Jedna niezwykła rzecz

Gdybym miała wybierać lekturę sugerując się okładką, to tę książkę ominęłabym szerokim łukiem. I to byłby błąd. Okładka jest paskudna i może sugerować jakieś tanie babskie czytadło. A czym jest w rzeczywistości? Pozornie wydawać by się mogło, że to dość sztampowa opowieść, która poza banalną warstwą wierzchnią nie niesie żadnej głębi. I być może taka dla niektórych pozostanie. Dla mnie, każda kolejna strona odkrywała kolejne warstwy i poruszała pokłady myśli i uczuć. A najwięcej dojrzałam w niej już po lekturze, miałam wrażenie, że wchodziłam w kolejne warstwy, które poruszyły moje jestestwo. Niby zwyczajne spotkanie przypadkowych ludzi w sytuacji na którą nie mieli wpływu i w miejscu, które niewiele może wydobyć, a jednak. Najpierw pojawiają się emocje towarzyszące zamknięciu, ale one nie mają tu większego znaczenia, chyba, że potraktujemy to jako wyzwalacz do przedstawienia opowieści dziewięciu osób. Ich historie pokazują, choć są zupełnie różne, jeden wspólny mianownik. Tym mianownikiem jest ucieczka. Ucieczka przed niewłaściwymi relacjami, nieszczęściem, którym z nikim nie można się podzielić, niespełnionym życiem, albo też odkryciem, że od życia oczekuje się czegoś zupełnie innego niż się ma. Ucieczką do siebie, w poszukiwaniu siebie i swojej drogi, w cierpieniu, które jest błędnie odczytywane przez najbliższych, w samotności, przed krzywdą, która wydaje się niewidzialna. I im dłużej się nad tym zastanawiam, tym większy ogarnia mnie smutek. Na swojej drodze spotykamy osoby, z którymi wchodzimy w relacje z różnych powodów, często nie znając historii tych osób i nie odsłaniając swojej. Tej jednej niezwykłej rzeczy, która może zmienić patrzenie na świat. I na tych, którzy znajdują się obok. A może tylko obcy potrafią nas zrozumieć, może muszą spotkać się ze sobą obcy ludzie, jak w tej książce, żeby mieć odwagę powiedzieć prawdę o sobie. Może będąc w najbliższych relacjach jesteśmy sobie zupełnie obcy. Cóż, każdy musi rozsądzić to sam. Może mnie poniosło i zobaczyłam w tej książce zbyt wiele, a może nie... W każdym razie warto się nad "Jedną niezwykłą rzeczą" pochylić i spróbować znaleźć tam coś dla siebie. I do tego dokłada się klimat Indii, choć rzecz dzieje się w Stanach. Jakby nie było Indie to kraj, do którego wielu ucieka w ten czy inny sposób, aby odnaleźć własne ja. Niektórym być może się udaje, śmiem jednak sądzić, że większości nie, ale to już zupełnie inna historia.

Gdybym miała wybierać lekturę sugerując się okładką, to tę książkę ominęłabym szerokim łukiem. I to byłby błąd. Okładka jest paskudna i może sugerować jakieś tanie babskie czytadło. A czym jest w rzeczywistości? Pozornie wydawać by się mogło, że to dość sztampowa opowieść, która poza banalną warstwą wierzchnią nie niesie żadnej głębi. I być może taka dla niektórych...

Przede wszystkim oryginalna fabuła, potem bardzo ciekawe postacie, a na koniec rewelacyjne historie opowiedziane przez każdego z nich. Mimo że książka ma jedynie koło 200 stron, to czyta się ją długo, bo delektuje się smaczkiem każdej z tych historii. Może zbiór osób unieruchomionych w tym pokoju jest zbyt przekrojowy (trochę typu jeden biały, jeden czarny, jedna kobieta itd.),ale trzeba przyznać, że historie i nawet sposób opowiadania przez każdą z tych osób jest przedstawiony bardzo interesująco. Sama jednak nie wiem, czy bardziej podobały mi się historie bohaterów, czy może sam proces przechodzenia od antagonizmów i schematycznego podejścia do porozumienia, zrozumienia i zjednoczenia tej grupy osób. Na pewno przeczytam jeszcze coś innego tej autorki!

Przede wszystkim oryginalna fabuła, potem bardzo ciekawe postacie, a na koniec rewelacyjne historie opowiedziane przez każdego z nich. Mimo że książka ma jedynie koło 200 stron, to czyta się ją długo, bo delektuje się smaczkiem każdej z tych historii. Może zbiór osób unieruchomionych w tym pokoju jest zbyt przekrojowy (trochę typu jeden biały, jeden czarny, jedna kobieta...

