Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Grochów

Seria: Poza serią
Wydawnictwo: Czarne
7,13 (664 ocen i 80 opinii) Zobacz oceny
10
32
9
63
8
151
7
225
6
127
5
49
4
9
3
8
2
0
1
0
Darmowe dodatki Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788375362886
liczba stron
96
słowa kluczowe
literatura polska
język
polski
dodała
jusola

"Kiedyś nas nie będzie. Są ludzie i zdarzenia, które pomagają nam przyzwyczaić się do tej myśli. Bo to w końcu przychodzi. I to tak jakoś szybko i zwyczajnie, jakby zawsze było obok". Andrzej Stasiuk Opowiadania O babce, która wierzyła w duchy, o starym psie, pisarzu z Izdebek i przyjacielu, z którym złaził Grochów i przejechał pół Polski — Stasiuk pisze o umieraniu i namacalności życia, o...

"Kiedyś nas nie będzie. Są ludzie i zdarzenia, które pomagają nam przyzwyczaić się do tej myśli.
Bo to w końcu przychodzi. I to tak jakoś szybko i zwyczajnie, jakby zawsze było obok".

Andrzej Stasiuk

Opowiadania
O babce, która wierzyła w duchy, o starym psie, pisarzu z Izdebek i przyjacielu, z którym złaził Grochów i przejechał pół Polski — Stasiuk pisze o umieraniu i namacalności życia, o materialności wspomnień, o bliskości śmierci i jej wiecznej niedostępności. Bury kot zwija się w kłębek w cieple stygnącego ciała starej suki, babka, „cała w czerni, szczupła i spokojna”, przechodzi do świata, który zawsze był obok, Guścio choć niewiele już może powiedzieć, złośliwie pluje pestkami. A przyjaciel, „odlatując przez komin”, przynosi zapach pociągu do Łupkowa, dzikich jabłoni na ulicy Makowskiej i chłodnej wiosny w portowym Piranie. Cztery opowiadania Andrzeja Stasiuka to boleśnie piękna opowieść o śmierci, o zwyczajnej kropce na końcu życia.

 

źródło opisu: www.czarne.com.pl

źródło okładki: http://czarne.com.pl/?a=2597

pokaż więcej

książek: 2444
Gosia | 2017-06-08
Na półkach: Przeczytane, 2017
Przeczytana: 07 czerwca 2017

Moja pierwsza książka Andrzeja Stasiuka i jestem zachwycona.
Czemu wcześniej go nie odkryłam?
Maksimum treści w minimalistycznej formie.
Emocjonalna, choć choć autor nie epatuje uczuciami. Za to językiem operuje z prawdziwą wirtuozerią. Piękna polszczyzna.
Cztery opowiadania, których tematem przewodnim jest śmierć: babki, wujka, psa i przyjaciela.
Obecnie żyjemy w czasach, w których śmierć jest tematem wstydliwym, wypychanym ze świadomości i obyczajowości. Nie chcemy śmierci widzieć, o śmierci myśleć ani przyglądać się procesowi umierania. Samotność to współcześnie domena ostatniego czasu, jaki pozostał umierającym.
Trudny temat obrał sobie autor i trudną misję uświadomienia nam, że to nasze towarzyszenie w czasie odchodzenia naszych najbliższych jest miarą naszej miłości i naszej etyki.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Zabić Sarai

Mroczna, tajemnicza i trzymająca w napięciu historia o pięknej, złamanej kobiecie i niesamowitym zabójcy. Na samą jej myśl przechodzi mnie dreszcz i p...

zgłoś błąd zgłoś błąd