A Psalm for the Wild-Built

Książka z założenia mająca być przykładem, projektem typowej powieści promującej idee Solarpunka. A nawet wprowadzeniem do myśli Solarpunkowej dla osób z nią niezaznajomionych. Funkcję te spełnia nawet nieźle, choć głównie dlatego że wciąż Solarpunk nie jest zbyt mocno rozwiniętym nurtem w literaturze.
Po prostu całkiem przyjemna historia o łażeniu po lesie i myśleniu o życiu, nic nadzwyczajnego, ale jak ktoś poczuje klimat to buja, a nawet może zainspirować to jakichś głębszych przemyśleń.

Książka z założenia mająca być przykładem, projektem typowej powieści promującej idee Solarpunka. A nawet wprowadzeniem do myśli Solarpunkowej dla osób z nią niezaznajomionych. Funkcję te spełnia nawet nieźle, choć głównie dlatego że wciąż Solarpunk nie jest zbyt mocno rozwiniętym nurtem w literaturze.
Po prostu całkiem przyjemna historia o łażeniu po lesie i myśleniu o...

Świetna książka, świetny klimat, do języka trzeba się było trochę przyzwyczaić, ale strasznie krótka jest ta książka.

Świetna książka, świetny klimat, do języka trzeba się było trochę przyzwyczaić, ale strasznie krótka jest ta książka.

Kojąca historia o… no właśnie, o czym tak naprawdę? To przede wszystkim opowieść o poszukiwaniu sensu, o potrzebach, o których zapominamy w pędzie codzienności, i o niezwykłej więzi między człowiekiem a robotem. Becky Chambers stworzyła coś, co można określić mianem literackiego uścisku.

To utopijna wizja świata, która zostanie ze mną na dłużej. W zalewie mrocznych historii i postapokalipsy, ta książka oferuje coś zupełnie innego – spokój i nadzieję. Czyta się ją z poczuciem, że świat może być lepszym miejscem, a dialogi między siostratem Dex a robotem o imieniu Mszaczek są niezwykle mądre i ciepłe.

Na pewno sięgnę po kolejny tom, bo liczę, że on też będzie plasterkiem miodu na serce. Jeśli potrzebujecie lektury, która pozwoli Wam odetchnąć i na chwilę zwolnić, ta seria jest dla Was stworzona. To prawdziwy „comfort book”, który otula czytelnika od pierwszej strony.

Kojąca historia o… no właśnie, o czym tak naprawdę? To przede wszystkim opowieść o poszukiwaniu sensu, o potrzebach, o których zapominamy w pędzie codzienności, i o niezwykłej więzi między człowiekiem a robotem. Becky Chambers stworzyła coś, co można określić mianem literackiego uścisku.

To utopijna wizja świata, która zostanie ze mną na dłużej. W zalewie mrocznych...

„Psalm dla zbudowanych w dziczy” to cicha, kojąca opowieść o sensie istnienia, o zmęczeniu byciem produktywnym i o tym, czy naprawdę musimy na coś zasługiwać, żeby mieć wartość. Becky Chambers tworzy świat, w którym robot i człowiek rozmawiają o najprostszych, a jednocześnie najtrudniejszych sprawach o potrzebie celu, o wolności, o byciu wystarczającym.
Nie ma tu dynamicznej akcji. Jest droga. Jest herbata. Jest rozmowa. I jest przestrzeń na myśli, które zostają z czytelnikiem długo po zakończeniu.
Ta historia daje spokój. Daje zgodę na to, żeby nie wiedzieć wszystkiego. I przypomina, że samo istnienie może być wystarczające.
Krótka, ale znacząca. Delikatna, ale mocna.
Dla mnie pełne 5/5.

„Psalm dla zbudowanych w dziczy” to cicha, kojąca opowieść o sensie istnienia, o zmęczeniu byciem produktywnym i o tym, czy naprawdę musimy na coś zasługiwać, żeby mieć wartość. Becky Chambers tworzy świat, w którym robot i człowiek rozmawiają o najprostszych, a jednocześnie najtrudniejszych sprawach o potrzebie celu, o wolności, o byciu wystarczającym.
Nie ma tu...

Powiem tak, szału nie było, czytało się to dobrze i było okej. Po prostu nie porwało mnie to tak jak myślałam, że porwie. Sam pomysł ciekawy i głównie to mnie przyciągnęło do tej dylogii, ale wykonanie takie sobie. Oczekiwałam jakiejś świeżości, czegoś nowego albo oryginalnego.

Dobrze się czytało fragmenty o spersonalizowanych mieszankach herbacianych i to było ciekawe. Bardzo spodobały mi się też fragmenty o opuszczonych budynkach i fabrykach. Wyobrażałam sobie jako coś w stylu ecobrutalizmu i urbexu.

Co do postaci, to Mszaczek fajni, polubiłam ich, Dex nie do końca/różnie. Czaję ich rozterki życiowe i rozkminy, wątpliwości i problemy, ale jakoś no nie poczułam więzi z tą postacią.

