozumienia dla spraw państwa, które wymagały wzmocnienia władzy centralnej dla ochrony granic. Merytorycznie książka stoi na bardzo wysokim poziomie i oparta jest o niezwykle obszerną kwerendę bibliograficzną. Dla mnie jest to jedna z lepszych i ciekawszych prac o dziejach I RP.

Tomasz Babnis

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Promyk słońca

Miałam nieodparte wrażenie, że pierwszą połowę książki pisał ktoś inny. Czytałam ale nie płynęłam przez nią jak to zazwyczaj bywa w przypadku książek...

zgłoś błąd zgłoś błąd