Upiór w moherze

Przydałaby się kategoria "szkoda czasu, żeby to doczytać". Chaos, zero śmiesznych rzeczy, niewiadomo o co chodzi. Po zapoznaniu się z opiniami innych czytelników, jestem wdzięczna za wskazówki, że tu nic więcej się nie wydarzy. Szkoda czasu. Bardzo ładna okładka

Przydałaby się kategoria "szkoda czasu, żeby to doczytać". Chaos, zero śmiesznych rzeczy, niewiadomo o co chodzi. Po zapoznaniu się z opiniami innych czytelników, jestem wdzięczna za wskazówki, że tu nic więcej się nie wydarzy. Szkoda czasu. Bardzo ładna okładka

Po przeczytaniu kryminału postawiłam na coś zabawnego i lekkiego zarazem.
Nie pamiętam już, kiedy się tak zmordowałam, czytając książkę.
Generalnie pomysł był fajny - bohater, który ze świata książkowego, wskakuje do realnego.
Jednak treść całkowicie nietrafiona.
Wulgarny język, nader dużo nawiązania do treści erotycznych oraz kompletny chaos sprawił, że dałam tylko dwie gwiazdki.
Miało być wesoło, a wyszło infantylnie.
Cóż, cieszę się, że tę mordęgę mam za sobą.

Po przeczytaniu kryminału postawiłam na coś zabawnego i lekkiego zarazem.
Nie pamiętam już, kiedy się tak zmordowałam, czytając książkę.
Generalnie pomysł był fajny - bohater, który ze świata książkowego, wskakuje do realnego.
Jednak treść całkowicie nietrafiona.
Wulgarny język, nader dużo nawiązania do treści erotycznych oraz kompletny chaos sprawił, że dałam tylko dwie...

Nie, nie i jeszcze raz nie.
Często po przeczytaniu jakiejś poważniejszej lektury lubię sięgnąć po coś lżejszego, co nazywam odmóżdżaczem i nie ma to absolutnie pejoratywnego znaczenia; chodzi po prostu o chwilę rozrywki i odprężenia.
Ale ta zabawa i odprężenie powinny mieć jednak jakiś przyzwoity poziom.
Generalnie sam początek obiecujący, ale bardzo szybko stało się nijako i po prostu nudno. Co do komediowego charakteru książki, to mnie tu mało rzeczy śmieszyło, a o wybuchach śmiechu już w ogóle nie było mowy. Rozumiem, że można mieć różne i całkiem odmienne poczucie humoru, ale moją lekturę skończyłam jednak na scenie "srania w krzakach", dla mnie przekroczyło to poziom żenady.

Nie, nie i jeszcze raz nie.
Często po przeczytaniu jakiejś poważniejszej lektury lubię sięgnąć po coś lżejszego, co nazywam odmóżdżaczem i nie ma to absolutnie pejoratywnego znaczenia; chodzi po prostu o chwilę rozrywki i odprężenia.
Ale ta zabawa i odprężenie powinny mieć jednak jakiś przyzwoity poziom.
Generalnie sam początek obiecujący, ale bardzo szybko stało się...

Taka sobie.

Taka sobie.

https://zeszytlektur.wordpress.com/2025/03/13/upior-w-moherze-iwona-banach/

https://zeszytlektur.wordpress.com/2025/03/13/upior-w-moherze-iwona-banach/

Pierwszych kilka stron było świetnych i zapowiadało się ciekawie. Niestety, im dalej, tym gorzej. Pomysł na fabułę jest bardzo nieszablonowy, więc to na plus, lecz jego wykonanie całkowicie mnie zawiodło. Sposób pisania pozostawia wiele do życzenia. Pierwsze kilkadziesiąt stron było po prostu niesmacznych. Nie sądziłam, że w książce, która nie ma nic wspólnego z erotykiem, może być tyle wtrąceń o stosunku. Język, w jakim powieść została napisana bardzo silił się na młodzieżowy, dialogi również, podobnie jak wcześniej wspomniane niesmaczne wtrącenia. Od razu pomyślałam, że jakaś starsza osoba porwała się, by napisać młodzieżówkę. Nie pomyliłam się - autorka jest po sześćdziesiątce. Bardzo doceniam chęci pisania dla młodych ludzi, ale niestety wyszło to bardzo słabo i może lepiej by pisaniem dla młodych, zajęli się jednak młodzi, bo wielokrotnie tutaj czułam się wręcz niezręcznie.
Ta lektura to jeden wielki chaos. Można się pogubić w akcji i postaciach.
Czytanie miałam ochotę przerwać nie raz, ale zdecydowałam się to zrobić dopiero na stronie 59 po przeczytaniu następującego fragmentu:
-(...) Po co pisarz miałby iść w krzaki?
-Żeby się wysrać? - odezwała się skulona postać, srająca w krzakach.
Grażyna aż podskoczyła.
-Pani Matecka! Co pani tu robi?!
-Sram, a co?".
Nie mam pojęcia, po co coś takiego umieszczać w książce. Dziwi mnie, że ktoś podpisał się własnym nazwiskiem pod taką treścią. Rozumiem zamysł komedii, jednak nie musi ona zawierać dosadnego, prostackiego, rynsztokowego go humoru, a może obfitować w kulturalny, wysublimowany żart.

