Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Książki. Magazyn do czytania, nr 1 / lipiec 2011

Okładka książki Książki. Magazyn do czytania, nr 1 / lipiec 2011 autora Joanna Bator, Anna Bikont, Jan Gondowicz, Irena Grudzińska-Gross, Michel Houellebecq, Maria Janion, Zbigniew Mikołejko, Joanna Olczak-Ronikier, Jacek Podsiadło, Maria Poprzęcka, Redakcja magazynu Książki, Janusz Rudnicki, Witold Szabłowski, Mariusz Szczygieł, Olga Tokarczuk, Joanna Tokarska-Bakir, Krzysztof Varga, 20833881
Okładka książki Książki. Magazyn do czytania, nr 1 / lipiec 2011
Olga Tokarczuk, Michel Houellebecq
6,3 / 10
Wydawnictwo: Agora czasopisma
74 str. 1 godz. 14 min.
Kategoria:
czasopisma
Format:
papier
Data wydania:
2011-07-01
Data 1. wyd. pol.:
2011-07-01
Liczba stron:
74
Czas czytania
1 godz. 14 min.
Język:
polski
ISBN:
20833881
Średnia ocen
6,3 6,3 / 10
11 opinii 109 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Książki. Magazyn do czytania, nr 1 / lipiec 2011 w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Oceny książki Książki. Magazyn do czytania, nr 1 / lipiec 2011

Średnia ocen
6,3 / 10
109 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
3 ocen
9
11 ocen
8
7 ocen
7
40 ocen
6
19 ocen
5
18 ocen
4
1 ocen
3
1 ocen
2
0 ocen
1
9 ocen

OPINIE i DYSKUSJE o książce Książki. Magazyn do czytania, nr 1 / lipiec 2011

avatar
3190
3175
Melissa
19.05.2024
8 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
Fotografie wewnątrz
,
Darmowy egzemplarz.

Jeden z najciekawszych i najlepszych numerów czasopisma o książkach.
Polecam, jeśli komuś wpadnie w ręce w bibliotece, czytelni.

Jeden z najciekawszych i najlepszych numerów czasopisma o książkach.
Polecam, jeśli komuś wpadnie w ręce w bibliotece, czytelni.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
777
136
Trzykropek -
14.01.2017
7 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
Posiadam

Świetny artykuł o Dawkinsie.

Świetny artykuł o Dawkinsie.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
364
69
Melancholia
13.10.2011
6 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Chociaż czasopism w kioskach i salonikach prasowych jest zatrzęsienie, to tych o książkach raczej jak na lekarstwo. Osobiście znam i regularnie czytuję dwa miesięczniki:
1) "Nowe Książki" - jeden duży wywiad w każdym numerze i sporo długich recenzji, w zasadzie miniesejów, traktujących głównie o literaturze popularno-naukowej i literaturze faktu, niestety bez nowości;
2) "Książki. Magazyn literacki" - także dużo recenzji, krótkich aczkolwiek treściwych, z przewagą beletrystyki, niestety z zaporową ceną 14,50.
Wadą obu jest trudna dostępność, nabyć je można chyba tylko w empiku.

"Książki. Magazyn do czytania" przywitałam więc z entuzjazmem i czytałam z rosnącym zainteresowaniem. Uważam, że ten tytuł świetnie wpasowuje się w lukę wydawniczą. Znajdziemy tu wywiady z autorami, recenzje krótsze i dłuższe, eseje krytyczno-literackie, rankingi i "50 książek, które czyta świat". Jedne artykuły są lepsze ("Palę lektury" to hit numeru),inne gorsze, z pewnymi tezami można się zgodzić, z innymi polemizować, ale przeczytać naprawdę warto.

Trzy gwiazdki daję z ostrożności. Pożyjemy, poczytamy, zobaczymy czy i jak długo wydawcy uda się utrzymać wysoki poziom pisma.

Chociaż czasopism w kioskach i salonikach prasowych jest zatrzęsienie, to tych o książkach raczej jak na lekarstwo. Osobiście znam i regularnie czytuję dwa miesięczniki:
1) "Nowe Książki" - jeden duży wywiad w każdym numerze i sporo długich recenzji, w zasadzie miniesejów, traktujących głównie o literaturze popularno-naukowej i literaturze faktu, niestety bez nowości;
2)...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

235 użytkowników ma tytuł Książki. Magazyn do czytania, nr 1 / lipiec 2011 na półkach głównych
  • 194
  • 39
  • 2
78 użytkowników ma tytuł Książki. Magazyn do czytania, nr 1 / lipiec 2011 na półkach dodatkowych
  • 46
  • 14
  • 8
  • 3
  • 3
  • 2
  • 2