Za to zastanawia mnie czemu w takiej przyszłości jaka została tam wykreowana nadal istnieją myśliwi? Tu byłam zdziwiona mocno xD Również coś mi nie grało z tym, że nadal ludzie jedzą mięso/zwierzęta. Nie wiem, jakoś nie pasuje mi to do wizji przyszłości w stylu solar punk zielona utopia.

Plus za neutratywy i fajne, lekkie oddanie takich form językowych w polskim tłumaczeniu. To było w jakiś sposób świeże i w ogóle nie przeszkadzało mi w czytaniu, czego w sumie się spodziewałam. Tu pewnie jest kwestia przyzwyczajenia.

Jeżeli ktoś szuka książkowego wytchnienia to bardzo dobrze sprawdza się ta lektura na wieczorne czytanie i popijanie melisy. Z chęcią bym zobaczyła te dwie książki zekranizowane w stylu studia Ghibli bo takiego właśnie klimatu oczekiwałam, ale wyszło różnie xD Może nie było to dokładnie takie jak oczekiwałam, że będzie, to niemniej fajnie było poczuć, że umie się skończyć książkę w kilka dni bo ostatnio jakoś czytanie zajmuje mi długo więc to było miłe uczucie i taki trochę powrót do czasów nastoletnich kiedy połykałam kolejne książki jak jakiś rekin xD

Powiem tak, szału nie było, czytało się to dobrze i było okej. Po prostu nie porwało mnie to tak jak myślałam, że porwie. Sam pomysł ciekawy i głównie to mnie przyciągnęło do tej dylogii, ale wykonanie takie sobie. Oczekiwałam jakiejś świeżości, czegoś nowego albo oryginalnego.

Dobrze się czytało fragmenty o spersonalizowanych mieszankach herbacianych i to było ciekawe....

Coś, czego nie jestem w stanie przeskoczyć w tej książce, to czasowniki w formie nijakiej. Można mówić o braku tolerancji, ok, jednak wpłynęło to na mój odbiór lektury, niestety, takie są fakty. Słyszałam wiele pozytywnych opinii o wartości tej lektury, jednak w mojej ocenie jest to powiastka, bajeczka sci-fi, w której pojawiają się zaledwie drobne wątki filozoficzne. Czy jakoś bardzo odkrywcze? Raczej nie. Na plus duża czcionka i mała ilość stron. Raczej nie polecam.

Coś, czego nie jestem w stanie przeskoczyć w tej książce, to czasowniki w formie nijakiej. Można mówić o braku tolerancji, ok, jednak wpłynęło to na mój odbiór lektury, niestety, takie są fakty. Słyszałam wiele pozytywnych opinii o wartości tej lektury, jednak w mojej ocenie jest to powiastka, bajeczka sci-fi, w której pojawiają się zaledwie drobne wątki filozoficzne. Czy...

Krótka, filozoficzna przypowieść. Bardzo pzyjemna.

Krótka, filozoficzna przypowieść. Bardzo pzyjemna.

Przeczytałem zaciekawiony tym, co wyobrażałem sobie po ujrzeniu tytułu i okładki, i dlatego, że ktoś kiedyś w internecie polecał. Szczerze? Nie spodobało mi się. Natomiast BARDZO bym chciał, żeby ta książka trafiała do zaciekawionych tematyką sci-fi/fantasy dzieciaków w wieku 10-12 lat, i żeby tego rodzaju książki czytały, a nie jakieś Achaje z sikaniem na klatę, tak jak to było w owym czasie w mojej grupie rówieśniczej.

Przeczytałem zaciekawiony tym, co wyobrażałem sobie po ujrzeniu tytułu i okładki, i dlatego, że ktoś kiedyś w internecie polecał. Szczerze? Nie spodobało mi się. Natomiast BARDZO bym chciał, żeby ta książka trafiała do zaciekawionych tematyką sci-fi/fantasy dzieciaków w wieku 10-12 lat, i żeby tego rodzaju książki czytały, a nie jakieś Achaje z sikaniem na klatę, tak jak...

Urocza opowieść, która w nieoczywisty sposób otwiera głowę i serce na nowe perspektywy. Jest w niej dużo przestrzeni na własne myśli, na zatrzymanie się i wsłuchanie w siebie. Dialogi działają kojąco i podnoszą na duchu, a jednocześnie prowokują do refleksji nad tym, kim jesteśmy i czego tak naprawdę potrzebujemy. Historia może wydawać się prosta, momentami wręcz naiwna czy infantylna, ale kryje się w niej wiele życiowych mądrości, które każdy może odczytać inaczej, przez pryzmat własnych doświadczeń. Pamiętam, że podczas lektury zapisałam mnóstwo cytatów, które szczególnie mnie poruszyły i w pewien sposób otworzyły oczy na moją codzienną rzeczywistość.

Urocza opowieść, która w nieoczywisty sposób otwiera głowę i serce na nowe perspektywy. Jest w niej dużo przestrzeni na własne myśli, na zatrzymanie się i wsłuchanie w siebie. Dialogi działają kojąco i podnoszą na duchu, a jednocześnie prowokują do refleksji nad tym, kim jesteśmy i czego tak naprawdę potrzebujemy. Historia może wydawać się prosta, momentami wręcz naiwna czy...

Ostatni rozdział najciekawszy.

Ostatni rozdział najciekawszy.