Perwersja

Eseje autorów, czterdziestolatków wówczas (urodzonych w 1960 roku),nt. Europy Środkowo-Wschodniej. Jurij Andruchowycz w swojej narracji wyszedł od ruin i rozwinął przede wszystkim historię własnej rodziny. Z kolei Andrzej Stasiuk przywołał sobie znane podróże, peregrynacje, które posłużyły za to, czym dlań jest geografia i cały terytorialny podział. Całość napisana z wyobraźnią, barwnie. Podczas czytania miałem zresztą przekonanie, że obaj prezentują podobną wrażliwość na otaczający świat.

"Książka, z której można odczytać wszystkie znaczenia świata"- tak o powieści Pavica wypowiedział się Paris Match. I jest to bardzo pojemne tych znaczeń zwierciadło,w którym przegląda się czytelnik, erudycyjny traktat o uniwersaliach, ultrapoemat pełen iście rimbaudowskich fajerwerków, ezoteryczna opowieść o jedności wszystkich religii. Czas jest tu podzielony na trzy warstwy: czas dysputy chazarskiej we wczesnym średniowieczu, wiek XVII i współczesność, nie ma tu linearnej akcji, choć mnóstwo fabularnych opowieści rozsianych po całym "Słowniku". Oryginalna forma słownika nadana powieści umożliwia nieskończoną liczbę sposobów czytania tej książki, najbardziej oczywiste podsuwa sam autor we wstępie, którego żadną miarą nie wolno ominąć! Być może nieporozumieniem jest umieszczenie tego arcydzieła w kategorii przeczytane, bo chyba nie sposób przeczytać ją do końca. Ja, choć wielokrotnie byłem na każdej jej stronie, ciągle jestem przez nią zaskakiwany. Książka otwarta? Niewątpliwie, ale to nie wystarczy do jej określenia. A zatem książka magiczna, czarodziejska? To chyba też za mało.

Austriacki fotoreporter (Karl-Josef Zumbrunnen) w pogoni za ukraińską kochanką, wikła się w tworzenie alternatywnego życiorysu poety Bohdana Ihora Antonycza (1909-1937). Trochę przypadkiem historia rozciąga się na cztery pokolenia, w nieco krzywym zwierciadle pokazując historię i współczesność (do roku mniej więcej 2000) Ukrainy. Rzecz przewrotna z obowiązkowym alkoholicznym odlotem i waleniem flaszką po złośliwych polskich lwowskich łbach. Bez większych zachwytów.

„Karolina” to nostalgiczna opowieść - monolog o tym, jak pragnienie potrafi zawładnąć rzeczywistością. To studium pułapki własnych myśli, w której zaciera się granica między tym, co realne, a czego rozpaczliwie pragniemy. Krzysztof Varga - nieprzewidywalny mistrz monologu, stworzył specyficzną książkę. To lektura pełna wnikliwości i głębokiej wrażliwości, przesycona bogatą symboliką oraz licznymi metaforami. Tekst może zachwycać albo nużyć swymi kunsztownie zbudowanymi zdaniami i wyszukanymi środkami stylistycznymi. Z monologu bohatera wylewa się wulkan emocji i przemyśleń. I choć trudno odmówić autorowi unikalnego stylu, to bogactwo detali i skomplikowanych konstrukcji bywa momentami przytłaczające, przesłaniając istotę samej opowieści.

"Depeche Mode" przybliża nam losy grupki przyjaciół z Charkowa, intrygujących ludzi, zagubionych w swojej rzeczywistości. Codzienne zmagania tej młodzieży z wątpliwą przyszłością, są przedstawione z godną podziwu autentycznością, dzięki której mocno da się wczuć w panujący w ich środowisku klimat. A w tym boleśnie prawdziwym, przepełnionym beznadzieją obrazie, jest coś fascynującego.

Fascynujący reportaż z kilku podróży autora do zapomnianych przez świat republik Federacji Rosyjskiej. Jakże inny od wspaniałych przygód w egzotycznych zakątkach globu jakie serwują nam Beata Pawlikowska i Martyna Wojciechowska. W "Zagubionym Kosmonaucie" znajdziecie opis szarej i brutalnej codzienności w zapadłych dziurach, o których istnieniu większość świata nie ma najmniejszego pojęcia. Bez ubarwiania, bez moralizatorstwa, za to z dużym dystansem (do samego siebie też) i sporą dawką wyspiarskiego humoru.