Inne książki autora

Więcej
Okładka książki Wielogłos o Zagładzie Omer Bartov, Anna Bikont, Agnieszka Dauksza, Piotr Filipkowski, Dorota Głowacka, Włodek Goldkorn, Irena Grudzińska-Gross, Hanka Grupińska, Jan Hartman, Jurgen Kaumkotter, Agnieszka Kłos, Maria Kobielska, Tomasz Kozak, Bartłomiej Krupa, Bartosz Kwieciński, Berel Lang, Andrzej Leder, Jacek Leociak, Tadeusz Lubelski, Piotr Macierzyński, Tadeusz Miczka, Jakub Muchowski, Jean-Luc Nancy, Jakub Nowakowski, Tadeusz Nyczek, Stanisław Obirek, Andrzej Paczkowski, Maria Anna Potocka, Anda Rottenberg, Zyta Rudzka, Stanisław Ruksza, Magdalena Saryusz-Wolska, Jadwiga Sawicka, Roma Sendyka, Ann Snitow, Olga Stanisławska, Krzysztof Szwajca, Halina Taborska, Olga Tokarczuk, Andrzej Turowski, Marian Turski, Zbigniew Warpechowski, Wojciech Wilczyk, Marcin Wilkowski, Krzysztof Wodiczko, Cezary Wodziński, Wojciech Załuski, praca zbiorowa
Ocena 5,4
Wielogłos o Zagładzie Omer Bartov, Anna Bikont, Agnieszka Dauksza, Piotr Filipkowski, Dorota Głowacka, Włodek Goldkorn, Irena Grudzińska-Gross, Hanka Grupińska, Jan Hartman, Jurgen Kaumkotter, Agnieszka Kłos, Maria Kobielska, Tomasz Kozak, Bartłomiej Krupa, Bartosz Kwieciński, Berel Lang, Andrzej Leder, Jacek Leociak, Tadeusz Lubelski, Piotr Macierzyński, Tadeusz Miczka, Jakub Muchowski, Jean-Luc Nancy, Jakub Nowakowski, Tadeusz Nyczek, Stanisław Obirek, Andrzej Paczkowski, Maria Anna Potocka, Anda Rottenberg, Zyta Rudzka, Stanisław Ruksza, Magdalena Saryusz-Wolska, Jadwiga Sawicka, Roma Sendyka, Ann Snitow, Olga Stanisławska, Krzysztof Szwajca, Halina Taborska, Olga Tokarczuk, Andrzej Turowski, Marian Turski, Zbigniew Warpechowski, Wojciech Wilczyk, Marcin Wilkowski, Krzysztof Wodiczko, Cezary Wodziński, Wojciech Załuski, praca zbiorowa
Okładka książki PL: Tożsamość wyobrażona Łukasz Baksik, Irena Grudzińska-Gross, Piotr Gruszczyński, Elżbieta Janicka, Bożena Keff, Joanna Roszak, Tadeusz Słobodzianek, Claudia Snochowska-Gonzalez, Joanna Tokarska-Bakir, Wojciech Wilczyk, Artur Żmijewski
Ocena 6,0
PL: Tożsamość wyobrażona Łukasz Baksik, Irena Grudzińska-Gross, Piotr Gruszczyński, Elżbieta Janicka, Bożena Keff, Joanna Roszak, Tadeusz Słobodzianek, Claudia Snochowska-Gonzalez, Joanna Tokarska-Bakir, Wojciech Wilczyk, Artur Żmijewski
Okładka książki Złote żniwa. Rzecz o tym, co się działo na obrzeżach zagłady Żydów Jan Tomasz Gross, Irena Grudzińska-Gross
Ocena 5,8
Złote żniwa. Rzecz o tym, co się działo na obrzeżach zagłady Żydów Jan Tomasz Gross, Irena Grudzińska-Gross
Okładka książki Przebyta droga 1989-2009 Anders Åslund, Klaus Bachmann, Leszek Balcerowicz, Zygmunt Bauman, Teresa Kinga Bogucka, Andrzej Brzeziecki, Marek Aleksander Cichocki, Adam Daniel Rotfeld, Marek Edelman, Andrzej Friszke, Timothy Garton Ash, Dariusz Gawin, Irena Grudzińska-Gross, Bernard Guetta, Aleksander Hall, Pierre Hassner, Agnieszka Holland, Jarosław Hrycak, Jerzy Jedlicki, János Kis, Iwan Krastew, Marcin Król, Waldemar Kuczyński, Marcin Kula, Mark Leonard, Krzysztof Michalski, Adam Michnik, Wiktor Osiatyński, Andrzej Paczkowski, Marta Petrusewicz, Jan Rokita, Andrzej Rychard, Sławomir Sierakowski, Timothy Snyder, Paweł Śpiewak, Jerzy Szacki, Joanna Tokarska-Bakir, Barbara Toruńczyk, Adam Zagajewski, Jacek Żakowski, Józef Życiński
Ocena 4,2
Przebyta droga 1989-2009 Anders Åslund, Klaus Bachmann, Leszek Balcerowicz, Zygmunt Bauman, Teresa Kinga Bogucka, Andrzej Brzeziecki, Marek Aleksander Cichocki, Adam Daniel Rotfeld, Marek Edelman, Andrzej Friszke, Timothy Garton Ash, Dariusz Gawin, Irena Grudzińska-Gross, Bernard Guetta, Aleksander Hall, Pierre Hassner, Agnieszka Holland, Jarosław Hrycak, Jerzy Jedlicki, János Kis, Iwan Krastew, Marcin Król, Waldemar Kuczyński, Marcin Kula, Mark Leonard, Krzysztof Michalski, Adam Michnik, Wiktor Osiatyński, Andrzej Paczkowski, Marta Petrusewicz, Jan Rokita, Andrzej Rychard, Sławomir Sierakowski, Timothy Snyder, Paweł Śpiewak, Jerzy Szacki, Joanna Tokarska-Bakir, Barbara Toruńczyk, Adam Zagajewski, Jacek Żakowski, Józef Życiński
więcej