Niby się coś dzieje, ale jakoś tak bez ikry. Książka dłużyła mi się niemiłosiernie i zupełnie mnie nie zainteresowała.

Niby się coś dzieje, ale jakoś tak bez ikry. Książka dłużyła mi się niemiłosiernie i zupełnie mnie nie zainteresowała.

No cóż, autorkę bardzo lubię, ale ta książka nie należy do najbardziej udanych. Wolałabym zwykły uczciwy zbiór opowiadań niż te niby spontaniczne opowieści powiązane wątłą fabułą. Nie spodobała mi się. Nawiązując do recenzji z okładki, odrywałam się od lektury bez problemu i to wielokrotnie, raczej ciężko było wracać do książki.

No cóż, autorkę bardzo lubię, ale ta książka nie należy do najbardziej udanych. Wolałabym zwykły uczciwy zbiór opowiadań niż te niby spontaniczne opowieści powiązane wątłą fabułą. Nie spodobała mi się. Nawiązując do recenzji z okładki, odrywałam się od lektury bez problemu i to wielokrotnie, raczej ciężko było wracać do książki.

Do tej pory przeczytałam wszystkie dostępne na polskim rynku powieści Divakaruni. Podoba mi się jej styl pisania, i poruszana przez nią tematyka, od ważkich problemów do przyziemnych spraw społecznych.
Zawsze pokazuje społeczeństwo wielkokulturowe ale robi to w oryginalny sposób.
Tym razem przedstawia mikrokosmos. Murzyn, Hindusi, Chinki, Amerykanie- wszyscy zgromadzili się w urzędzie załatwić ważne sprawy gdy nastąpiło trzęsienie ziemi, odcięci od świata czekają na ratunek. mają niewielkie racje żywnościowe, są totalnie nieprzygotowani na taki obrót zdarzeń. zaostrzają się konflikty, podziały, kilku ludzi wymaga opatrzenia ran, przystojny Hindus zranił się w nogę próbując znaleźć im drogę ucieczki. Aby zająć czymś umysły, postanawiają po kolei opowiadać historie ze swojego życia, owmawiając najważniejsze z ich punktu widzenia wydarzenia w swoim życiu. Mamy naburmuszoną nastolatkę, jej chińską babkę, która musiała wyrzec się miłości swojego życia, Murzyna Camerona, którego eksdziewczyna umieściła ich córkę w bidulu, Hinduskę, która wzięła odwet na bezczelnej klientce salonu piękności i w zamian została wyrzucona z pracy i trafiła do tego urzędu, gdzie skrycie kocha się w przełożonym. Małe i duże dramaty opowiadane są bez zbędnego komentowania czy upiększania, oferują wgląd w światopogląd i życie opowiadających, przejmująco przedstawiają ich zagubienie i samotność, wyobcowanie. Przez wiele opowieści przewija się wątek podroży, odkrywania kraju przodków, definiowania, czym dla nich są Indie i jak pobyt tam wpłynął na bohaterów. Czy związek państwa Pritchett wyjdzie z impasu, jak zrekompensują brak dziecka w ich życiu, czy studentka Uma naprawi relacje z rodzicami i jednocześnie zdobędzie potrzebną niezależność, jak pracownik urzędu wyplącze się z nieudanego małżeństwa bez rujnowania swojego życia? Zawiedzione nadzieje, miłości, małe klęski nabierają cech uniwersalnych. Podziwiam, że autorce udało się ukazać bohatera zbiorowego, z którym czytelnik może się identyfikować. bardzo poruszająca lektura, wciąga niesamowicie. Czułam niedosyt gdy skończyła się ostatnia opowieść.

Do tej pory przeczytałam wszystkie dostępne na polskim rynku powieści Divakaruni. Podoba mi się jej styl pisania, i poruszana przez nią tematyka, od ważkich problemów do przyziemnych spraw społecznych.
Zawsze pokazuje społeczeństwo wielkokulturowe ale robi to w oryginalny sposób.
Tym razem przedstawia mikrokosmos. Murzyn, Hindusi, Chinki, Amerykanie- wszyscy zgromadzili...

Książka, którą miło się czyta, może niezbyt wciągająca, ale przyjemna. Nie wnosi nic konkretnego, nie skłania do refleksji, ale zapewnia miłą chwilę relaksu. Styl przystępny, ot czytamy, odkładamy na półkę i tyle.

