Cytat
Ugo Foscolo
Dlaczego zawsze twoje zmysły odczuwają tylko ból, niby ciało odarte ze skóry, które wzdryga się boleśnie w zetknięciu z najlżejszym nawet powiewem wiatru? Ciesz się światem taki, jakim jest, a będziesz żył spokojnie i nie tak szaleńczo. Ale gdyby ktoś wygłaszał mi tego rodzaju kazania, a ja powiedziałbym mu na to: "Kiedy dostajesz nagle gorączki, zróbże tak, żeby puls bił ci wolniej, a będziesz zdrów" - czy nie miałby powodu uważać mnie za płonącego groźniejszą gorączką? Jakże mogę rozkazywać mojej krwi, żeby wolniej płynęła w żyłach? A kiedy napływa do serca, czuję, jak gromadzi się tam, wrząca, a potem gwałtowanie zeń wybucha, i często zupełnie nagle, nawet podczas snu, jakby chciała mi pierś rozsadzić. Ulissesi! Gotów byłbym słuchać waszych mądrych nauk, gdybym nie widział was samych jako zimnych symulantów, niezdolnych do przyjścia z pomocą biednym, nie obrażając ich przy tym, ani do bronienia słabych przed niesprawiedliwością; gdybym nie widział, jak gwoli zaspokojenia swoich marnych, plebejskich namiętności kłaniacie się nisko możnym, których nienawidzicie i którzy wami gardzą.
Ugo Foscolo (z książki Ostatnie listy Jacopa Ortis)
słowa kluczowe: indywidualizm
dodał: emrod
Czytelnicy którzy lubią ten cytat

Cytaty autora, Ugo Foscolo (44)
  • Dlaczego zawsze twoje zmysły odczuwają tylko ból, niby ciało odarte ze skóry, które wzdryga się boleśnie w zetknięciu z najlżejszym nawet powiewem wiatru? Ciesz się światem taki, jakim jest, a będziesz żył spokojnie i nie tak szaleńczo. Ale gdyby ktoś wygłaszał mi tego rodzaju kazania, a ja powiedziałbym mu na to: "Kiedy dostajesz nagle gorączki, zróbże tak, żeby puls bił ci wolniej, a będziesz zdrów" - czy nie miałby powodu uważać mnie za płonącego groźniejszą gorączką? Jakże mogę rozkazywać mojej krwi, żeby wolniej płynęła w żyłach? A kiedy napływa do serca, czuję, jak gromadzi się tam, wrząca, a potem gwałtowanie zeń wybucha, i często zupełnie nagle, nawet podczas snu, jakby chciała mi pierś rozsadzić. Ulissesi! Gotów byłbym słuchać waszych mądrych nauk, gdybym nie widział was samych jako zimnych symulantów, niezdolnych do przyjścia z pomocą biednym, nie obrażając ich przy tym, ani do bronienia słabych przed niesprawiedliwością; gdybym nie widział, jak gwoli zaspokojenia swoich marnych, plebejskich namiętności kłaniacie się nisko możnym, których nienawidzicie i którzy wami gardzą. więcej
    Ugo FoscoloOstatnie listy Jacopa Ortis
  • Żal za przeszłością, znudzenie teraźniejszością, obawa przyszłości: oto jest życie. więcej
    Ugo FoscoloOstatnie listy Jacopa Ortis
  • Och! znowu nakłaniasz mnie, żebym unikał Teresy. A to tak, jakbyś mi mówił: "Porzuć to, co czyni ci życie drogim; strzeż się złego i wpadnij w gorsze". Ale przypuśćmy, że strzegąc się przezornie niebezpieczeństw, miałbym zamknąć swoją duszę przed każdym przebłyskiem szczęścia; czyż całe moje życie nie stałoby się podobne do ponurych dni tej mglistej pory roku, kiedy pragnęłoby się wcale nie istnieć, dopóki Natura nie przestanie być tak smutna? Powiedz prawdę, Lorenzo: czyż nie lepiej, żeby przynajmniej część poranka zaznała słonecznych promieni, choćby w zamian za to noc miała urwać trochę dziennego światła wieczorem? więcej
    Ugo FoscoloOstatnie listy Jacopa Ortis
  • Toteż jeśli w czyjejś duszy wrą prawdziwie silne namiętności, winien albo je zdławić, albo schronić się, jak orły i dumne dzikie zwierzęta, na szczyty gór i w niedostępne puszcze przed zawiścią ludzi. Duchy wzniosłe wyrastając ponad głowy motłochu, który czując się znieważony ich wielkością usiłuje zakuć je w łańcuchy albo wyszydzić, i nazywa szaleństwem uczynki, jakich on, tkwiący w bagnie, nie może nie tylko podziwiać, ale nawet znać. więcej
    Ugo FoscoloOstatnie listy Jacopa Ortis
  • Ludzie, nie mogąc własnymi siłami zdobyć szacunku dla siebie ani ze strony innych, ani ze swojej własnej, usiłują dźwigać się w górę porównując wady, których przypadkowo nie mają, z wadami swoich bliźnich. Ale czyż ten, kto nie upija się dlatego, że nie znosi wina, zasługuje przez to na miano powściągliwego? więcej
    Ugo FoscoloOstatnie listy Jacopa Ortis
  • Nawet osoby o dobrym sercu znużą się w końcu dobroczynnością; nędzarzy jest tak wielu! więcej
    Ugo FoscoloOstatnie listy Jacopa Ortis
  • O miłości! Sztuki piękne są twoimi córkami. Ty pierwsza przywiodłaś na ziemię świętą poezję, jedyne pożywienie wspaniałych duchów snujących w samotności wzniosłe pieśni i przekazujących je późniejszym pokoleniom, aby głosem i myślą przez niebo natchnioną pobudzać je do szlachetnego działania; ty rozniecasz w naszej piersi jedyną prawdziwą cnotę ludziom użyteczną - miłość bliźniego, wywołującą czasem uśmiech na usta nieszczęśliwych, skazanych na wieczne wzdychanie. więcej
    Ugo FoscoloOstatnie listy Jacopa Ortis
  • Może nie tyle umiłowanie cnoty, ile obawa upodlenia powstrzymywała mnie wielekroć od tych występków, które u możnych są szanowane, u większości ludzi tolerowane, ale karane u biedaków, aby posągu sprawiedliwości nie pozostawiać bez należnych mu ofiar. więcej
    Ugo FoscoloOstatnie listy Jacopa Ortis
  • A przecież ty sam ileż razy słyszałeś mnie wykrzykującego, że "wszystkim rządzi serce!" - to serce, którego ani ludzie, ani niebosa, ani nawet nasze interesy nie są zdolne odmienić. więcej
    Ugo FoscoloOstatnie listy Jacopa Ortis
  • Współczucie jest jedyną prawdziwą cnotą. Wszystkie inne to cnoty lichwiarskie. więcej
    Ugo FoscoloOstatnie listy Jacopa Ortis
Zobacz wszystkie
Jak mogę dodać nowy cytat?
Znajdź autora lub książkę, następnie w sekcji "cytaty" kliknij link Dodaj cytat.
Popularne tagi cytatów
więcej
zgłoś błąd zgłoś błąd