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Książki. Magazyn do czytania, nr 2/ wrzesień 2011 Mario Vargas Llosa
Książki. Magazyn do czytania, nr 2/ wrzesień 2011
Mario Vargas Llosa Umberto Eco Krzysztof Varga Mariusz Szczygieł Adam Wajrak Redakcja magazynu Książki
Brakowało mi takiego czasopisma, w którym - oprócz recenzji książek - są długie materiały publicystyczne (wywiady i napisane z rozmachem artykuły oraz eseje). Przeczytałam z przyjemnością, a najbardziej spodobały mi się: wywiady z Umberto Eco i z Agatą Bielik-Robson, teksty o "Grze o tron", o książkach Cejrowskiego, o Wilhelmie Reichu, o filmowym i literackim portrecie rodu Borgiów. Numer jeden to zdecydowanie długa rozmowa z U. Eco - pisarz mówi o kulturze elitarnej i masowej w odniesieniu do Włoch, ale jako żywo można odnieść to do naszego podwórka, na którym też roi się od głupich programów telewizyjnych, kolorowych i jeszcze głupszych tabloidów, kształtujących nie tyle gust, co bezguście odbiorów. Smutne, ale prawdziwe... Tym bardziej należy cieszyć się, że magazyn "Książki" trafił do niektórych kiosków nawet w małych miejscowościach.
allison - awatar allison
ocenił na714 lat temu
Osobliwy gość i inne utwory Edward Gorey
Osobliwy gość i inne utwory
Edward Gorey
Edward Gorey?? Któż to taki?? - pytałam, gdy książka wpadła w moje łapki. Widząc formę, w jakiej jest napisana postanowiłam od razu zabrać się za czytanie, oglądanie tego cuda i .... jestem oczarowana potwornością tej książeczki, jej nonsensem, absurdalnością i brutalnością, a utwór „Cmentarzyk” utwierdził mnie w przekonaniu, że ocena jaką wystawiam tej książce jest w pełni zasłużoną:)
Ag2S - awatar Ag2S
ocenił na913 lat temu
Ex libris. Wyznania czytelnika Anne Fadiman
Ex libris. Wyznania czytelnika
Anne Fadiman
Gdybym umiała, napisałabym właśnie taką książkę: hołd złożony literaturze, czytelnictwu i czytelnikom. Anegdoty o piętrzących się tomach, o tworzeniu, o chłonięciu, o nabożnym stosunku do książek i tym wręcz przeciwnie, o autorach, dedykacjach, skojarzeniach. Wspaniała, po prostu wspaniała.
ola_gratka - awatar ola_gratka
oceniła na811 miesięcy temu
W ogóle i w szczególe. Eseje poufałe Anne Fadiman
W ogóle i w szczególe. Eseje poufałe
Anne Fadiman
Wzrasta mój podziw do autorki, obojętnie czy jest o jedzeniu lodów, łapaniu motyli, o kawie czy o Lewisie Caroll'u, czy Charlesie Lamb'ie, czy pisaniu maili, jest arcyciekawie, styl esejów znany już z "Wyznań czytelnika" tworzony z przeplatanki luźnych myśli krążących wokół literatury i przemyśleń i doświadczeń osobistych.
senga - awatar senga
oceniła na81 rok temu
Listy z podróży Karel Čapek
Listy z podróży
Karel Čapek
Czy w czasach, w których świat mamy na wyciągnięcie ręki jesteśmy w stanie znaleźć w "Listach z podróży" Čapka coś dla siebie?  Na tym polega siła literatury, dobrej literatury, że nie traci ona na aktualności. Pisarz zabiera nas w podróż po Europie lat 20. i 30. XX w. Odwiedza Włochy, Hiszpanię, Wielką Brytanię, Holandię, Danię, Szwecję i Norwegię. Od tego czasu zmieniło się wiele. Wiele z miejsc, odwiedzonych przez pisarza straciło swój niepowtarzalny klimat, zatraciło magię. Podobnie jak obserwacje dotyczące społeczeństw - ich zachowania, ubioru, kultury. Niektóre ze wspomnień stały się lokalnym folklorem. Hiszpanki nie ubierają już mantyli, angielscy parlamentarzyści ściągnęli peruki a korrida chociaż nadal okrutna powoli odchodzi od krwawej spektakularności. Čapek jest uważnym obserwatorem, wydaje się, że ani na moment nie wychodzi ze swojej roli, nie zamyka oczu, tylko chłonie piękno odwiedzanych miejsc. Zadaje sobie nawet pytanie: "Czy nigdzie nie ma końca podróży i patrzenia?" Nic nie umknie jego uwadze. Ani zachwycająca sztuka, ani