Ganbare! Warsztaty umierania

Fantastyczna rzecz.
Takie mini‑kompendium o tsunami z 2011 r.
Reportaż napisany w sposób poruszający, pokazujący kalejdoskop postaw, dramatów i bohaterstwa — ale bez przesadnej egzaltacji.
O tym temacie wiedziałam wcześniej naprawdę niewiele, więc tym bardziej świetnie mi się to czytało.

Fantastyczna rzecz.
Takie mini‑kompendium o tsunami z 2011 r.
Reportaż napisany w sposób poruszający, pokazujący kalejdoskop postaw, dramatów i bohaterstwa — ale bez przesadnej egzaltacji.
O tym temacie wiedziałam wcześniej naprawdę niewiele, więc tym bardziej świetnie mi się to czytało.

Świetny reportaż. Podobało mi się wykorzystanie przez autorkę różnych gatunków. W jednym momencie śledzimy historie poszczególnych osób, a w drugim możemy się zapoznać z konkretna instrukcją przygotowania toalety bez wody. Niektóre rozdziały doprowadzały mnie do łez, przy inne zapierałam dech w piersiach. Sama różnorodność formy i długości rozdziałów sprawia, że ciężko się oderwać. Jedna z ciekawszych lektur jakie miałam ostatnio przyjemność czytać, mimo bardzo trudnej tematyki.

Świetny reportaż. Podobało mi się wykorzystanie przez autorkę różnych gatunków. W jednym momencie śledzimy historie poszczególnych osób, a w drugim możemy się zapoznać z konkretna instrukcją przygotowania toalety bez wody. Niektóre rozdziały doprowadzały mnie do łez, przy inne zapierałam dech w piersiach. Sama różnorodność formy i długości rozdziałów sprawia, że ciężko się...

Bardzo dobrze skrojony reportaż, zachowujący równowagę między faktami a emocjami. Poruszający (acz wyważony i nieprzesadzony) obraz ludzkiej tragedii, heroizmu i siły.

Bardzo dobrze skrojony reportaż, zachowujący równowagę między faktami a emocjami. Poruszający (acz wyważony i nieprzesadzony) obraz ludzkiej tragedii, heroizmu i siły.

Boni otwiera przed nami bolesną mapę Japonii. Kreśli ulice strachu, potoki łez i korytarze ewakuacji. W tej ekokrytycznej i wielozmysłowej opowieści kryje się wiele pomiędzy – żywym a umarłym. Czyta się wspaniale, pomimo dosłownie kilku osunięć w coś, czemu najbliżej do banału.

Boni otwiera przed nami bolesną mapę Japonii. Kreśli ulice strachu, potoki łez i korytarze ewakuacji. W tej ekokrytycznej i wielozmysłowej opowieści kryje się wiele pomiędzy – żywym a umarłym. Czyta się wspaniale, pomimo dosłownie kilku osunięć w coś, czemu najbliżej do banału.

O odchodzeniu w teorii i praktyce. Przede wszystkim z perspektywy tych, którzy zostają.

O odchodzeniu w teorii i praktyce. Przede wszystkim z perspektywy tych, którzy zostają.

Wybitny i niezwykle poruszający reportaż, na koniec oferuje czytelnikowi przejście przez prawdziwe misterium. Tą książką Boni weszła z framugą na salony reporterskiej elity.

Wybitny i niezwykle poruszający reportaż, na koniec oferuje czytelnikowi przejście przez prawdziwe misterium. Tą książką Boni weszła z framugą na salony reporterskiej elity.

Bardzo rzetelny reportaż o Japonii i jej kataklizmach z lekkim tłem historycznym i kulturalnym. Niektóre książki o Japonii mają tendencję do podkreślania jej „dziwności”, ta jest tego przeciwieństwem za co ogromny plus. Nie mogę powiedzieć, że książka mi się podobała - historie opisane w reportażu są niezwykle przykre i ciężkie do przyswojenia, ale bardzo prawdziwe.

Bardzo rzetelny reportaż o Japonii i jej kataklizmach z lekkim tłem historycznym i kulturalnym. Niektóre książki o Japonii mają tendencję do podkreślania jej „dziwności”, ta jest tego przeciwieństwem za co ogromny plus. Nie mogę powiedzieć, że książka mi się podobała - historie opisane w reportażu są niezwykle przykre i ciężkie do przyswojenia, ale bardzo prawdziwe.