Książka, którą miło się czyta, może niezbyt wciągająca, ale przyjemna. Nie wnosi nic konkretnego, nie skłania do refleksji, ale zapewnia miłą chwilę relaksu. Styl przystępny, ot czytamy, odkładamy na półkę i tyle.

Chyba każdy człowiek ma w swoim życiu taką historię, o której nie chce, bądź nie może zapomnieć...
Chitra Banerjee Divakaruni zabiera czytelnika do konsulatu indyjskiego w Stanach Zjednoczonych, gdzie zgłaszają się osoby z nadzieją na uzyskanie „przepustki” na wyjazd do Indii. Na krótko przed zakończeniem przyjęć w urzędzie przebywa jeszcze kilka osób czekających na swoją kolej. W pewnej chwili daje się słyszeć groźny pomruk, w następstwie którego zaczyna się trząść ziemia. W jednej chwili budynek ulega zniszczeniu, a dziewięciu osobom, z których kilka zostaje rannych, udaje się przeżyć. Są oni jednak uwięzieni pod gruzami i nie mają pojęcia co się tak naprawdę stało oraz kiedy i czy dotrze do nich pomoc. Losy dziewięciu ocalonych, obcych sobie osób, z których dwoje to pracownicy konsulatu, splatają się ze sobą w tych trudnych okolicznościach…
W obliczu ogromnej niepewności i nieustannego zagrożenia życia ludzie często nie potrafią zapanować nad emocjami, także tymi złymi. Aby odreagować stres i napięcie wybuchają konflikty i nieporozumienia, które tak naprawdę niczego nie rozwiązują, a tylko dodatkowo utrudniają sytuację. Żeby zapobiec takim incydentom jedna z osób – młoda studentka Uma proponuje, aby każdy z uwięzionych opowiedział pozostałym jedną niezwykłą historię ze swojego życia. To pozwoli im się wyciszyć i cierpliwie poczekać na ratunek. Pomysł ten początkowo zostaje odebrany przez niektórych współtowarzyszy bardzo sceptycznie, a nawet niechętnie. Jednak kiedy starsza kobieta o imieniu Jiang, z pochodzenia Chinka dzieli się ze wszystkimi swoją opowieścią, niezadowolenie znika i ustępuje miejsca prawdziwemu zainteresowaniu. Historia trafia prosto w serca słuchaczy i każdy ma możliwość samodzielnie przemyśleć poznane fakty. Pojawiają się następni chętni i w ten sposób czytelnik poznaje dziewięć różnych, niezwykle interesujących opowieści, które rzucają nowe światło na osobę każdego z bohaterów…

Tak naprawdę to właśnie tych kilka relacji z życia stanowi o wartości tej powieści. Autorka zastosowała tu gloryfikację opowieści, jako czegoś niezwykle ważnego i niezastąpionego. Każdy człowiek jest wyjątkowy, tak jak jego historia jest niepowtarzalna i jedyna. Często właśnie w trudnych chwilach, czasem u schyłku życia, człowiek dokonuje rozrachunku z samym sobą. Ale ważne jest aby robić to częściej, nie tylko w momentach zagrożenia, bo właśnie taka „jedna niezwykła rzecz” pozwala uświadomić sobie pewne sprawy i dokonać bilansu wtedy, kiedy jeszcze jest czas na to, aby móc coś w życiu zmienić, poprawić, dodać. Dzięki opowieściom bohaterowie zyskali pewien dystans do swoich problemów, stali się lepsi, bo wyzbyli się egoizmu. Mogą spojrzeć na współtowarzysza przez pryzmat jego życia, co daje bardziej obiektywny obraz i tłumaczy niektóre zachowania.

Chitra Banerjee Divakaruni stworzyła inteligentną i nietuzinkową powieść, w której emocje i uczucia bohaterów wspaniale współgrają z fabułą i wszystkimi przedstawionymi wydarzeniami. Większość przedstawionych postaci to hindusi, ale w powieści nie znajdziemy sztampowego przedstawienia ich kultury, tradycji i religii. Nawiązania do hinduizmu, czy islamu przenikają z myśli i odczuć każdej z osób oraz z opowiedzianej przez nią historii. Dużym zaskoczeniem było dla mnie zastosowanie otwartego zakończenia, ale może dzięki temu czytelnik będzie miał okazję spotkać się jeszcze z bohaterami tej powieści.
Małym mankamentem był dla mnie sam początek, w którym zabrakło trochę dramatyzmu sytuacji. Trzęsienie ziemi, zawalony budynek, uwięzieni ludzie, których nikt nie szuka, do których nikt nie próbuje dotrzeć… Ale w ogólnej ocenie nie ma on większego znaczenia, bo nie o to chodziło w tej powieści.