architektura, ani lokalne osobliwości ani piękno mijanego krajobrazu. Jego otwarta postawa wobec obcych kultur, postawa pełna nieustającego zdziwienia i zachwytu sprawia, że jego relacja staje się nie tylko sprawozdaniem z odwiedzanych miejsc, ale zapisem zdumień i emocji. Jako obywatel Europy Środkowej często porównuje swój kraj z odwiedzanymi. Ale to nie jest hymn pochwalny, Čapek opisuje również te elementy, które go zadziwiają i które mu nie odpowiadają. Autor często podkreśla, że najbardziej przyciąga go to co jest poza bedekrem, że lubi wędrować własnymi ścieżkami, odkrywać to, co często jest pomijane. Czytając relacje Čapka, widzimy jak zmienił się nie tylko świat, ale także turystyka. Bo podróż pisarza chociaż intensywna ma znamiona powolności. "Listy..." wzbogacone są uroczymi rysunkami Čapka, które w przeciwieństwie do fotografii także są dowodem na uważne obserwowanie świata przez pisarza. Przeł. P. Godlewski
Agnieszka - awatar Agnieszka
oceniła na72 lata temu
O bibliotece Umberto Eco
O bibliotece
Umberto Eco
Jeden z moich ulubionych pisarzy i niekoniecznie mam na myśli "Imię róży ". Dzięki ekranizacji najbardziej znanej książki autora. W swoim eseju ( odczyt z 1981 r. ) przedstawia swoją wizję idealnej biblioteki. To nic, że wyobraźnia w wielu wypadkach zawiodła Wielkiego Erudytę, ważna jest jego IDEA !!! Po tym jak wysprzedałem w antykwariacie cały mój zbiór literatury dziecięcej i młodzieżowej ( czego do tej pory żałuję ) korzystałem parę miesięcy z wypożyczalni. Szybko zrezygnowałem. Nie mogłem znieść brudnych poplamionych książek z " oślimi uszami ", podkreśleniami i luźnymi składkami. Z całego serca nienawidziłem wtedy ich wcześniejszych czytelników. Od tego czasu jedyną walkę jaką prowadzę, niestety cały czas przegrywaną, to o miejsce na kolejne książki. Po śmierci pisarza jego księgozbiór ok. 50 000 książek w tym zbiór unikalnych starodruków został przekazany bibliotece w Mediolanie. POLECAM !!!
ando - awatar ando
ocenił na102 miesiące temu
Książka twarzy Marek Bieńczyk
Książka twarzy
Marek Bieńczyk
W części dla mnie ta książka była niezrozumiała, dlatego że nie jestem oczytany w literaturze. W części była zrozumiała zwłaszcza we fragmentach biograficznych. Teksty o Agassim i Beenhakerze nie do przyjęcia dla mnie. Ja oczekuję od tekstów na tematy sportowe faktów a nie literackiego ujęcia. Pan Bieńczyk wspomniał, że jego ojciec nigdy nie wiedział o sytuacji w tabelach, o punktach które zdobyły drużyny. Razem chodzili na mecze i byli kibicami, ale takie podejście byłoby nie do przyjęcia u mojego taty gdzie wiedza na temat sytuacji w tabeli, wyjścia z grupy to podstawa. Dałem ocenę dobrą, bo myślę, że książka jest wartościowa, ale na pewno osobiście mi się nie podobała. To, że była niezrozumiała, to już efekt tego, że ja mam za małe możliwości, nie znam się na literaturze itp. Tak samo jak ktoś nie rozumie prostej matematyki czy nie pamięta dokładnych dat. Wszyscy nie mamy pojęcia o jakichś rzeczach.
Sajmenos - awatar Sajmenos
ocenił na66 lat temu
Bojowa pieśń tygrysicy Amy L. Chua
Bojowa pieśń tygrysicy
Amy L. Chua
Jeśli ktoś zastanawiał się dlaczego te "chińskie matki" katują swoje dzieci wielogodzinnymi ćwiczeniami gry na instrumencie i rozwiązywaniem zadań matematycznych, książka daje na to odpowiedź. I (spoiler) nie jest to wcale "dla własnej, chorej satysfakcji". A może jednak trochę? Ciekawa perspektywa, warto się zapoznać.
Velvelvanel - awatar Velvelvanel
ocenił na72 lata temu
Płetwa rekina i syczuański pieprz. Słodko-kwaśny pamiętnik kulinarny z Chin Fuchsia Dunlop
Płetwa rekina i syczuański pieprz. Słodko-kwaśny pamiętnik kulinarny z Chin
Fuchsia Dunlop
