Strażniczka domu

Bohaterkami są Bea i Erika i to o nich jest ta książka. Uczucie obu kobiet jest bardzo szczere, jednak nie potrafią się zgrać i trudno jest im się wspiąć ponad różnice, które je dzielą. Książka pełna emocji, tłumionej troski, wybuchów charakterów i czasami bezwzględności. Choć akcja dzieje się u progu najazdu nazistów na Niderlandy to miałem wrażenie, jakby działa się współcześnie. I doskonale portretuje holenderskie zachowania.

Bohaterkami są Bea i Erika i to o nich jest ta książka. Uczucie obu kobiet jest bardzo szczere, jednak nie potrafią się zgrać i trudno jest im się wspiąć ponad różnice, które je dzielą. Książka pełna emocji, tłumionej troski, wybuchów charakterów i czasami bezwzględności. Choć akcja dzieje się u progu najazdu nazistów na Niderlandy to miałem wrażenie, jakby działa się...

Powściągliwa i przemilczana, jakby Dola de Jong starała się pisać naokoło, nie dotykając sedna - i to nie tylko w kwestii lesbijskiej relacji, ale także w każdej innej. Trzeba się zatem głęboko wczuć w Beę, żeby zrozumieć niektóre jej wybory, reakcje i przede wszystkim stosunek do Eriki, gdyż nic tu nie jest napisane wprost, a narracja nie przestaje lawirować, zgrabnie omijając konkrety i dosłowności. O tym wspomina także Jerzy Koch w posłowiu; Dola de Jong nie obawia się być niezrozumiana przez czytelnika i nic nie objaśnia. Nie jest to zarzut ani minus - może nawet plus? - ale nadaje to książce specyficznego charakteru i sprawia, że nie jest taka łatwa w odbiorze, jak mogłoby się wydawać po opisie. Nie powiedziałabym też, że jest to opowieść o miłości dwóch kobiet - raczej o ich toksycznej relacji, chorobliwym, często niezrozumiałym przywiązaniu, walce o dominację i wzajemnych stosunkach, w których są dla siebie przyjaciółkami, rywalkami, matką i córką, kochankami, katami.

Powściągliwa i przemilczana, jakby Dola de Jong starała się pisać naokoło, nie dotykając sedna - i to nie tylko w kwestii lesbijskiej relacji, ale także w każdej innej. Trzeba się zatem głęboko wczuć w Beę, żeby zrozumieć niektóre jej wybory, reakcje i przede wszystkim stosunek do Eriki, gdyż nic tu nie jest napisane wprost, a narracja nie przestaje lawirować, zgrabnie...

No, no...( zaskoczenie).
Nie spodziewałam się, że w tej prostej fabule znajdę tak zawiłą relację dwóch uzależnionych od siebie kobiet. Mocno zafrapowało mnie niespodziewane zakończenie.
Aż szkoda, że to tylko 160 stron.

Bardzo dobra książka. Do przeczytania za jednym zamachem.

No, no...( zaskoczenie).
Nie spodziewałam się, że w tej prostej fabule znajdę tak zawiłą relację dwóch uzależnionych od siebie kobiet. Mocno zafrapowało mnie niespodziewane zakończenie.
Aż szkoda, że to tylko 160 stron.

Bardzo dobra książka. Do przeczytania za jednym zamachem.

„Strażniczka domu” to opowieść o doświadczeniach, które – mam nadzieję – nigdy nie staną się moim udziałem. To książka o emocjonalnym uzależnieniu, o relacji tak silnej i zarazem tak wyniszczającej, że jednostka traci w niej samą siebie. Czytałam o takich kobietach – oddanych do granic, lojalnych aż do samozatracenia. Kobietach, które poświęcają dla drugiej osoby wszystko: godność, czas, pieniądze, marzenia. Które tak bardzo uzależniają się od drugiego człowieka, że zapominają, kim są.

Dzięki tej książce miałam okazję – niełatwą, ale potrzebną – spojrzeć na świat z perspektywy takiej właśnie osoby. Kobiety, która wie, że jej sytuacja jest dramatyczna, która czuje ból, wstyd, upokorzenie – a mimo to nie potrafi odejść. Czeka. Obiera ziemniaki i zerka w stronę drzwi. Może wróci. Może dziś. Może już nie będzie bolało.

