Po stronie Kanaanu

Powieść wciągnęła mnie od pierwszych stron poruszającą historią rodziny i losów jednostki w obliczu historii. Czułam ciężar decyzji, które bohaterowie musieli podejmować, i ból związany z ich wyborami. Jednocześnie była w tym nadzieja i determinacja, które dawały siłę do przetrwania trudnych chwil. Książka sprawiła, że często zatrzymywałam się nad tym, jak przeszłość kształtuje teraźniejszość i relacje między ludźmi. To opowieść, która zostaje w pamięci, bo porusza serce i umysł jednocześnie.

Powieść wciągnęła mnie od pierwszych stron poruszającą historią rodziny i losów jednostki w obliczu historii. Czułam ciężar decyzji, które bohaterowie musieli podejmować, i ból związany z ich wyborami. Jednocześnie była w tym nadzieja i determinacja, które dawały siłę do przetrwania trudnych chwil. Książka sprawiła, że często zatrzymywałam się nad tym, jak przeszłość...

Po stronie Kannanu to zapiski ulotności ludzkiego życia - chwil radości oraz częstszych dramatów, życia kobiety, która w końcu miała dosyć i sama zadecydowała o swoim losie, a ten ją nie oszczędzał. Książka wybitna - piękny styl, dotyka wszystko co w człowieku najdelikatniejsze. Warta przeczytania i zapamiętania.

Po stronie Kannanu to zapiski ulotności ludzkiego życia - chwil radości oraz częstszych dramatów, życia kobiety, która w końcu miała dosyć i sama zadecydowała o swoim losie, a ten ją nie oszczędzał. Książka wybitna - piękny styl, dotyka wszystko co w człowieku najdelikatniejsze. Warta przeczytania i zapamiętania.

Cudowne, wzruszające wspomnienia umierającej kobiety, na tle przerażających wydarzeń XX wieku.

Cudowne, wzruszające wspomnienia umierającej kobiety, na tle przerażających wydarzeń XX wieku.

No znakomity ten Barry. Od razu spodobało mi się nawiązanie do wspaniałego "Tak daleko od domu", bo główną bohaterką tej powieści, jest Lilly Bere, siostra Williego Dunne'a z wspomnianej już książki, której akcja rozgrywa się podczas pierwszej wojny światowej.
Mamy tu do czynienia z pewnym epilogiem, a nawet kontynuacją wątków z "Tak daleko od domu". Epilogiem, bo znajdująca się w żałobie i będąca przed dziewięćdziesiątką Lilly wspomina na początku Williego i wydarzenia związane z jego osobą. Zresztą jego duch w pewien sposób unosi się przez całą powieść. Pewną kontynuacją natomiast, bo bohaterka wylądowała w samym środku irlandzkiej wojny domowej i wraz ze swoim partnerem uciekła do Ameryki przed IRA.
No i tak rozpoczyna się amerykański sen w wersji irlandzkiej. Cała powieść jest czymś w rodzaju nostalgicznego wspomnienia i opowieścią o swoim życiu. Lilly wspomina swoje rodzeństwo, ojca, Irlandię, opowiada o układaniu sobie życia w Stanach Zjednoczonych, o ważnych wydarzeniach i postaciach w tego kraju - o Lutherze Kingu, o wojnie w Wietnamie i w Zatoce Perskiej.
Bardzo mi się spodobało jak Barry przedstawił amerykańskie społeczeństwo. Nieprzypadkowy jest tu tytuł książki i Kanaan, czyli ziemia obiecana. Autor pokazuje nam ludność Ameryki i całą mozaikę narodowości, która trafiła na tamten kontynent. Lilly chodzi więc do greckiego sklepikarza, pomaga jej włoski policjant, spotyka ludzi o irlandzkich korzeniach i czarnoskórych, chodzi do polskiego kościoła (ciekawa jest wzmianka o tym, że Ku Klux Klan palił krzyże ze względu na Polaków). Jest tu też trochę tematów wojennych, sporo tęsknoty za krajem i rodziną, dużo wspomnień o rozmaitych osobach - partnerach, przyjaciołach, synu, wnuku, ale to taka powieść o odrzuceniu, o poszukiwaniu swojego miejsca na Ziemi.
Dla mnie obok "Tak daleko od domu" najlepsza powieść Barry'ego.