Książka znakomita. Autorka sporo czasu spędził w Chinach poznając przede wszystkim kuchnię, ale także kulturę i historię tego kraju. Jestem pełna podziwu dla pasji z jaką to robiła. Książka zawiera niewiele przepisów, za to mnóstwo przemyśleń na temat wpływu uwarunkowań historycznych, geograficznych i społecznych na kuchnię w poszczególnych regionach Państwa Środka. Polecam wszystkim, którzy chcą poznać najludniejszy kraj nie tylko od strony kulinarnej. Wszystko to na dokładkę opisane jest barwnym, wartkim językiem
Bożena - awatar Bożena
oceniła na88 lat temu
Śniadanie z Sokratesem. Filozofia na talerzu Robert Rowland Smith
Śniadanie z Sokratesem. Filozofia na talerzu
Robert Rowland Smith
Ciekawa pozycja. Zdecydowanie zachęca do sięgnięcia po dzieła o wspomnianych filozofach! W lekki i przystępny sposób tłumaczy na współczesne czasy poglądy, pokazując przy tym ich uniwersalność! Polecam, choć zgadzam się z opiniami, które polecają czytać z przymrużeniem oka i jako podkładkę do bardziej retorycznych dzieł ;)
Ewela - awatar Ewela
oceniła na66 miesięcy temu
Żona Adama Monika Rakusa
Żona Adama
Monika Rakusa
Monika Rakusa w swojej książce zestawia postaci dwóch żon Adama – byłej i aktualnej. Pierwsza – Rita, osoba jakich mało. Kobieta dojrzała, pewna siebie, wie do czego dąży w życiu. Druga – Anna, postać cicha, spokojna, sprawiająca wrażenie jakby kompletnie brakowało jej chęci do życia. Po śmierci Adama dotyka je pewnego rodzaju pustka, choć obie odczuwają ją inaczej. Pod koniec książki Ricie i Annie udaje się przerwać ten krąg. Zaczynają ze sobą rozmawiać. Grzebiąc Adama, odnajdują siebie. Książka jest dobrą, przenikliwą powieścią psychologiczną. Portrety postaci pisarka nakreśliła z wyjątkową precyzją. Czytelnik przenika do świata Rity i Anny. Książka jest również głosem w dyskusji o roli płci, potrzebie zdefiniowania siebie i o tym, jak na tę potrzebę wpływa relacja z mężczyzną. Polecam.
PijanaPoMalinach - awatar PijanaPoMalinach
ocenił na79 lat temu
Dziennik Mistrza i Małgorzaty Michaił Bułhakow
Dziennik Mistrza i Małgorzaty
Michaił Bułhakow Helena Bułhakowa
190613 papier G8. Dla miłośników "Mistrza i Małgorzaty" pozycja obowiązkowa. Około 1/3 książki to dziennik Bułhakowa oraz listy do rodziny, przyjaciół, a nawet Stalina. 2/3 to dziennik jego trzeciej żony Jeleny (pierwowzoru Małgorzaty). Mimo że Powieść przeczytałem cztery razy, nigdy nie zapoznałem się z życiorysem autora. Wiedziałem, że pisał ją kilkanaście lat, ale myślałem, że po prostu przez ten okres ją dopieszczał. Tak, można to tak ująć, jednak pisał ją tylko "w wolnych chwilach" i gdy mu zdrowie pozwalało - ostatnie poprawki nanosił kilka miesięcy przed śmiercią. Nie chcę za dużo zdradzać, ale Bułhakow miał niezwykle ciężkie życie. Dziennik opisuje problemy z jakimi się stykał. Niektóre są wręcz niewiarygodne. Jak "Państwo" może niszczyć człowieka, podcinać mu ciągle skrzydła? Wartość tych dzienników jest dla mnie bezcenna. Przynoszą tyle nieubarwionych, nieprzekształconych informacji z pierwszej ręki. Czasem "wgniatało" mnie w fotel, czasem uśmiechałem się od ucha do ucha. Bułhakow wielkim człowiekiem był! Spodziewałem się, że będzie więcej odniesień do Powieści. Niestety są tylko krótkie wzmianki. Marzy mi się ekranizacja łącząca fakty znane z życiorysu z tymi dziennikami. To byłoby coś pięknego!
Gerard Waldowski - awatar Gerard Waldowski
ocenił na86 lat temu
O kotach Doris Lessing
O kotach
Doris Lessing