Pierwszych kilka stron było świetnych i zapowiadało się ciekawie. Niestety, im dalej, tym gorzej. Pomysł na fabułę jest bardzo nieszablonowy, więc to na plus, lecz jego wykonanie całkowicie mnie zawiodło. Sposób pisania pozostawia wiele do życzenia. Pierwsze kilkadziesiąt stron było po prostu niesmacznych. Nie sądziłam, że w książce, która nie ma nic wspólnego z erotykiem,...

Chyba nigdy dotąd nie umęczyłam się tak bardzo, czytając tę książkę do końca. Nie polecam

Chyba nigdy dotąd nie umęczyłam się tak bardzo, czytając tę książkę do końca. Nie polecam

Iwona Banach w swojej przewrotnej komedii kryminalnej "Upiór w moherze" zabiera nas do niewielkiego Tęczowa, gdzie absurd goni absurd, a humor przeplata się z refleksją na temat współczesnego świata książek i internetu. Głównymi bohaterami są bibliotekarze Gabi i Marcin, którzy pewnej nocy w swojej placówce spotykają... Samuela Kaszaka, literacką postać o dość specyficznych potrzebach. Samuel, ubrany w resztki swojej fabularnej garderoby, domaga się dopisania brakujących scen – szczególnie tych bardziej pikantnych. Jego egzystencja jest bowiem ograniczona do tego, co wymyślił dla niego autor, a on marzy o miłości.

Równolegle poznajemy grupę pisarzy, którzy w desperacji planują nietypową akcję marketingową – sfingowane
morderstwo mające zwiększyć sprzedaż ich książek. Ich plany jednak zostają storpedowane, gdy w miasteczku pojawia się prawdziwy morderca, nazywany "upiorem w moherze". Do akcji wkracza policjantka Adela, której monotonne dotąd życie zawodowe w końcu nabiera tempa.

Historia pełna jest barwnych postaci, takich jak Ruda Kicia, kobieta zarabiająca na życie w kontrowersyjny sposób, która wprowadza zamieszanie w miasteczku, rozsiewając swoje specyficzne uroki czy internetowa trollica, szerząca fałszywe informacje dla własnej rozrywki. Autorka świetnie portretuje współczesne realia świata literackiego i medialnego, w którym klikalność i sensacja często górują nad prawdziwą wartością treści.

Komedia obfituje w absurdalne i zabawne sytuacje. Postać Samuela Kaszaka wyróżnia się na tle pozostałych bohaterów – jego monotematyczność i humorystyczne próby zdobycia wymarzonej sceny miłosnej nadają opowieści kolorytu, skutecznie przyciągając uwagę czytelnika. Choć fabuła momentami wydaje się zagmatwana, wszystko zostaje klarownie wyjaśnione na końcu.

"Upiór w moherze" to książka, która z pewnością przypadnie do gustu miłośnikom komedii. Lekka, przewrotna, z nutą absurdu, a jednocześnie pełna trafnych spostrzeżeń na temat współczesnego świata. To lekka, humorystyczna satyra, która pozwala się odprężyć i dobrze bawić.

Iwona Banach w swojej przewrotnej komedii kryminalnej "Upiór w moherze" zabiera nas do niewielkiego Tęczowa, gdzie absurd goni absurd, a humor przeplata się z refleksją na temat współczesnego świata książek i internetu. Głównymi bohaterami są bibliotekarze Gabi i Marcin, którzy pewnej nocy w swojej placówce spotykają... Samuela Kaszaka, literacką postać o dość specyficznych...

Szalona, ale interesująca powieść, która sprawdzi się świetnie, kiedy człowiek potrzebuje chwili relaksu i zapomnienia.

Szalona, ale interesująca powieść, która sprawdzi się świetnie, kiedy człowiek potrzebuje chwili relaksu i zapomnienia.

Bardzo ciekawa i godna polecenia pozycja, przy której ( gwarantuję!) uśmiech nie będzie schodził nikomu z twarzy.
Nie brakuje tu zarówno momentów pełnych napięcia, jak i tych pełnych humoru i ironii. Iwona Banach umiejętnie miesza elementy kryminalne z lekkim tonem komediowym. Tworzy także swoją własną, unikalną rzeczywistość, a granica między fikcją a rzeczywistością zaciera się. Jest to książka pełna nieoczekiwanych zwrotów akcji i barwnych postaci. Z pewnością przypadnie do gustu wszystkim miłośnikom nietypowych i przewrotnych historii.

Bardzo ciekawa i godna polecenia pozycja, przy której ( gwarantuję!) uśmiech nie będzie schodził nikomu z twarzy.
Nie brakuje tu zarówno momentów pełnych napięcia, jak i tych pełnych humoru i ironii. Iwona Banach umiejętnie miesza elementy kryminalne z lekkim tonem komediowym. Tworzy także swoją własną, unikalną rzeczywistość, a granica między fikcją a rzeczywistością...