Likwidacja” to przede wszystkim utwór rozliczeniowy wobec traum pozostawionych w ludzkich umysłach przez totalitaryzmy hitlerowski i komunistyczny.W narracji niemało jest także rozważań filozoficznych o charakterze egzystencjalnym. Jednak jego fabuła ma charakter powieści quasi- detektywistycznej o skomplikowanej intrydze, tak skonstruowanej, że nie powstydziłby się jej twórca bestsellerowych kryminałów. Najważniejszy bohater “Likwidacji” B. urodził się i przeżył w Oświęcimiu dzięki polskiej kapo nadzorującej kobiecy oddział szpitalny. Po wojnie B. został pisarzem. Czytelnik jednak nie ma okazji go poznać, ponieważ gdy zaczyna się fabuła B. już nie żyje.2. Na pierwszym planie powieści pojawia się krytyk literacki i lektor wydawniczy Keseru. Po samobójczej śmierci pisarza B., Keseru ogarnięty jest obsesją odnalezienia - pisanej do szuflady powieści B. Odpowiedź na pytanie, co się stało z rękopisem powieści zaszyfrowany jest w dramacie zatytułowanym “Likwidacja”. Keseru odnajduje go w mieszkaniu martwego B., wśród masy notatek i innych próbek pisarskich B., a następnie ukrywa przed nadejściem policji, która może wszystko zarekwirować ze względu na antykomunistyczną postawę B. W trakcie lektury napisanego przed dekadą dramatu “Likwidacja”, Keseru odkrywa, że B. przewidział w nim dokładnie wszystko, co nastąpi po jego śmierci: że Keseru odnajduje w mieszkaniu martwego B., dramat zatytułowany “Likwidacja”, ukryje wszystkie papiery pisarza przed nadejściem policji itd. ... B. przewidział wszystko z dokładnością, która staje się lustrzanym odbiciem rzeczywistych wydarzeń. Takie zapętlenie się fabuły powieści jest jednocześnie jej zawiązaniem, a bohaterom utworu coraz trudniej zorientować się, co jest ich autonomiczną decyzją, co wynikiem manipulacji pisarza “zza grobu”, a wreszcie co samospełniającą się przepowiednią czy skutkiem autosugestii Keseru i tych, którzy przeczytali dramat zmarłego B. Kertész prawie do końca będzie nas trzymał w niepewności, czy wysiłki podejmowane przez Keseru, bardziej oddalą go niż przybliżą do odnalezienia rękopisów pisarza B. i prawdy o motywach jego samobójstwa. Ale jak to bywa w każdej szanującej się powieści, wartość ma nie ta czekająca na ustalenie odpowiedź, lecz to, co przeżyje i jaką lekcję wyniesie z tego dla siebie poszukujący rozwiązania. Mottem książki jest cytat z powieści Samuela Becketta „Mollowy”: "Jest północ. Deszcz smaga szyby. Nie była północ. Nie padało." W ten sposób autor wprowadza do powieści wątek filozoficzny. Motto bowiem skłania do postawienia pytania: czy to, co nas otacza jest prawdziwe? A może człowiek żyje tylko w przestrzeni własnej wyobraźni. Buduje wokół siebie osobisty, subiektywny świat, tak jak B., który nie mógł się wyzwolić z pamięci o traumatycznej przeszłości.

Z ciekawością sięgnęłam po swoją pierwszą książkę Krzysztofa Vargi. Zróżnicowane opinie zawsze kuszą mnie do przeczytania. Tym razem stoję po stronie fanów tej niecodziennej prozy. W tej niewielkiej objętościowo książce kryje się wulkan emocji i przemyśleń. Monolog bohatera na 100 stronach jego refleksji oddaje więcej, niż możnaby się spodziewać. Język, okazuje się że dla niektórych nie do przyjęcia, świetnie odkrywa przed czytelnikiem prawdziwe „ja” bohatera - muzyka „pankrokowego”. Momentami wulgarny, ale nie rażący, przeplatany nutami nostalgii i (nie taniego) sentymentu, nie pozbawiony humoru. Muzyka, seks i alkohol - nieodłączni partnerzy w życiu bohatera. To oni wypełniają całe jego życie, niosąc ze sobą rozczarowanie, utratę złudzeń i nadziei. Świetna proza. Szukam kolejnych książek autora.