Opowieść o kotach i życiu obok, wśród nich i razem z nimi - dla kociarzy (przede wszystkim). W życiu Doris Leasing koty były obecne zawsze, niekoniecznie jako mruczki i puchate kuleczki do głaskania. W dzieciństwie na farmie w RPA były jednym z towarzyszy, dzikim inwentarzem, a czasem szkodnikiem. Nie ma tam miejsca na wielkie sentymenty i przywiązanie kota i człowieka. Kolejne migawki i opowieści opowiadają juz o kotach w dorosłym życiu autorki - zdecydowanie bardziej zadomowionych i bliskich towarzyszy codzienności. Doris Leasing jest wnikliwą obserwatorką kociej natury, nie epatuje nadmierna egzaltacją i zachwytem nad kocimi domownikami. Szanuję ich niezależność, charaktery, strategie przetrwania i wewnętrzną hierarchię kociego światka. Nie uczłowiecza ich, nie infantylizuję. Oddaje szacunek dla natury kotów i w gruncie rzeczy fascynującej relacji łączącej koty z ludźmi. Książkę czyta się bardzo dobrze, jak dobrą powieść z wielowymiarowymi postaciami kocich bohaterów, a często także z dreszczykiem emocji.
Katarzyna k - awatar Katarzyna k
ocenił na62 lata temu
Książki i ludzie: Rozmowy Barbary N. Łopieńskiej Barbara Łopieńska
Książki i ludzie: Rozmowy Barbary N. Łopieńskiej
Barbara Łopieńska
Rozmowy o książkach, tych z dedykacjami i tych bez dedykacji, tych skazanych na zesłanie do piwnicy i tych z nocnego stolika, poezji i prozie, fascynacjach literackich i nawykach czytelniczych, ulubionych księgarniach i ulubionych kawiarniach, sporze o Manna i Prousta, także o tym, że „w pewnym wieku człowiek już wie, czego szuka - szuka potwierdzenia i pogłębienia swoich spostrzeżeń.” Książka wielu wzruszeń, nie tylko dlatego, że większość z rozmówców, również autorka, odeszła już z doczesności do wieczności, również dlatego, że bohaterowie nie gonią za wydawniczymi nowościami, cenią klasyków i ponadczasowe wartości. Paweł Hertz, 1918-2001, pisarz, tłumacz i wydawca, zachwala poufny dziennik Bretończyka: „Mam jeszcze pod ręką „Pamiętniki zza grobu” Chateaubrianda. Czytam sobie, po kilka rozdziałów, i za każdym razem jest to olśniewające.” Marian Brandys, 1912-1998, prozaik i reportażysta, autor spostrzeżenia „nie jest trudno odróżnić dobrą literaturę od złej, dużo trudniej jest odróżnić dobrą literaturę od pozornie dobrej” rozmowę kończy żartobliwym tonem: „Na grypę najlepszy jest Prus.” W rozmowie „Warsztat musi być czynny” Ryszard Kapuściński, 1932-2007, polski reportażysta publicysta i fotograf, autor uwielbianego przeze mnie zwrotu „szarża na szkatułę”, do odszukania w powieści „Cesarz”, podkreśla znaczenie literatury nasyconej głęboką refleksją. „Ważna na świecie literatura jest nasycona refleksją, rozważaniem, zamyśleniem. Bo na świecie są dwa typy czytelnika: czytelnik literatury masowej - przedłużenia serialu telewizyjnego, który jak nie może z przyczyn technicznych oglądać serialu, sięga po książkę - i czytelnik wysmakowany, wdzięczny, którego bawi refleksja nad światem.” Książka wydana w roku 1998.
Jeanne - awatar Jeanne
ocenił na81 rok temu
Chwała mojego ojca. Zamek mojej matki Marcel Pagnol
Chwała mojego ojca. Zamek mojej matki
Marcel Pagnol
W trakcie lektury tej książki przenosimy się 100 lat wstecz, w czasy, kiedy wyjazd do miasteczka oddalonego o kilkanaście kilometrów był całodniową wyprawą. Kilka kilometrów pieszo, z tobołami, potem rodzinne wakacje na łonie przyrody. Najbardziej ujęła mnie właśnie opowieść o przekradaniu się przez prywatne posiadłości, aby skrócić sobie drogę. Mimo tego większość tych pamiętników nie wzbudziła we mnie aplauzu, a to z uwagi na to, że poświęcona jest polowaniom na wszystko, co żyje, tudzież znęcaniu się nad zwierzętami. Wiem, że wtedy stosunek do przyrody był inny - wspomnienia Marcela Pagnola są świadectwem tego, jak bardzo człowiek potrafi być okrutny wobec innych gatunków i szczególnie smutne jest to, kiedy okrucieństwo to okazują już dzieci, a jest to traktowane li tylko jako „niewinna” zabawa. No nie ma we mnie zgody na coś takiego i nie powiedziałabym, że są to „sielankowe” klimaty, ani nie nazwałabym tej lektury sympatyczną.