Autorka z wyczuciem splata japońską kulturę śmierci, duchowość, rytuały i codzienność osób, które uczą się żyć na nowo – bez bliskich, bez domu, czasem bez wiary w sens dalszego istnienia. "Warsztaty umierania" to nie tylko metafora – to realne zajęcia, w których Japończycy przygotowują się na śmierć, ucząc się jednocześnie, jak przeżyć żałobę. Wszystko to rozgrywa się w cieniu klęsk żywiołowych, które nie tylko niszczą budynki i miasta, ale też kruszą ludzką psychikę i poczucie bezpieczeństwa.

Autorka z wyczuciem splata japońską kulturę śmierci, duchowość, rytuały i codzienność osób, które uczą się żyć na nowo – bez bliskich, bez domu, czasem bez wiary w sens dalszego istnienia. "Warsztaty umierania" to nie tylko metafora – to realne zajęcia, w których Japończycy przygotowują się na śmierć, ucząc się jednocześnie, jak przeżyć żałobę. Wszystko to rozgrywa się w...

Dawno nie czytałam tak świetnego reportażu. Katarzyna Boni w bardzo wciągający sposób opisuje ciemną stronę Japonii, życie w ciągłym zagrożeniu katastrofą naturalną, w gotowości na ewakuację, życie utracone, życie po stracie wszystkiego, życie w oczekiwaniu na powrót, życie w rozczarowaniu i niezgodzie na rzeczywistość. A wszystko to oscyluje wokół opowieści o tragicznych wydarzeniach z marca 2011, kiedy to północną Japonię nawiedziło trzęsienie ziemi, tsunami i dodatkowo wybuch reaktorów jądrowych w Fukushima Daiichi. Opowieść jest wielowątkowa i wielogłosowa, autorka ze spokojnym zaangażowaniem oddaje nie tylko przeżycia swoich rozmówców, ale potrafi doskonale oddać emocjonalny klimat ich historii, stara się ich nie tylko usłyszeć, ale zobaczyć, dostrzec każdy niuans ich osobowości.
Oprócz tego Katarzyna Boni ma świetny warsztat pisarski, tworzy piękne opisy japońskiej przyrody i zwyczajów właściwe bardziej literaturze pięknej niż literaturze faktu.
Lektura bardzo mnie poruszyła, nie bylam nigdy specjalnie zainteresowana kulturą Japonii, tak więc niewiele wiedziałam także o fragmencie jej historii, opisanym w reportażu Boni. Historie z reportażu wciągnęły mnie jednak bardzo emocjonalnie. Bardzo polecam.

Dawno nie czytałam tak świetnego reportażu. Katarzyna Boni w bardzo wciągający sposób opisuje ciemną stronę Japonii, życie w ciągłym zagrożeniu katastrofą naturalną, w gotowości na ewakuację, życie utracone, życie po stracie wszystkiego, życie w oczekiwaniu na powrót, życie w rozczarowaniu i niezgodzie na rzeczywistość. A wszystko to oscyluje wokół opowieści o tragicznych...

Rozpoczęłam słuchanie tuż przed i zakończyłam zaraz po mojej pierwszej podróży do Japonii, może dlatego tak bardzo poruszyły mnie opisywane historie i pomimo kilku słabszych momentów, nie jestem w stanie ocenić tej książki niżej. Podczas lektury towarzyszyło mi wiele uczuć, wzruszałam się kilkukrotnie, a oprawa dźwiękowa i interpretacja lektora na pewno miały w tym swój udział. Myślę, że ten reportaż pozostanie w mojej pamięci na długo. Dziękuję autorce za zabranie mnie w tę wyjątkową podróż i pokazanie Japonii od innej strony.

Rozpoczęłam słuchanie tuż przed i zakończyłam zaraz po mojej pierwszej podróży do Japonii, może dlatego tak bardzo poruszyły mnie opisywane historie i pomimo kilku słabszych momentów, nie jestem w stanie ocenić tej książki niżej. Podczas lektury towarzyszyło mi wiele uczuć, wzruszałam się kilkukrotnie, a oprawa dźwiękowa i interpretacja lektora na pewno miały w tym swój...