„Jedna niezwykła rzecz” to lektura, którą czyta się z zapartym tchem i nie łatwo odłożyć ją na później, książka, z której każdy może wynieść coś dla siebie, mądra i niebanalna powieść niepodobna do innych.

Chyba każdy człowiek ma w swoim życiu taką historię, o której nie chce, bądź nie może zapomnieć...
Chitra Banerjee Divakaruni zabiera czytelnika do konsulatu indyjskiego w Stanach Zjednoczonych, gdzie zgłaszają się osoby z nadzieją na uzyskanie „przepustki” na wyjazd do Indii. Na krótko przed zakończeniem przyjęć w urzędzie przebywa jeszcze kilka osób czekających na swoją...

Chitra Banerjee Divakaruni to pisarka, poetka i wykładowca uniwersytecki seminarium twórczego pisania. Jest współzałożycielką i prezesem organizacji Maitri, służącej kobietom z Azji Południowej i zajmującej się problemem przemocy w rodzinie.

Tło wydarzeń dla rozgrywającej się akcji to biuro wizowe w podziemiach konsulatu indyjskiego w Stanach Zjednoczonych. Po trzęsieniu ziemi, w wyniku którego zawalił się budynek, bohaterowie - z początku grupa obcych sobie ludzi - zaczynają się poznawać, zaprzyjaźniać i obdarzać zaufaniem. Zostali schwytani w pułapkę i uwięzieni pod gruzami. Cameron staje się niejako samozwańczym przywódcą grupy, widocznie ma ku temu predyspozycje. Nie podoba się to Tariqowi, który na każdym kroku próbuje udowadniać swoją wyższość, a ta przepychanka pomiędzy nimi doprowadzi do nieszczęścia.

Każdy z dziewięciorga skazanych na swoje towarzystwo osób ma jakąś własną niezwykłą historię, która w wyraźny sposób odmieniła jego życie. Młoda studentka Uma proponuje, aby rozładować napięcie i zachęca do opowieści o takim przełomowym wydarzeniu. Początkowo byli niechętni pomysłowi, ale wkrótce dali się przekonać. Co z tego wyszło?

"Każdy ma jakąś historię (...) Nie wierzę, by ktokolwiek mógł przejść przez życie, nie doświadczając przynajmniej jednej niezwykłej rzeczy (...)" - {str.75}

Pierwszą opowieść przedstawia stara Chinka Jiang. Wspomina dzieciństwo głównie jako życie z pewnym sekretem (oczywiście nie zdradzę, o jaki sekret chodzi). Mając dwadzieścia pięć lat prowadziła z ogromnym zaangażowaniem rodzinny sklep obuwniczy ojca. Zakochała się z wzajemnością w kliencie owego sklepu - Mohicie, którego rodzina potępiła ich ewentualny związek. Jaki wpływ na jej życie wywarł wybuch wojny chińsko - indyjskiej? Co doprowadziło do sytuacji, w której znalazła się dzisiaj w konsulacie?

Drugi z kolei swe losy opowiada Lance Pritchett - obecnie księgowy, wychowany przez samotną matkę, która miewała problemy z alkoholem. Odniosłam wrażenie, że to raczej syn opiekuje się matką niż odwrotnie. Od koleżanki matki otrzymuje w prezencie książkę do matematyki i zauważa z dumą, że świetnie mu wychodzi rozwiązywanie skomplikowanych zadań. Kochanek matki wprowadza się do nich i nie znajduje wspólnego języka z małym chłopcem. Jak się potoczą jego dalsze losy jako osoby dorosłej i męża? Czy będzie zdolny okazywać miłość drugiemu człowiekowi? Jakie wiatry przywiały go do konsulatu?

Następna w kolejce do opowieści stoi jego żona, pani Pritchett bolejąca nad niemożnością posiadania dziecka. Jej życie odmienił człowiek, który pomagał z oddaniem i niespotykaną cierpliwością zdjąć płaszcz swojej żonie. Dochodzi do niej bolesna prawda o jej związku, w którym nie czuła się kochana, a spychana na dalszy plan. Działając pod wpływem silnych emocji podejmuje działania dla niej niebezpieczne. Czy związek państwa Pritchett będzie można uratować? W jakim celu odwiedziła konsulat?

