Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.
Zgłosuj na książki roku 2017
7,54 (149 ocen i 27 opinii) Zobacz oceny
10
14
9
28
8
40
7
35
6
18
5
8
4
2
3
3
2
0
1
1
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Волкодав
data wydania
ISBN
9788374695084
liczba stron
544
słowa kluczowe
slowianska fantasy
język
polski

Wilczarz to bardzo popularny bohater rosyjskiej fantasy. Jest ostatnim wojownikiem z rodu Szarego Psa. Dzięki niezwykłej sile charakteru zdołał przeżyć okrutną niewolę w kopalniach szmaragdów i wywalczyć sobie wolność. Już mu na niczym nie zależy, chce tylko jednego - zemsty. Stoczy mnóstwo walk, zyska wiernych przyjaciół, pozna dalekie krainy i nigdy nie pozostanie obojętny wobec krzywdy...

Wilczarz to bardzo popularny bohater rosyjskiej fantasy. Jest ostatnim wojownikiem z rodu Szarego Psa. Dzięki niezwykłej sile charakteru zdołał przeżyć okrutną niewolę w kopalniach szmaragdów i wywalczyć sobie wolność. Już mu na niczym nie zależy, chce tylko jednego - zemsty. Stoczy mnóstwo walk, zyska wiernych przyjaciół, pozna dalekie krainy i nigdy nie pozostanie obojętny wobec krzywdy słabszych.

Powieść nie tylko z miejsca podbiła serca czytelników, ale pozwoliła im odkryć nowy gatunek literacki - słowiańskie fantasy. Pod koniec 2006 roku na ekrany rosyjskich kin wszedł film fabularny pod tym samym tytułem, a na małe ekrany - serial telewizyjny.

 

źródło opisu: Prószyński i S-ka, 2007

źródło okładki: zdjęcie autorskie

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 111
autumnlibrarian | 2015-09-05
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 31 sierpnia 2015

Szczerze powiedziawszy ta książka miała być „zapychaczem” pomiędzy innymi, ponieważ w bibliotece wciąż nie mogę trafić na wyczekiwane tytuły, jednak zamieniła się w coś w rodzaju naprawdę przyjemnego przerywnika.
Powieść, że się tak wyrażę, nie jest pierwszej świeżości, ale mimo tego (a może dzięki temu?) jej treść mocno trzyma poziom jeśli chodzi o przekaz z niej płynący – zupełnie jak w przypadku Władcy Pierścieni. :3
Z początku, gdy czytałam pierwszy rozdział, towarzyszyła mi nieprzyjemna myśl, że źle wybrałam, że książka mi się nie spodoba, bo jakiś taki dziwny ten styl i w ogóle wszystko jest na „nie”, ale na szczęście myśl ta prędko rozwiała się, zaczął się drugi rozdział i stwierdziłam: „To jednak będzie przyjemna lektura”.
Nie mogłam uwolnić się od pewnego skojarzenia, a mianowicie tytułowy Wen bardzo przypominał mi Sandora „Ogara” Clegane’a z „Gry o tron”. Ich usposobienia, style bycia naprawdę wydawały mi się łudząco podobne: niezbyt rozmowni, o mocnych posturach, zakazanych gębach, ogólnie dwójka rębajłów, z którymi strach zadzierać.
Język, jakim napisana jest książka, odrobinę nie pasuje do klimatu, jaki obrała autorka, jest zbyt łagodny, ugrzeczniony. Gdy postać siarczyście klnie, dowiadujemy się tego wyłącznie z relacji narratora, nie od niej samej – tak dla przykładu. Ale co tu dużo mówić, pani Siemionowa obrała taki sposób pisania lub jest to związane z jakimiś restrykcyjnymi zasadami cenzury czasów, w jakich powstała książka, a o których to zasadach ja nie mam pojęcia. Dość, że język nie uwłacza w dużym stopniu lekturze.
Opowiedziana w tym utworze historia jest piękna, przemiana wewnętrzna Wilczarza, obserwowana przez nas krok po kroku, może napełnić optymizmem – przepełniony żądzą zemsty samotnik, wierzący w to, że dopełniwszy owej zemsty sam zginie, nagle staje się otoczonym przez rodzinne, przyjacielskie ciepło, zagubionym mężczyzną, który nie wie, co na dobrą sprawę począć z tymi nowymi uczuciami go wypełniającymi. Bardzo podobał mi się ten motyw. Jedyne, na czym się zawiodłam, to nadzieja na miłosną relację pomiędzy Wilczarzem a Neelith. Z początku mogłoby się wydawać, że będą bardzo uroczą parą, a tu jednak nie, autorka poprowadziła ich zupełnie inaczej.
No cóż, nie mnie wybierać rozwój relacji, niemniej jednak moja ostateczna opinia brzmi: „Wilczarz” Marii Siemionowej wart jest poświęcenia mu chwili uwagi, gdyż zawarte w jego treści wartości, to takie wartości, o które sporo ludzi w naszych zagmatwanych czasach zapomina dbać.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Zagubiona przeszłość

Książka porusza trudny temat, który jest bardzo aktualny. Niejednokrotnie słyszymy o porwaniach rodzicielskich. Trudno jest zacząć budować życie od no...

zgłoś błąd zgłoś błąd