No znakomity ten Barry. Od razu spodobało mi się nawiązanie do wspaniałego "Tak daleko od domu", bo główną bohaterką tej powieści, jest Lilly Bere, siostra Williego Dunne'a z wspomnianej już książki, której akcja rozgrywa się podczas pierwszej wojny światowej.
Mamy tu do czynienia z pewnym epilogiem, a nawet kontynuacją wątków z "Tak daleko od domu". Epilogiem, bo...

Zaczynam rok historią o życiu, którą tuż po śmierci swojego wnuka przez kilkanaście dni opowiada prawie dziewięćdziesięcioletnia Lilly. Jest w tym życiu i światło i mrok i ogromne szczęście i przejmujące tragedie. Lilly urodziła się i spędziła młodość w Irlandii, później w wyniku nieoczekiwanych wydarzeń musi uciekać do Ameryki, gdzie szuka swojego miejsca, próbuje się odnaleźć, zapuścić korzenie. Życie splata jej losy z różnymi ludźmi, poznaje gorycz rozczarowania, siłę przyjaźni i odkrywa w sobie zdolność do podnoszenia się po każdej dramatycznej sytuacji. To moja druga książka Barrego i z pewnością nie ostatnia, bo w jego pisaniu jest coś magicznego, co przyciąga ją magnes.

Zaczynam rok historią o życiu, którą tuż po śmierci swojego wnuka przez kilkanaście dni opowiada prawie dziewięćdziesięcioletnia Lilly. Jest w tym życiu i światło i mrok i ogromne szczęście i przejmujące tragedie. Lilly urodziła się i spędziła młodość w Irlandii, później w wyniku nieoczekiwanych wydarzeń musi uciekać do Ameryki, gdzie szuka swojego miejsca, próbuje się...

Ostatnio wszystkie książki są dla mnie o radzeniu sobie z trudną rzeczywistością, a Po stronie Kanaanu to już w ogóle. Choć na początku nic tego nie zapowiadało, Sebastian Barry złamał mi tą opowieścią serce.

Lilly, narratorka, ma osiemdziesiąt dziewięć lat i pochowała pierwszego męża i syna. Dokładnie dwa tygodnie temu pochowała też wnuka, którego wychowywała od dziecka. Każda z tych śmierci pozostawiła na jej sercu nie gojące się blizny.

Kobieta w pamiętniku spisuje koleje swojego życia. Najpierw, jak doszło do tego, że musiała uciekać z Irlandii i jak zginął jej pierwszy niedoszły formalnie mąż. Później, jak odszedł od niej drugi mąż i jak straciła syna przez wojnę. A teraz, co się stało ostatnio, że postanowiła to wszystko zapisać.

Całe życie trwała, nic jej nie złamało, aż do momentu utraty wnuka, który był dla niej całym światem. Niestety, mimo miłości, nie udało się jej uchronić go przed wewnętrznymi rozterkami.

💔 W końcu coś pęka

Po stronie Kanaanu to pozornie spokojna historia starszej kobiety, a jakie emocje wzbudza! Żal, współczucie, ale także lęk, że samemu nie uniknie się problemów z dziećmi czy rodziną. Albo strach, że samemu być może trzeba będzie kiedyś poradzić sobie z żałobą po najbliższych. Trudno sobie nawet to wyobrazić. Zresztą lepiej tego nie robić bo badania dowiodły, że symulacja pewnych zdarzeń boli tak samo, jakby się naprawdę wydarzyły.

Niemniej łatwo wczuć się w sytuację narratorki, jej wspomnienia wręcz wypalają w środku dziurę. Trudno się od jej historii oderwać, szczególnie, że jest pięknie napisana. Zresztą to właśnie chyba wspaniały styl książki tak bardzo podbija emocje.

Po stronie Kanaanu to osobiste pamiętniki kobiety, której życie nie oszczędzało. Jednocześnie miała też chwile radości, a nawet szczęścia. Po prostu życie już takie jest. Raz z górki, a raz pod. I cóż…

Ostatnio wszystkie książki są dla mnie o radzeniu sobie z trudną rzeczywistością, a Po stronie Kanaanu to już w ogóle. Choć na początku nic tego nie zapowiadało, Sebastian Barry złamał mi tą opowieścią serce.

