Ja, która nie poznałam mężczyzn

“Ja, która nie poznałam mężczyzn” to dystopijna opowieść o sile kobiecości i relacji międzyludzkich. Czytałam tę książkę już jakiś czas temu, ale nadal krąży w mojej głowie i nie chce wyjść.

Grupa kobiet żyje zamknięta w piwnicy. Historia opowiadana jest przez bezimienną kobietę, która została tam zamknięta jeszcze za maleńkości. Żadna z więźniarek nie wie, jak się tam znalazły, jaki jest dzień, ile lat w zamknięciu już im minęło. Pewnego dnia jednak rozbrzmiewa alarm, strażnicy uciekają a one są w stanie uciec. Tylko co teraz? Nie znają tego świata, nie wiedzą, gdzie są, jak mają żyć. Są zmuszone odnaleźć siebie i swoje człowieczeństwo na nowo, ale to zadanie nie należy do najłatwiejszych.

Mam wrażenie, że tę książkę albo się kocha, albo nienawidzi. Ja należę do tej pierwszej grupy. Opinie są skrajne i wcale mnie to nie dziwi, bo ten tytuł sprowokuje cię do miliona pytań a nie odpowie na ani jedno z nich. Należy pamiętać o tym, że historię poznajemy z perspektywy dziewczyny, która od narodzin praktycznie żyła w zamknięciu. Świat poznawała tylko dzięki mglistym opowieściom współwięźniarek, ale i one już za wiele nie pamiętały, albo też mówić nie chciały. Autorka prowadzi fabułę w tak interesujący sposób, że nie ma możliwości się od niej oderwać. Główne postacie są tak różne i jestem w szoku ile silnych i ciekawych charakterów można zawrzeć na łamach jednej powieści.

Książki dystopijne są jednymi z ciekawszych książek i wciągają od pierwszych stron. Tutaj też tak było. Od samego początku wpadamy w ten dziwny świat i nie sposób nie być ciekawym tego, co wydarzy się dalej. Kobiety na wolności muszą zbudować swoje nowe życie, bez żadnych udogodnień, czy bez nikogo, kto byłby w stanie je w jakikolwiek sposób poprowadzić. “Ja, która nie poznałam mężczyzn” to historia o sile relacji, o kobiecości, o odkrywaniu człowieczeństwa i o budowaniu życia na nowo. Ogromnie wam polecam ten tytuł!

“Ja, która nie poznałam mężczyzn” to dystopijna opowieść o sile kobiecości i relacji międzyludzkich. Czytałam tę książkę już jakiś czas temu, ale nadal krąży w mojej głowie i nie chce wyjść.

Grupa kobiet żyje zamknięta w piwnicy. Historia opowiadana jest przez bezimienną kobietę, która została tam zamknięta jeszcze za maleńkości. Żadna z więźniarek nie wie, jak się tam...

Bardzo dziwna książka. Czytało mi się ją dobrze, początkowo nawet bardzo dobrze, ale im dalej, tym trochę gorzej, aż do nudnej i totalnie rozczarowującej końcówki. Nie czuję, żeby ta opowieść była po coś. W sensie... jakieś wnioski, do czegoś to prowadzi? No nie wiem. Momentami miałam taki vibe "Diuny". Te filozoficzne rozważania znowuż mi "Mleczarza" przypominały. Początek miły, obiecujący, grupa kobiet, sobie razem żyje, ma jakieś przemyślenia, sytuacja dość niejasna, co się dzieje, jakie to czasy w ogóle - czytelnik ma nadzieję, że coś się wyjaśni. Tutaj spotkał mnie największy zawód. Drugi, to fakt iż powieść przekształciła się w literaturę drogi, której nie lubię. Główna bohaterka wędruje, wędruje i... wędruje. I nic. Taka to książka, że niby ładnie napisana, niby ciekawa, ale zostawia wielki niedosyt.

Wyzwanie czytelnicze LC kwiecień 2026: Przeczytam książkę z top 100 LC (9)

Bardzo dziwna książka. Czytało mi się ją dobrze, początkowo nawet bardzo dobrze, ale im dalej, tym trochę gorzej, aż do nudnej i totalnie rozczarowującej końcówki. Nie czuję, żeby ta opowieść była po coś. W sensie... jakieś wnioski, do czegoś to prowadzi? No nie wiem. Momentami miałam taki vibe "Diuny". Te filozoficzne rozważania znowuż mi "Mleczarza" przypominały. Początek...

Nie dla mnie, bardzo filozoficzna, duzo przemyslen - dla innych moze byc super

Nie dla mnie, bardzo filozoficzna, duzo przemyslen - dla innych moze byc super

Ostatnio trafiam na same książki o życiu kobiet w postapokaliptycznym świecie. Ewentualnie sama je podświadomie wybieram. Ja, która nie poznałam mężczyzn to tajemnicza historia kobiet zamkniętych w klatce. Kiedy wybrzmiewa alarm ich życie diametralnie się zmienia. Główna bohaterka jest samotną wędrowniczką, która nie widziała nigdy narodzin, zna tylko śmierć. Dziewczynka, jak została nazwana przez pozostałe kobiety, zawsze była ciekawa swojego życia, położenia w jakim się znalazły i dlaczego zostały zamknięte.