Ta krótka, ale niezwykle intensywna opowieść zostaje z czytelnikiem na długo. Zmusza do zadania sobie pytań o granice poświęcenia, o samotność, o potrzebę bycia zauważonym i kochanym – nawet wtedy, gdy miłość rani.

„Strażniczka domu” to książka, którą warto przeczytać. Nie tylko dlatego, że jest świetnie napisana i zamyka się w dwóch wieczorach, ale przede wszystkim dlatego, że daje głos tym, których często się nie słucha – osobom milczącym, cierpiącym w ciszy, oddanym do końca.

„Strażniczka domu” to opowieść o doświadczeniach, które – mam nadzieję – nigdy nie staną się moim udziałem. To książka o emocjonalnym uzależnieniu, o relacji tak silnej i zarazem tak wyniszczającej, że jednostka traci w niej samą siebie. Czytałam o takich kobietach – oddanych do granic, lojalnych aż do samozatracenia. Kobietach, które poświęcają dla drugiej osoby wszystko:...

Nie mam ostatnio szczęścia do książek ze stajni ArtRage, Mam na myśli książki, którymi bohaterami/narratorkami są kobiety i ich relacje, namiętności, wzajemne sobą fascynacje, sztormy i oceany uczuć. Zbyt głębokie te wody i zbyt wzburzone, bym dał się im ponieść. Prócz samej warstwy tekstu, który nigdy nie zawodzi (i nie powiem tu jednego nawet złego słowa),brakowało mi zachwytu nad samą historią. Nie zdołałem wejść „w buty”, czy tam kapcie, a jakże chciałem zostać „klasycznie” i dotkliwie przeczołgany (a może to moja męska ułomność nie pozwala dostrzec ukrytych w tekście uniwersalnych treści?).
A wracając do „Strażniczki”…
Dwie skrajności – ułożona Bea i lekkomyślnie frywolna Erika – są bohaterkami powieści Doli de Jong. Łączy je związek cokolwiek dziwaczny, oparty na uczuciu tej pierwszej i humorach tej drugiej, niestabilny, niestały, nerwowy (i to jest dobre!). Wspólne mieszkanie, praca, zdobywanie pieniędzy, by bawić się i żyć, są jakimiś stanami przechodnimi – gdy jedna chce stabilizacji, druga trwoni pieczołowicie odkładany kapitał zaufania, rozbija poukładane z dbałością puzzle. Erika zmienia partnerki jak rękawiczki, jest niespójna i zaborcza. Doprowadza do zakończenia związku Bei z Basem (facet, podobnie jak ja, nie zdzierżył chimery, Eriki, tej hieny, wziął bambetle i się wyniósł),z czego można wnioskować, że jest w niej jakieś współuzależnienie od przyjaciółki, że jej na niej zależy, po czym każdym kolejnym dniem przeczy sobie, burząc krótkotrwały porządek, jakąś formę zawieszenia broni. I tak wkoło Macieju, jak to bywa w życiu, gdy wplątuje się w nie uczucie.
Tymczasem wielkimi krokami nadciąga wojenna nazistowska nawałnica, a wraz z nią wątki narodowościowo-rasowe. I teraz już obie bohaterki miotają się w pomiędzy wyjechać, a zostać. Ich zachowanie (głównie Bei) było dla mnie zupełnym niezrozumieniem. Nie potrafiłem wczuć się w jej emocjonalność i troskę o życie lekkodusznej Eriki, która świadomie nieświadoma zagrożenia robiła sobie z niego żarty i coraz bardziej gubiła się w sobie.

I cała powieść była dla mnie rozbita, rozklekotana. Nie pomógł ani przejmujący skądinąd finał, ani postać matki jednej z bohaterek, która pojawiła się w historii jak deus ex machina (nieco rozjaśniając charakterologiczne zawirowania córki),by doprowadzić ją do ostatecznego końca.

Marynistyczno-węzłowata okładka (że niby zasupłana ta opowieść) od Łukasza Piskorka. Przekład Jerzego Kocha

Nie mam ostatnio szczęścia do książek ze stajni ArtRage, Mam na myśli książki, którymi bohaterami/narratorkami są kobiety i ich relacje, namiętności, wzajemne sobą fascynacje, sztormy i oceany uczuć. Zbyt głębokie te wody i zbyt wzburzone, bym dał się im ponieść. Prócz samej warstwy tekstu, który nigdy nie zawodzi (i nie powiem tu jednego nawet złego słowa),brakowało mi...

