Niewdzięczna pamięć

Książka opowiada o mężczyźnie zmagającym się z ciężką chorobą związaną z utratą pamięci. Próbuje odnaleźć się w rzeczywistości, która go otacza, stawiając czoła coraz to nowym wyzwaniom.

Pozycja poruszająca, wrażliwa, emocjonalna i trafiająca do mnie w sposób szczególny. Dialogi poprowadzone w sposób, który pozwolił mi się bardzo mocno utożsamić z bohaterem. Widać, że autor znał temat...

Książka opowiada o mężczyźnie zmagającym się z ciężką chorobą związaną z utratą pamięci. Próbuje odnaleźć się w rzeczywistości, która go otacza, stawiając czoła coraz to nowym wyzwaniom.

Pozycja poruszająca, wrażliwa, emocjonalna i trafiająca do mnie w sposób szczególny. Dialogi poprowadzone w sposób, który pozwolił mi się bardzo mocno utożsamić z bohaterem. Widać, że...

Poruszająca książka, opowieść właściwie. Jesteśmy "w głowie" człowieka z postępującą demencją, doświadczamy stopniowej utraty kontroli nad swoim życiem, myślami, wspomnieniami. Trudno powiedzieć, czy tak faktycznie może wyglądać ten proces, ale jeśli tak, to obraz postępującej choroby jest wstrząsający. Nikomu nie życzę takich "rodzinnych dylematów", jakie były udziałem bohaterów tej historii.

Poruszająca książka, opowieść właściwie. Jesteśmy "w głowie" człowieka z postępującą demencją, doświadczamy stopniowej utraty kontroli nad swoim życiem, myślami, wspomnieniami. Trudno powiedzieć, czy tak faktycznie może wyglądać ten proces, ale jeśli tak, to obraz postępującej choroby jest wstrząsający. Nikomu nie życzę takich "rodzinnych dylematów", jakie były...

Przerażająca, gdyż przeżycia narratora z łatwością czytelnik może odnieść do siebie. Absurdalne sytuacje opisane tak, jakby na dany moment były logiczne i właściwe - sądzę, że autor dobrze uchwycił sedno Alzheimera.

Przerażająca, gdyż przeżycia narratora z łatwością czytelnik może odnieść do siebie. Absurdalne sytuacje opisane tak, jakby na dany moment były logiczne i właściwe - sądzę, że autor dobrze uchwycił sedno Alzheimera.

„Niewdzięczna pamięć” – tak brzmi tytuł tej wyjątkowej powieści niderlandzkiego, niezwykle w Holandii popularnego, twórcy, Bernlefa. I jest to tytuł mówiący bardzo wiele o treści tej książki. Książki objętościowo niewielkiej, lecz przez poruszaną treść niezwykle ciężkiej.

Otrzymujemy oto historię starszego, choć jeszcze zdecydowanie nie starego mężczyzny i jego żony, którzy dawno temu wyjechali z Holandii do Stanów Zjednoczonych. Ich spokojne życie zostaje gwałtownie, zdecydowanie zbyt szybko, nie tak jak chcieliby bohaterowie, chorobą mężczyzny – szybko postępującym Alzheimerem i demencją. Maarten, niegdyś odpowiedzialny za statystyki dotyczące połowów, niemal z dnia na dzień zaczyna tracić żywe umiejętności swojego umysły. Początkowo niegroźne objawy, jak zapominanie drobnych szczegółów czy pojawiające się znikąd natarczywe wspomnienia, traktuje jako roztargnienie i zmęczenie spowodowane zbyt długą i śnieżną zimą. Z czasem jednak jego działania stają się irracjonalne czy wręcz niebezpieczne, wypowiedzi, jeszcze niedawno barwne i szczegółowe, stają się zlepkiem urywanych myśli, łączących wspomnienia z rzeczywistością, uśmiercając żyjących i ożywiając zmarłych. Ruchy, jeszcze niedawno tak sprawne, zaczynają go męczyć, a co gorsza, nie potrafi nawet najbliższej osobie powiedzieć, co czuje, przekazać narastającego w nim strachu czy poprosić o wsparcie, bo słowa, którymi mógłby to wszystko nazwać, przestały istnieć. A wszystko w ciągu kilku, może kilkunastu następujących po sobie dni. Gdy Maartena poznajemy, siedzi przy oknie, sprawdza temperaturę i czeka na nadejście wiosny. Gdy historia dobiega końca, wiosna dopiero nieśmiało wychyla się zza śniegu.

