Japoński wachlarz

Wydawało mi się, że już czytałam tę książkę, ale sprawdziłam tutaj i okazało się, że nie. Kiedy zaczęłam słuchać, już wiedziałam, że jednak na pewno ją czytałam. Jeszcze raz wpisałam tytuł na LC i ukazała mi się książka "Japoński wachlarz. Powroty" - i tę właśnie mam i już kilka lat temu pochłonęłam. No nic, wysłuchałam audiobooka z przyjemnością, bo wspomnienia autorki z jej pierwszych lat poznawania Japonii są ciekawe i czasami zaskakują a czasami bawią.

Wydawało mi się, że już czytałam tę książkę, ale sprawdziłam tutaj i okazało się, że nie. Kiedy zaczęłam słuchać, już wiedziałam, że jednak na pewno ją czytałam. Jeszcze raz wpisałam tytuł na LC i ukazała mi się książka "Japoński wachlarz. Powroty" - i tę właśnie mam i już kilka lat temu pochłonęłam. No nic, wysłuchałam audiobooka z przyjemnością, bo wspomnienia autorki z...

Ciekawa fabularyzowana opowieść o Japonii. Osobista perspektywa autorki sprawia, że nie jest to nudny reporterski zestaw ciekawostek i informacji. Dobrze się czyta, wiele można się dowiedzieć.

Ciekawa fabularyzowana opowieść o Japonii. Osobista perspektywa autorki sprawia, że nie jest to nudny reporterski zestaw ciekawostek i informacji. Dobrze się czyta, wiele można się dowiedzieć.

"W dupie byłam i gówno widziałam"

"W dupie byłam i gówno widziałam"

Świetnie napisana książka dla kogoś, kto chce powoli zapoznać się z kulturą i obyczajami panującymi w Japonii.
Przed książką Joanny Bator przeczytałam inną pozycję, która stanowiła rzeczowe wprowadzenie informacyjne na temat tego kraju, więc miałam już bazę, a książka Japoński wachlarz rozwinęła tę wiedzę o historię z życia wzięte. Moim zdaniem było to idealne połączenie.
Teraz czytam już 4 książkę o tym kraju i wciąż uważam, że powyższa pozycja była najciekawsza i taka do której każdego dnia chciałam wracać.
Polecam nie tylko dla osób, które mają w planach wizytę w Kraju Kwitnącej Wiśni.
Jest to po prostu kawał ciekawej lektury:)

Świetnie napisana książka dla kogoś, kto chce powoli zapoznać się z kulturą i obyczajami panującymi w Japonii.
Przed książką Joanny Bator przeczytałam inną pozycję, która stanowiła rzeczowe wprowadzenie informacyjne na temat tego kraju, więc miałam już bazę, a książka Japoński wachlarz rozwinęła tę wiedzę o historię z życia wzięte. Moim zdaniem było to idealne...

Jakoś tak wyszło, że ostatnio skumulowało mi się kilka książek czy to podróżniczych, czy też opisujących jakąś inną kulturę. Tym razem postanowiłem sięgnąć po tytuł opisujący Japonię, którą kiedyś chciałbym bardzo zobaczyć.
Autorka spędziła dwa lata w Japonii. Ta książka to dogłębny opis fascynującej kultury o bardzo długiej historii. Kultury jakże innej od naszej. Japończycy stronią od kontaktu fizycznego, pocałunek na przywitanie jest w bardzo złym tonie. Jednocześnie gejsze, czyli panie do towarzystwa (nie w sensie cielesnym, ale zabawiające rozmową biznesmena) to bardzo powszechne zjawisko.
Miejsca, w których można doświadczyć różnego rodzaju usług (od masażu, aż po stosunek seksualny) noszą nazwę Kraina Mydła, powszechne są tzw. Hotele Miłości, czyli miejsce schadzek par, które potrzebują trochę intymności, a w swoim domu mieszkają wciąż z rodzicami.
Autorka bardzo dużo miejsca poświęca również zwyczajom kulinarnym Japończyków. Ponoć co szósta ryba jedzona na świecie jest właśnie w Japonii. Oni sami śmieją się, że jedzą wszystko co pływa w wodzie, oprócz okrętów podwodnych.
Fascynujący świat, bardzo polecam każdemu, kto chciałby dowiedzieć się więcej o Kraju Kwitnącej Wiśni.

Jakoś tak wyszło, że ostatnio skumulowało mi się kilka książek czy to podróżniczych, czy też opisujących jakąś inną kulturę. Tym razem postanowiłem sięgnąć po tytuł opisujący Japonię, którą kiedyś chciałbym bardzo zobaczyć.
Autorka spędziła dwa lata w Japonii. Ta książka to dogłębny opis fascynującej kultury o bardzo długiej historii. Kultury jakże innej od naszej....

Ciekawe opisane blaski i cienie życia w Japonii, z perspektywy cudzoziemca. Na pewno w znacznej mierze już nieaktualne, pisane z perspektywy lat 2008-2011.

Ciekawe opisane blaski i cienie życia w Japonii, z perspektywy cudzoziemca. Na pewno w znacznej mierze już nieaktualne, pisane z perspektywy lat 2008-2011.

To dobra książka. Dobrze wydana i dobrze napisana. Nie jest ani przewodnikiem, ani zbiorem esejów, ani wspomnieniami. Jest każdą z tych rzeczy po części. Jest wachlarzem złożonym z wielu elementów. Tyle tylko, że jest to wachlarz niezwykle bogaty, niezwykle drogi, tworzony z najlepszych materiałów, gromadzonych przez cztery lata. Przez to – nieprawdziwy.