Świetny portret niesymetrycznej, toksycznej, destrukcyjnej relacji ukazany na tle nadciągającej wojennej katastrofy. Dziś oczywiście tak nie szokuje ani nie dziwi, jak w chwili wydania, ale i tak stanowi świadectwo swojej epoki, miejsca i okoliczności.

Świetny portret niesymetrycznej, toksycznej, destrukcyjnej relacji ukazany na tle nadciągającej wojennej katastrofy. Dziś oczywiście tak nie szokuje ani nie dziwi, jak w chwili wydania, ale i tak stanowi świadectwo swojej epoki, miejsca i okoliczności.

„Tamtego wieczoru u Wies życie Eriki stało się częścią mojego. Spotkanie było przypadkowe, a ja często się zastanawiam, jak wyglądałoby moje życie bez niej. Dłuższy czas myślałam, że moja rola była głównie rolą widza, teraz jednak wiem, że ze względu na Erikę sama zmieniłam kurs. Czy tak było lepiej, czy może byłabym szczęśliwsza bez niej, któż miałby to oceniać. Na pewno nie ja. Mam na myśli to, że już miesiąc po naszym spotkaniu zamieszkałyśmy razem. I tak planowałam przeprowadzkę. Miałam już dość gospodyń i internatowej rutyny w pensjonacie dla panien, gdzie zamieszkałam po śmierci ojca i gdzie tkwiłam z czystego wygodnictwa. Erika właśnie szukała mieszkania po ostatniej i decydującej kłótni z matką”.(s.6.)
Dola de Jong, Strażniczka domu, Przekł. i Posłowie J. Koch,
Art Rage,Warszawa 2023.

„Strażniczka domu” D. de Jong - obok takich dzieł, jak:
P. Boulle Planeta małp, Marlen Haushofer Ściana
czy Dashiella Hammetta Sokół maltański
została wydana w serii Cymelia,
sięgającej po kultowe dzieła literatury światowej,
ale często zapomniane bądź nigdy nie wydane w Polsce.

Pomysł znakomity, wydawnictwu należą się słowa uznania!!!

Kim była Dola de Jong?
Jak napisze w Posłowiu J. Koch: „casus de Jong to typowy przypadek osoby, która zostawiła po sobie widoczne ślady w literaturze, ale nigdy zdecydowanie nie przebiła się do powszechnej świadomości krytyki, by zostać uwzględniona w stałym kanonie”.
Wśród przyczyn wymienia, m. in.: niewielki dorobek pisarki, przerwaną przez wojnę karierę pisarską, ale i fakt, że autorka nie brała czynnego udziału w życiu literackim Holandii.

O czym jest „Strażniczka domu”?

Powieść, będąca historią relacji dwóch kobiet,
wydana w 1954 r., jak napisze tłumacz:
„można dziś czytać bardzo współcześnie”.

Współcześnie też została przetłumaczona na wiele języków,
m. in. czeski (2018),szwedzki (2018),hiszpański (2019),
francuski (2022),angielski (2020).

Seria Cymelia nie tylko ze „Strażniczką domu”,
zasługuje na czytelnicze zainteresowanie,
nawet przy ascetycznej formie okładki
(a może przede wszystkim).
10/10

„Tamtego wieczoru u Wies życie Eriki stało się częścią mojego. Spotkanie było przypadkowe, a ja często się zastanawiam, jak wyglądałoby moje życie bez niej. Dłuższy czas myślałam, że moja rola była głównie rolą widza, teraz jednak wiem, że ze względu na Erikę sama zmieniłam kurs. Czy tak było lepiej, czy może byłabym szczęśliwsza bez niej, któż miałby to oceniać. Na pewno...

6,5

6,5

Od analogii między zbliżającą się wojną a "związkiem" dwóch głównych bohaterek nie sposób uciec - szczególnie biorąc pod uwage historię obu krajów. Cała historia rozwija sie bardzo powoli co dobrze buduje napięcie.

Od analogii między zbliżającą się wojną a "związkiem" dwóch głównych bohaterek nie sposób uciec - szczególnie biorąc pod uwage historię obu krajów. Cała historia rozwija sie bardzo powoli co dobrze buduje napięcie.

Książka z serii tych które kończą się za wcześnie.

Książka z serii tych które kończą się za wcześnie.