Kolejna historia dotyczy Malathi - obecnie pracownicy biura konsularnego, pochodzącej z rodziny średniej klasy mocno ograniczonej przez konwenanse. Zamierzała zaoszczędzić w Stanach odpowiednią sumę pieniędzy z przeznaczeniem na otwarcie salonu piękności po powrocie do Indii. Zafascynowana żonatym pracownikiem biura Mangalamem uważa, że jest winna trzęsieniu ziemi z powodu pocałunku z nim i sprowadzenie złej karmy na siebie. Ile w tym kryje się prawdy?

Tariq Husein, to młody Hindus będący na ostatnim roku studiów. Zakochany w Farah, córce najlepszej przyjaciółki matki z Indii. Mieszkała u nich przez jeden semestr, potem wróciła w rodzinne strony, stale utrzymują kontakt mailowy. Agenci FBI wdzierają się do rodzinnej firmy komplikując sprawy, w wyniku czego rodzina postanawia wracać do Indii. Czy Tariq wyjedzie z nimi? A może odwróci się w stronę nieodpowiednich ludzi?

Lily, wnuczka Chinki Jiang, jako dziecko słodka i posłuszna, zmieniła się z powodu starszego brata Marka, którego rodzice uważali za idealne dziecko, osiągnął pewne sukcesy w dziedzinie nauk przyrodniczych. Lily zawsze znajdowała się na dalszym planie, postanowiła więc być nieposłuszną, aby zwrócić na siebie uwagę rodziców. Zaczęła od drobnych buntów, a skończyła na większych i bardziej bolesnych. Dzięki Markowi wychodzi z mroku, zaczyna grać na flecie, w czym wykazuje się niezwykłym talentem. Po rozmowie z bratem jest przekonana, że ma poważne problemy. Czy jej obawy potwierdziły się? W jakie kłopoty mógł wpaść ten dobrze ułożony młody człowiek?

Mangalam - obecnie pracownik konsulatu, urodził się w biednej rodzinie w niewielkim miasteczku na południu Indii. Był pierwszym synem po czterech starszych córkach. Astrolog w dniu narodzin wróżył pomyślność i szczęście, dlatego rodzice zapewniali mu wszystko, na co było ich stać, a nawet więcej. Po studiach wplątuje się w nieudane małżeństwo, które się rozsypuje, jak domek z kart. Dochodzi do niego niechlubna prawda o żonie i jej ojcu. Do czego są zdolni, gdy ktoś nadepnie im na odcisk? Czy Mangalam uwolni się od terroru bogatych i wpływowych ludzi?

Cameron Grant obecnie pracuje raz w tygodniu jako wolontariusz w hospicjum. Dzieciństwo spędził w biednej dzielnicy w sąsiedztwie dilerów narkotykowych i alkoholików. Poznaje Imani, która go dosłownie zauroczyła. Cameron chciał zostać lekarzem, zdecydował się wyjechać, gdy otrzymał stypendium sportowe na studiach dziennych, jego wybranka planuje studia zaoczne. Informuje go, że jest w ciąży, wymuszając niejako obietnicę, że otoczy ją opieką oraz dziecko, a także każdą decyzję podporządkuje jej oczekiwaniom. Czy Cameron da się zmanipulować? Jakiego dokona wyboru? Po co odwiedził konsulat?

Uma wyjechała na studia jak najdalej rodzinnego domu, ponieważ pragnęła uzyskać maksimum niezależności, choć uważała się z tego powodu za perfidną córkę. Matka ciężko znosi rozłąkę z córką. Ojciec dzwoni z przykrą dla niej informacją, która wywraca do góry nogami jej uporządkowany świat, w wyniku czego podejmuje niedobre dla siebie decyzje. Obserwacja dziwnej zorzy polarnej powoduje totalny zwrot w jej życiu. Co robi, aby naprawić swoje błędy?