joly_fh - awatar joly_fh
ocenił na65 lat temu
Rynek w Smyrnie Jacek Dehnel
Rynek w Smyrnie
Jacek Dehnel
Uwielbiam Dehnela i pochłaniam każdą jego książkę. Niestety te historie nie powalają na kolana (być może dlatego, że to były jego pierwsze kroki w prozie). Tylko 3 wzbudziły moje zainteresowanie: "Rynek w Smyrnie", "Sanctus sanctus sanctus" oraz zabawne "Olaf Fabiarczyk". Pozycja ciekawa, ale dużo brakuje jej do "Lali" czy "Saturna".
EwaB - awatar EwaB
ocenił na68 lat temu
Supersmutna i prawdziwa historia miłosna Gary Shteyngart
Supersmutna i prawdziwa historia miłosna
Gary Shteyngart
Przyznaję, że lepsza, niż się spodziewałam. Czyżby Gary Shteyngart napisał proroczą dystopię dobrych kilkanaście lat temu? Stany Zjednoczone pogrążone w stagnacji gospodarczej i chaosie, biedniejsze, niż Chiny, plutokracja, cyfrowa dyktatura, kult młodości. Ocenianie ludzi podług atrakcyjności fizycznej i stanu portfela. Zagubieni ludzie, przyspawani do swoich "aparatów", tracący coraz bardziej grunt pod nogami. W tym wszystkim nadal tym, co okazuje się najważniejsze są więzi międzyludzkie, stąd miłość w trudnych czasach i to miłość wcale nie jak z bajki. Śmieszne to w ogóle nie jest, biorąc pod uwagę, że najwyraźniej świat zmierza właśnie w takim kierunku... No tylko że ta powieść jest przegadana, za dużo tego słowotoku narratora, o cokolwiek nerwicowym zabarwieniu, co kojarzyło mi się z Woodym Allenem.
joly_fh - awatar joly_fh
ocenił na61 rok temu
Cafe Szafe Łukasz Dębski
Cafe Szafe
Łukasz Dębski
To pierwsze moje zetknięcie z gawędą barową. Zapewne, gdybym wcześniej nie wiedział o tytułowym miejscu, nie zabrałbym się za jej przeczytanie. Byłby to jednak błąd, bo książka jest warta poświęcenia jej uwagi. Bardzo przystępnie napisana, z lekkim humorem, może uprzyjemnić deszczowe popołudnie. Historyjki nie są ani zbyt długie, ani zbyt szczegółowe. Kilka z nich to perełki. No i ten Kraków...
mixer19 - awatar mixer19
ocenił na711 lat temu
Klub filmowy David Gilmour
Klub filmowy
David Gilmour
David Gilmour, autor piętnastu książek, z których tylko jedna została przetłumaczona na język polski a jest nią przedstawiony Klub Filmowy (The Film Club). Książka ukazała się w serii "Bliżej siebie" wydawnictwa Dobra Literatura. Gilmour jest także laureatem Nagrody Generalnego Gubernatora w kategorii anglojęzyczna fikcja za rok 2005. Ponadto Gilmour jest dziennikarzem, krytykiem literackim oraz gospodarzem show: "Gilmour on the Arts", nadawanym w CBC, mający obecnie 68 lat (urodzony 22 grudnia 1949 roku). W książce "Klub filmowy" Gilmour przedstawia swoją historię oraz swojego syna Jessego, który w wieku 16 lat, chce porzucić szkołę. Ojciec daje mu szansę na dokonanie tego, jednak pod pewnymi warunkami: "0 narkotyków, 3 filmy tygodniowo". Filmy były wybierane przez Davida i mamy tu ogromny przekrój światowej filmografii. David nie wybiera tylko hitów, ale także kiczowate filmy czy też bardzo niszowe. Klub filmowy jest pretekstem do dyskusji o życiu, o marzeniach, o kobietach i wielu, wielu innych. Po pewnym czasie dorosły już Jesse zaczyna iść własną drogą i podejmuje decyzje, które zaskoczą także Davida. Jaka ona jest dowiecie się po lekturze "Klubu filmowego". Dla mnie książka była w zasadzie ciekawa. Najbardziej podobały mi się dyskusje o filmach. Dzięki tej książce można usłyszeć o wielu filmach, o których często się nie mówi na forum publicznym. Książka chwilami jest irytująca, tak samo jak irytujący chwilami są David I Jesse. Książkę czytałem przez 10 dni, w ciągu 5 posiedzeń, co daje 44 strony na posiedzenie oraz 22 strony na dzień. Nie jest to najlepszy wynik, ale także nie najgorszym. Ocena: 7/10 https://www.facebook.com/czytamnatronie
Czytam_Na_Tronie - awatar Czytam_Na_Tronie