Joanna Bator wychowała się w rodzinie profesorskiej, mocno związanej ze środowiskiem akademickim, z którym w końcu sama się związała. Jej pobyt w Japonii był związany z pracą na tamtejszej uczelni, z czym nie kryła się w swojej książce. Autorka zabiera nas więc w podróż po Japonii, na którą może pozwolić sobie ktoś z jej statusem, jednak nie tyka tych przestrzeni, do których nie miała i nie chciała mieć dostępu. Czasem opisuje Japończyków z różnych klas społecznych, w tym ich mieszkania czy styl życia, jednak jest to raczej kalka z książek, publikacji czy rozmów z bardziej zamożnymi mieszkańcami Kraju Kwitnącej Wiśni. Jest to chyba główny powód, przez który wielu się od tej pozycji odbije. To nie jest Japonia. To jest książka kogoś, kto przyjechał do Japonii na cztery lata, by dobrze się tam bawić, nie musząc przejmować się przy tym pieniędzmi czy innymi zobowiązaniami.

Docenić należy jednak kunszt. Rzemieślniczy, a jakże. Podział na rozdziały i podrozdziały, świetne słownictwo, przygotowanie socjologiczne i kulturowe... to wszystko tutaj jest. Joanna Bator nie szła na żywioł, pozwalając pióru pędzić w nieznanych kierunkach, tylko wykonała kawał dobrej, drobiazgowo zaplanowanej pracy. Ciekawi mnie, jak pisze swoje powieści i z pewnością niedługo po jedną z nich sięgnę.

To dobra książka. Dobrze wydana i dobrze napisana. Nie jest ani przewodnikiem, ani zbiorem esejów, ani wspomnieniami. Jest każdą z tych rzeczy po części. Jest wachlarzem złożonym z wielu elementów. Tyle tylko, że jest to wachlarz niezwykle bogaty, niezwykle drogi, tworzony z najlepszych materiałów, gromadzonych przez cztery lata. Przez to – nieprawdziwy.

Joanna Bator...

„Japoński wachlarz” Joanny Bator to nie książka – to teleportacja do Japonii.
Są takie tytuły, które nie tylko wciągają, ale sprawiają, że nagle zaczynasz googlować: „loty do Tokio z przesiadką”. To właśnie jedna z tych pozycji. Jeśli Japonia kojarzy Wam się głównie z sushi, samurajami i anime – Bator rozszarpie ten obraz na kawałki i ułoży z nich zupełnie nową mozaikę. Zaskakującą, czasem niewygodną, ale szalenie ciekawą i bardzo osobistą.
Autorka przez lata mieszkała w Tokio i patrzy na Japonię z bliska – ale nie naiwnie. Zdecydowanie to nie jest przewodnik ani lukrowany reportaż. To zbiór refleksji, obserwacji i historii, które pachną ryżem, plastikiem, ciszą, dymem z pachinko i życiem, tym codziennym, nie zawsze wygodnym. Pisze o kobietach, samotności, obsesji piękna, społecznym nacisku i o tym, co wypada, a co się przemilcza. Raz ironicznie, raz z czułością, ale zawsze z błyskotliwością i bardzo „po swojemu”.
I wiecie co? Teraz to jeszcze bardziej chcę tam pojechać. Chociażby po to, żeby zobaczyć, czy rzeczywiście wszędzie jest tak cicho, schludnie i jednocześnie szalone.Książka nie jest dla każdego – ale jeśli lubisz, gdy lektura zostaje w głowie, nie daje prostych odpowiedzi i trochę wytrąca z europejskich schematów, to szczerze polecam.

„Japoński wachlarz” Joanny Bator to nie książka – to teleportacja do Japonii.
Są takie tytuły, które nie tylko wciągają, ale sprawiają, że nagle zaczynasz googlować: „loty do Tokio z przesiadką”. To właśnie jedna z tych pozycji. Jeśli Japonia kojarzy Wam się głównie z sushi, samurajami i anime – Bator rozszarpie ten obraz na kawałki i ułoży z nich zupełnie nową mozaikę....

Generalnie nie sięgam po reportaże, ale w tym przypadku skłoniła mnie do tego sympatia do autorki. Jestem mile zaskoczona. To nie jest zwykła relacja z pobytu w Japonii tylko dogłębny wgląd w kulturę Japonii. Osobiste przeżycia autorki przeplatają się z obserwacjami dotyczącymi japońskiej tradycji i współczesności. Myślę, że fakt, iż Joanna Bator jest antropologiem kultury sprawił, że ta książka jest po prostu wciągająca.

Generalnie nie sięgam po reportaże, ale w tym przypadku skłoniła mnie do tego sympatia do autorki. Jestem mile zaskoczona. To nie jest zwykła relacja z pobytu w Japonii tylko dogłębny wgląd w kulturę Japonii. Osobiste przeżycia autorki przeplatają się z obserwacjami dotyczącymi japońskiej tradycji i współczesności. Myślę, że fakt, iż Joanna Bator jest antropologiem kultury...

Cudny reportaż, bogactwo tematów, kunszt opisów, wraz z nostalgią, tak dominującą, że nie sposób się z niej wydobyć. Nawet wcale nie wiedząc za czym się tęskni.
Tylko wyboru posłowia nie rozumiem, spadł w tą słodką delikatność niczym miażdżący topór w serwis herbaciany.

Cudny reportaż, bogactwo tematów, kunszt opisów, wraz z nostalgią, tak dominującą, że nie sposób się z niej wydobyć. Nawet wcale nie wiedząc za czym się tęskni.
Tylko wyboru posłowia nie rozumiem, spadł w tą słodką delikatność niczym miażdżący topór w serwis herbaciany.