Ostatnio trafiam na same książki o życiu kobiet w postapokaliptycznym świecie. Ewentualnie sama je podświadomie wybieram. Ja, która nie poznałam mężczyzn to tajemnicza historia kobiet zamkniętych w klatce. Kiedy wybrzmiewa alarm ich życie diametralnie się zmienia. Główna bohaterka jest samotną wędrowniczką, która nie widziała nigdy narodzin, zna tylko śmierć. Dziewczynka,...

Nie wiedziałam czego się spodziewal, gdy zaczynałam czytac.
Ta osopowiesc była Wow, choć zostawiłam mnie z mnóstwem pytan. Co, jak i dlaczego?
Jednak rozwój sytuacji, postaci. Opowiedzenie wszystkiego z punktu widzenia od nastolatki do osoby starszej. To była dla mnie to coś.

Nie wiedziałam czego się spodziewal, gdy zaczynałam czytac.
Ta osopowiesc była Wow, choć zostawiłam mnie z mnóstwem pytan. Co, jak i dlaczego?
Jednak rozwój sytuacji, postaci. Opowiedzenie wszystkiego z punktu widzenia od nastolatki do osoby starszej. To była dla mnie to coś.

bardzo ładny język, ale czuję się trochę zawiedziona

bardzo ładny język, ale czuję się trochę zawiedziona

Surowe i przejmująco smutne postapo. Opowieść o upadku i zagładzie nie tylko cywilizacji, ale przede wszystkim ludzkości. Jest tu próba odbudowy społeczeństwa, nieudana zresztą. Nieudana, bo jeden człowiek może zdziałać wiele, ale tylko w odniesieniu do innych ludzi. To w innych możemy się przejrzeć, to inni ludzie nadają sens i wartość naszemu życiu. Samotność może dawać poczucie wolności, ale historia głównej bohaterki dowodzi jak bardzo jest to złudne i błędne.

Surowe i przejmująco smutne postapo. Opowieść o upadku i zagładzie nie tylko cywilizacji, ale przede wszystkim ludzkości. Jest tu próba odbudowy społeczeństwa, nieudana zresztą. Nieudana, bo jeden człowiek może zdziałać wiele, ale tylko w odniesieniu do innych ludzi. To w innych możemy się przejrzeć, to inni ludzie nadają sens i wartość naszemu życiu. Samotność może dawać...

Nie rozumiem skąd ten hype? Ogromny zawód. Wątły szkielet fabularny wypełniony pretensjonalnym bełkotem i bezensownym sadyzmem. I gdzie to wszystko zmierza? Mam wrażenie, że to perwersja dla samej perwersji.

Nie rozumiem skąd ten hype? Ogromny zawód. Wątły szkielet fabularny wypełniony pretensjonalnym bełkotem i bezensownym sadyzmem. I gdzie to wszystko zmierza? Mam wrażenie, że to perwersja dla samej perwersji.

Surrealistyczna, apokaliptyczna... Początkowo czytałam z wielkim zainteresowaniem (wiadomo... szukałam wyjaśnienia),potem już niecierpliwie przeskakiwałam akapity, żeby szybko uzyskać odpowiedzi. To stanowczo zbyt długa opowieść na to, co tam się dzieje, albo... nie dzieje.

Powieść jest pełna samotności. Uderza też brak sensu życia, gdy zabraknie świata, który znamy. Ale... świat przedstawiony w książce prowokuje też pytania: kiedy życie ma sens, kiedy go traci, co sprawia, że chce nam się żyć, a co, że odechciewa?! Pytania mnożą się na każdym kroku, pozostawiając czytelnika w stanie niepokoju i niedosytu.

Lekko zmarnowany potencjał opowieści. Aż chciałoby się zapytać: jaki był jej cel?

Surrealistyczna, apokaliptyczna... Początkowo czytałam z wielkim zainteresowaniem (wiadomo... szukałam wyjaśnienia),potem już niecierpliwie przeskakiwałam akapity, żeby szybko uzyskać odpowiedzi. To stanowczo zbyt długa opowieść na to, co tam się dzieje, albo... nie dzieje.

Powieść jest pełna samotności. Uderza też brak sensu życia, gdy zabraknie świata, który znamy....

„Ja, która nie poznałam mężczyzn” to książka, która zupełnie do mnie nie trafiła. Początek już mnie zniechęcił — trudno było mi uwierzyć w główną bohaterkę, która mimo wychowania w całkowitej izolacji od dziecka jest aż tak refleksyjna i „mądra”.
Dalsza część również nie przekonała mnie do tej historii. Kobiety umierają jedna po drugiej, aż bohaterka zostaje zupełnie sama, ale nawet wtedy trudno było mi poczuć ciężar tej sytuacji. Brakowało mi głębszych emocji, refleksji czy reakcji na wydarzenia, które aż proszą się o zatrzymanie — jak choćby scena z autobusem pełnym ciał.
Do końca czytałam z ciekawości, licząc na jakieś spotkanie, wyjaśnienie lub choćby symboliczne domknięcie, ale nic takiego się nie pojawiło. Dla mnie to książka „o niczym” — miała potencjał na poruszającą opowieść o samotności, ale ostatecznie nie wzbudziła we mnie żadnych większych emocji.

„Ja, która nie poznałam mężczyzn” to książka, która zupełnie do mnie nie trafiła. Początek już mnie zniechęcił — trudno było mi uwierzyć w główną bohaterkę, która mimo wychowania w całkowitej izolacji od dziecka jest aż tak refleksyjna i „mądra”.
Dalsza część również nie przekonała mnie do tej historii. Kobiety umierają jedna po drugiej, aż bohaterka zostaje zupełnie sama,...