Tym, co sprawia, że „Niewdzięczna pamięć” jest tak strasznie ciężka w odbiorze, jest nie tylko przedstawiona historia, choć ona sama również rozgniata nieświadomego tych chorób czytelnika. Jednak prawdziwy cios przychodzi z formą, nie treścią. Powieść jest pierwszoosobowa, prowadzona z perspektywy samego Maartena Kleina. Widzimy zatem na początku rozbudowane wypowiedzi, zaskakujące sporą szczegółowością i czasem nawet wytwornością. Wraz z rozwijającą się chorobą zdania się zmieniają. Stają się wyraźnie krótsze, szczegółów jest mniej, najczęściej w jakichś przebłyskach nagłej pamięci i świadomości, by na koniec stać się zdaniami krótkimi, aż do przerażających, kilkuwyrazowych urywków, bezosobowych poleceń. I jedynie z rzadka pojawiające się zwroty dawnego i nie tak dawnego życia przypominają z kim mamy do czynienia, że nie jest to ktoś obcy, lecz ten sam człowiek z początku.

Trudno powiedzieć czy właśnie tak wygląda rzeczywistość osób chorych na demencję lub Alzheimera. Trudno sobie nawet to wyobrazić, a jeśli się uda, to wolimy o tym nie myśleć, najczęściej czując lęk. Nie mniej Bernlefowi udało się stworzyć powieść, która ilustruje postęp tych chorób, przybliżając je czytelnikowi i uświadamiając go, że jest to sprawa bardzo poważna, a dramat jednostki staje się dramatem całej rodziny, często sięgając jeszcze szerszych kręgów. Autor nie stawia żadnych pytań, nie daje też żadnych odpowiedzi. Po prostu opowiada, a przez opowieść informuje i uczy. I uświadamia, co jest chyba największą wartością tej książki.

Po bardziej szczegółową recenzję zapraszam do siebie - https://kulturalnynihilista.pl/niewdzieczna-pamiec-bernlef-holandia-cz-2/

„Niewdzięczna pamięć” – tak brzmi tytuł tej wyjątkowej powieści niderlandzkiego, niezwykle w Holandii popularnego, twórcy, Bernlefa. I jest to tytuł mówiący bardzo wiele o treści tej książki. Książki objętościowo niewielkiej, lecz przez poruszaną treść niezwykle ciężkiej.

Otrzymujemy oto historię starszego, choć jeszcze zdecydowanie nie starego mężczyzny i jego żony,...

Sięgnęłam po tę lekturę aby dowiedzieć się jak wygląda demencja, bo sama mam mamę w starszym wieku i modlę się aby jej to nie dotknęło, ale z drugiej strony chcę być świadoma jak wyglądają objawy demencji, jak się czuje i zachowuje człowiek, który jest nią dotknięty.

Mamy tutaj opisane studium tej choroby i to jak ona postępuje, a jest to przedstawione z punktu widzenia samego chorego – Maartena Kleina. Powolna i nieunikniona degradacja. Jest przy nim jego żona Vera, która pierwsza zauważa, że z mężem dzieje się coś nie tak. Potem on sam zaczyna dostrzegać, że dziwnie się czuje i zachowuje, że traci wspomnienia i kontakt z rzeczywistością, ale nie zdaje sobie do końca sprawy co się z nim dzieje. Po jakimś czasie stan chorego pogarsza się na tyle, że żona zatrudnia do pomocy młodą dziewczynę, bo boi się męża zostawiać samego w domu.
Zabiera go karetka, znajduje się chyba w jakimś szpitalu czy zakładzie. Obserwujemy człowieka, którego umysł jest zamknięty w jakiejś skorupie, wyjałowiony nawet ze szczątków pamięci. Chory robi pod siebie, zaczyna być coraz bardziej niesamodzielny. Kojarzy, że jest w jakimś obcym miejscu, ale chyba nie wie gdzie i po co, bo przeszłość przeplata się z teraźniejszością, różne wspomnienia przychodzą falami, mieszają się ze sobą. I na koniec dostrzegamy już tylko jakieś przebłyski świadomości chorego. On sam zauważa, że: „Wokół pobrzmiewają ostatnie resztki ludzkości... grymas na nieogolonej męskiej gębie powraca co sekundę... nie może dłużej patrzeć na tę ludzką maszynerię... lepiej sobie jeszcze pochodzić, ale obciążono mu nogi...dla twojego dobra...nic tu już nie ważymy”.