"Jedna niezwykła rzecz" to wartościowa książka skupiająca się przede wszystkim na emocjach, jakie wywołują przytoczone opowieści. Ciekawa analiza psychologiczna ludzi znajdujących się u kresu wytrzymałości fizycznej i psychicznej. Od bolesnej prawdy wolą słyszeć przyjemne kłamstwa lub pomijanie milczeniem pewnych niewygodnych aspektów. Autorka świetnie i z wyczuciem stopniuje napięcie wprowadzając przerywniki w opowiadanych historiach o warunkach panujących w zasypanym pomieszczeniu, jak gruzowisko zalewa woda, potem zaczyna ulatniać się gaz. Ukazuje strach bohaterów i niepewność ich egzystencji. Czy ktoś im pomoże? Nadzieja walczy z niedowierzaniem. Wysłuchując opowieści reszty uwięzionych, każdy analizuje własne życie, często zaczynając doceniać to, co ma. Autorka ukazuje, jak bardzo zmieniła się Ameryka po ataku terrorystycznym na World Trade Center, jak każdemu spogląda na ręce z podejrzliwością, gotowa do odparcia ataku i nie dopuszczenia do powtórki tragedii.

Niezwykła lektura na leniwe popołudnie. Niektóre historie potrafią rozbawić, rozczulić, a inne doprowadzić do łez. Najważniejsze motto tej książki, to nie myśleć jedynie o własnych sprawach i problemach, ale zauważyć też kłopoty drugiego człowieka, czasem pomóc, jeżeli istnieje taka możliwość. Z pełną odpowiedzialnością zachęcam do lektury, bo naprawdę warto przeczytać i spróbować przewartościować swoje życie.

Moja ocena: 5/5

Chitra Banerjee Divakaruni to pisarka, poetka i wykładowca uniwersytecki seminarium twórczego pisania. Jest współzałożycielką i prezesem organizacji Maitri, służącej kobietom z Azji Południowej i zajmującej się problemem przemocy w rodzinie.

Tło wydarzeń dla rozgrywającej się akcji to biuro wizowe w podziemiach konsulatu indyjskiego w Stanach Zjednoczonych. Po trzęsieniu...

Ludzie całkiem sobie obcy po trzęsieniu ziemi uwięzieni w gruzach konsulatu są w śmiertelnym zagrożeniu zdani tylko na siebie. Mogą albo kłócić się i nienawidzić albo sobie zaufać. Każdy jest inny, prowadzi inne życie. Różni ich wszystko ale kiedy są uwięzieni stają się równi sobie i ich inność przestaje mieć znaczenie. Jiang - Chinka ukrywająca przed swoją rodzina wiele tajemnic. Pan i Pani Pritchett - zamożne małżeństwo, które przechodzi poważny kryzys. Malathi i Mangalam - pracownicy konsulatu, których łącza nie tylko sprawy zawodowe. Tariq - młody muzułmanin który musi znosić skutki ataku 11 września. Lily - punkowa nastolatka kochająca muzykę. Cameron - były żołnierz który teraz przejmuje dowodzenie i opiekuje się wszystkimi. Uma - skończyła studia i szuka swojego miejsca na ziemi.

Z początku książka trochę mnie nudziła, ale to uczucie towarzyszyło mi tylko przez kilka pierwszych stron kiedy nic konkretnego się nie działo. Później cała akcja nabiera tempa, a kiedy bohaterowie zaczynają opowiadać swoje historie - przepadłam i nie mogłam książki odłożyć dopóki nie skończyłam :) Pochłonęłam ją w dwa wieczory. Czyta się szybko, przyjemnie. Język jakim jest napisana jest prosty i bardzo przystępny.

Książka jest bardzo wciągająca, opowiadane przed bohaterów historie są czasami nieprawdopodobne i dają do myślenia. Wszystkie nasze czyny mają swoje konsekwencje, a karma zawsze do nas wraca. Bardzo spodobał mi się styl pisania tej autorki, to że w tak przystępny sposób przybliża nam i zaznajamia nas z inną kulturą. Z chęcią sięgnę po inne tytuły pani Divakaruni.

http://pixfine.blogspot.com/2013/06/chitra-banerjee-divakaruni-jedna.html

Ludzie całkiem sobie obcy po trzęsieniu ziemi uwięzieni w gruzach konsulatu są w śmiertelnym zagrożeniu zdani tylko na siebie. Mogą albo kłócić się i nienawidzić albo sobie zaufać. Każdy jest inny, prowadzi inne życie. Różni ich wszystko ale kiedy są uwięzieni stają się równi sobie i ich inność przestaje mieć znaczenie. Jiang - Chinka ukrywająca przed swoją rodzina wiele...

http://papierowyazyl.blogspot.com/2013/04/155-jedna-niezwyka-rzecz.html

http://papierowyazyl.blogspot.com/2013/04/155-jedna-niezwyka-rzecz.html