Lilly, narratorka, ma osiemdziesiąt dziewięć lat i pochowała pierwszego męża i syna. Dokładnie dwa tygodnie temu pochowała też wnuka, którego wychowywała od dziecka....

Narratorka powieści "Po stronie Kanaanu”, Lilly Bere, czuje, że jej życie dobiega końca. Pogrążona jest w głębokim żalu po niedawnej stracie wnuka. Pozostają jej jedynie wspomnienia, punkt wyjścia do narracji powieści, przefiltrowane wyłącznie przez jej wrażliwość. Historia Lilly jest zarazem intymna i wzniosła. Próbując w pełni zrozumieć, czym było jej życie, czytelnik zostaje poprowadzony przez około 70 lat historii, zaczynając w Irlandii pod koniec I wojny światowej, a kontynuując przez jej późniejszą i niebezpieczną ucieczkę do Ameryki, gdzie życie Lilly pełne nadziei i bólu rozgrywa się na tle zmian kulturowych w jej przybranej ojczyźnie, tytułowej ziemi obiecanej dla imigrantów.
Z jednej strony nie jest to łatwa lektura, bo życie Lilly nie jest pasmem nieskrępowanej radości, ale z drugiej strony, dzięki wspaniałemu liryzmowi prozy Barry'ego, lektura to czysta przyjemność. Jego styl jest prawdziwie poetycki, nieustannie kreując obrazy pełne emocjonalnej siły, która napędza tę powieść. Autor koncentruje się na drobnych fragmentach doświadczeń Lilly, tworząc intensywną narrację, podtrzymywaną przez wspomnienia Lilly o miłości i stracie. To po prostu wspaniała powieść.

Narratorka powieści "Po stronie Kanaanu”, Lilly Bere, czuje, że jej życie dobiega końca. Pogrążona jest w głębokim żalu po niedawnej stracie wnuka. Pozostają jej jedynie wspomnienia, punkt wyjścia do narracji powieści, przefiltrowane wyłącznie przez jej wrażliwość. Historia Lilly jest zarazem intymna i wzniosła. Próbując w pełni zrozumieć, czym było jej życie, czytelnik...

Nieco chaotyczne, ale poruszające wspomnienia amerykańskiej staruszki pochodzenia irlandzkiego na tle historii prawie całego XX wieku. Smutna lektura, zdecydowanie dla dojrzałych czytelników.

Nieco chaotyczne, ale poruszające wspomnienia amerykańskiej staruszki pochodzenia irlandzkiego na tle historii prawie całego XX wieku. Smutna lektura, zdecydowanie dla dojrzałych czytelników.

Piękna, smutna, wzruszająca opowieść bardzo starej kobiety. Łatwo i szybko się czyta.

Piękna, smutna, wzruszająca opowieść bardzo starej kobiety. Łatwo i szybko się czyta.

89letnia Lilly Bere, kilka dni po śmierci swojego ukochanego wnuka siedzi przy kuchennym stole z laminowanym blatem, w domu smaganym wiatrami i wspomina swoje życie. Dzieciństwo w Dublinie i dorastanie bez matki, z ojcem policjantem i starszym rodzeństwem. Pierwszą miłość do chłopca, Tadga, który był przyjacielem jego brata. Wyrok śmierci wydany na Tadga i na nią przez bojowników o niepodległość Irlandii i ucieczkę do Ameryki. Walkę o utrzymanie się na powierzchni, gdzie bardzo szybko musiała radzić sobie sama. Dużo smutku, dużo walki, chwile szczęścia.
Dałam się uwieść tej historii, którą Sebastian Barry snuje mistrzowsko. Lilly opowiada i nie daje się tego przestać czytać.
Książka jest bardzo kameralna i ma w sobie dużą skromność, brak popisów, wygibasów a cały czas miałam poczucie obcowania z wielką literaturą. Piękny język, poetyckość, subtelność a przede wszystkim historia, którą się śledzi z zapartym tchem.

89letnia Lilly Bere, kilka dni po śmierci swojego ukochanego wnuka siedzi przy kuchennym stole z laminowanym blatem, w domu smaganym wiatrami i wspomina swoje życie. Dzieciństwo w Dublinie i dorastanie bez matki, z ojcem policjantem i starszym rodzeństwem. Pierwszą miłość do chłopca, Tadga, który był przyjacielem jego brata. Wyrok śmierci wydany na Tadga i na nią przez...