Bardzo ciężka lektura, przy której mocno się męczyłam. Nie ma w niej żadnej akcji, wszystko skupia się na tym jednym człowieku i tym, co dzieje się w jego głowie, jak choroba niszczy jego samego i odbiera mu godność, a otoczenie i on sam są bezradni. Czułam się po tej książce jakaś przytłoczona, zdołowana i przeczytałam w jeden wieczór, aby mieć ją już jak najszybciej za sobą. Jest mocno psychodeliczna, ale w wyrazisty sposób rzuca światło na to co dzieje się z człowiekiem chorym na demencję i jak ta choroba krok po kroku sieje spustoszenie w mózgu a tym samym życiu tego człowieka i zmienia życie nie tylko jego, ale również jego rodziny, która cierpi, widząc co się dzieje. Mocne.

Sięgnęłam po tę lekturę aby dowiedzieć się jak wygląda demencja, bo sama mam mamę w starszym wieku i modlę się aby jej to nie dotknęło, ale z drugiej strony chcę być świadoma jak wyglądają objawy demencji, jak się czuje i zachowuje człowiek, który jest nią dotknięty.

Mamy tutaj opisane studium tej choroby i to jak ona postępuje, a jest to przedstawione z punktu widzenia...

6.9
190

6.9
190

Książkę przeczytałam z wielkim zainteresowaniem. Autor przedstawił w niej historię, z jaką boryka się niejedna osoba. Z czym człowiek może się spotkać u schyłku życia? Jak trudne jest to do przyjęcia przez daną osobę i jej bliskich? W jaki sposób radzić sobie w zaistniałej sytuacji? Odpowiedzi na te i inne bardzo ważne pytania możemy znaleźć w książce "Niewdzięczna pamięć". Autentyczna historia poruszająca do głębi najdelikatniejsze obszary ludzkiej wrażliwości. Każdy powinien przeczytać tę książkę, bo nikt nie wie, z czym będzie się musiał zmierzyć w przyszłości.

Książkę przeczytałam z wielkim zainteresowaniem. Autor przedstawił w niej historię, z jaką boryka się niejedna osoba. Z czym człowiek może się spotkać u schyłku życia? Jak trudne jest to do przyjęcia przez daną osobę i jej bliskich? W jaki sposób radzić sobie w zaistniałej sytuacji? Odpowiedzi na te i inne bardzo ważne pytania możemy znaleźć w książce "Niewdzięczna...

Bardzo ciekawa i wciągająca książka, lecz nie dla wszystkich.

Narrator jest pierwszoosobowy, a głównym motywem jest choroba bohatera.

Bardzo ciekawa i wciągająca książka, lecz nie dla wszystkich.

Narrator jest pierwszoosobowy, a głównym motywem jest choroba bohatera.

Smutna i refleksyjna książka o demencji osób starszych. Stan emocjonalny, proces myślowy i dezorientację przeżywamy razem z osobą chorą. Autor nie cacka się z czytelnikiem. Niby łagodnie, ale dobitnie wtłacza go w plątaninę rozumowania bohatera i rzuca w otchłań niepamięci czasu, sytuacji i tożsamości.
Można nabawić się chandry podczas czytania.

Smutna i refleksyjna książka o demencji osób starszych. Stan emocjonalny, proces myślowy i dezorientację przeżywamy razem z osobą chorą. Autor nie cacka się z czytelnikiem. Niby łagodnie, ale dobitnie wtłacza go w plątaninę rozumowania bohatera i rzuca w otchłań niepamięci czasu, sytuacji i tożsamości.
Można nabawić się chandry podczas czytania.

jedyne co mnie uderzyło i trwało już do końca, to bogactwo języka osoby z demencją. tak się składa, że wiem jak to wygląda ze strony rodziny, wiem jak to jest patrzeć na człowieka z demencją dzień w dzień i widzieć jak odchodzi, słowo po słowie odchodzi ze świata ludzi do świata ciemności i niepamięci.. i tam, tam nie ma słów, tam są tylko strach i samotność. raziła mnie w książce nadwyżka słowna, zbyt bogata i strojna jak na tę chorobę

jedyne co mnie uderzyło i trwało już do końca, to bogactwo języka osoby z demencją. tak się składa, że wiem jak to wygląda ze strony rodziny, wiem jak to jest patrzeć na człowieka z demencją dzień w dzień i widzieć jak odchodzi, słowo po słowie odchodzi ze świata ludzi do świata ciemności i niepamięci.. i tam, tam nie ma słów, tam są tylko strach i samotność. raziła mnie w...