ocenił na77 lat temu
Pod skórą. Tom 1. Autobiografia do roku 1949 Doris Lessing
Pod skórą. Tom 1. Autobiografia do roku 1949
Doris Lessing
Spoglądanie za siebie nie musi przypominać powtórnie przeżywanych snów z czasów młodości. To nie jest opowieść w której walka dobra ze złem trwa tylko po to, aby to pierwsze ostatecznie zwyciężyło. Dlatego lubię, kiedy o dochodzeniu do dojrzałości nie pisze się nonszalancko. Uchwycenie ducha czasów to wielka sztuka i nie każdemu udaje się wiernie odzwierciedlić zależności pomiędzy tym co prywatne a tym, co publicznie nas otaczając nadaje charakter epoki w której żyjemy. Początki życia Doris Lessing przypadają na lata II wojny światowej i okres ją poprzedzający. Oczywiście można by uważać, że angielska pisarka trafiła w tym wojennym piekle na wyjątkowo sprzyjające okoliczności, w końcu nie mieszkała w Europie ale w pozostającej z dala od zawieruchy południowej Afryce. Jednak to tylko pozory, bo kto tylko się dobrze wczuje w klimat opisywanych przez Lessing wydarzeń ten pozna, że rewolucję można mieć nie tylko wokół siebie ale też w swoim wiecznie poszukującym sercu. Zwierzenia noblistki wydały mi się próbą balansowania pomiędzy zuchwałością a intymnością. Tak wiele tu uczuciowej ekwilibrystyki na tle często krępującej prywatności, graniczącej wręcz z ekshibicjonizmem. Nie chcę nikogo oceniać, nie mam do tego prawa. Postępowanie i poglądy Doris Lessing w dużej mierze naznaczone były piętnem czasów w których przyszło jej żyć. Prawo. Zasady. To wszystko było tak krępujące, że aż się dziwię jej dużej wytrwałości. Wierzę, że dziewczyna z farmy zrobiła i tak wystarczająco dużo aby przełamać otaczające ją stereotypy a jej wkład w nauczanie rozpoznawania przez ludzi swoich uczuć jest niebagatelny. A jeśliby ktokolwiek miał coś przeciwko jej miłościom, to niech najpierw się zastanowi nad swoim życiem i nad tym, jak skomplikowane ono pisze scenariusze. W co wierzyła Doris Lessing? Zapewne w równość, nie da się tego ukryć zarówno w tej, jak i w pozostałych napisanych przez nią książkach. Motywem przewodnim tej autobiograficznej powieści niech więc zostaną równouprawnienie do spółki z egalitaryzmem. Oczywiście nie trzeba już tym samym wspominać o sprawiedliwości, którą Lessing nosiła głęboko w sercu. Ponieważ wydaje mi się, że jej działania tak często były nacechowane emocjonalnością, że to właśnie serce zaczęło rządzić rozumem. Nuda i bunt. Te dwa nierozłączne elementy życia stanowiły motory napędowe, kształtujące jej życiową postawę. Drugi bez tego pierwszego nie był możliwy. Dlatego też określiłbym historię młodej pisarki jako momentami romantyczny poemat z dużą dozą rewolucyjności. Droga do osiągnięcia pewności siebie kosztowała Doris Lessing wiele wyrzeczeń. Surowość czasów jej w tym nie pomagała a narzekanie nie było w jej stylu. Walczyła o wolny od rasizmu świat i myślę, że z upływem życia zaczęła w tym celu wykorzystywać swój cały pisarski potencjał. Były też chwile, kiedy wierząc w utopię obrała niewłaściwy z punktu widzenia naszych czasów kierunek. Historia jej to wybaczy. Zresztą moim zdaniem stanowiło to jedynie epizod długiego i poświęconego prawdzie życia. Czego mi będzie brakować po tej wyprawie na szlaki wewnętrznej przebudowy jednej z największych pisarek? Trawiastego weldu i afrykańskich przestrzeni, przycupniętej na skraju buszu wielkiej odwagi. Ponieważ Doris Lessing zawsze cechowała dyscyplina i umiejętność dystansowania się od otaczającej ją rzeczywistości.
czytający - awatar czytający
ocenił na73 lata temu

Cytaty z książki Książki. Magazyn do czytania, nr 1 / lipiec 2011

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Książki. Magazyn do czytania, nr 1 / lipiec 2011