Ależ znakomity to strumień świadomości alkoholika z podkarpackiej wsi, z lekką niepełnosprawnością intelektualną oraz kilkoma innymi deficytami, snuty na pustym (już wtedy) przystanku autobusowym. Przemawia do mnie bezbrzeżny smutek bijący z tej pozornie zabawnej opowieści o życiu niewartym uwagi i takimże świecie z 2004 r. Jak się można spodziewać, jest to narracja bardzo politycznie niepoprawna. Z tego powodu wolałem tylko takie cytaty przytaczać, które mogły być cenzuralne dla mnie samego, nawet już nie dla standardów społeczności LC. Niemniej imponuje mi słowotwórstwo i język bohatera, godny najlepszych mistrzów takiej narracji – nie żadnych salonowych. Nie jest łatwo wejść w skórę takiego „bożego prostaczka”. Miał Nahacz wybitne zdolności językowe, skoro tak wiarygodnie wykreował jego cały świat, że ktoś mógłby ulec pokusie utożsamienia podmiotu mówiącego z piszącym… A zarazem ten bełkot (ale czy tylko…?) wylewający się ze stronic „Bombla” powinien, a nawet musi być, choć dziś, wysłuchany, by cokolwiek w ogóle zrozumieć z naszego pięknego kraju, a zwłaszcza, choć nie tylko przecież, z wyborów politycznych rodaków. Bo mamy tu świetnie oddany stan nie-świadomości tych wszystkich, którzy nie mieli nawet cienia szansy załapać się na benefity transformacji. Znienawidzili tych, którym się to udało, a przy okazji i samych siebie – jeszcze mocniej. To niemal dokumentalny zapis nastrojów i emocji „przegrywów” niewartych uwagi ani wspomnienia. Ale Nahacz pamięta…… Narrator nie imponuje składną mową. Gubi wątki, a w zasadzie twórczo je rozwija, jak przystało na ludowo-alkoholowy poemat dygresyjny prozą pisany. Niekończące się, wielokrotnie złożone, niemal transowe zdania wręcz oszałamiają. Kwestie poboczne bywają ważniejsze niż to, co było zamiarem wypowiedzi, jeśli w ogóle taki zamiar był. Acha, no i nie ma dialogów… Tematy główny, co oczywiste, to alkohol, kobiety i nicnierobienie. Jest kilka szczególnie znakomitych epizodów, m.in. wyjazd do Słowacji, gdzie eksploduje nienawiść do Romów, przerażający opis powodzi i pożaru, traumatyczne wspomnienia tzw. „domu rodzinnego”, gdzie zaznał tylko zła. Nie przypadkiem stał się takim, jaki jest. Ale znajdzie się też tu miejsce na delikatne wspomnienie akcji „Wisła”, wciąż żywe jeszcze – Autor był wszak Łemkiem (BTW: nie dość, zwłaszcza dziś, przypomnienia, że dla IPN te zbrodnicze przesiedlenia to żadna zbrodnia). Po tej książce dostrzegam, że śmierć Nahacza stanowiła niepowetowaną stratę dla naszej literatury. A odszedł w 2007 w wieku 23 (!) lat. Jakimże mistrzem mógłby być, a raczej jakim byłby…. Jeżeli miałbym go do kogoś porównać, byłby to niezapomniany Marian Pilot. Która to już moja książka, którą się chce niemal całą przepisywać? „Mówię, jakby wewnątrz mnie wiał wiatr, i najwyraźniej do mojej głowy nawiewa ciągle nowe myśli, miesza te, które już tam są jako tako uporządkowane, robi z nich kompletny pierdzielnik, burdel do kwadratu, i ciągle nawiewa nowe, ciągle coś, czego jeszcze nie powiedziałem, o czym nawet nie wiem, że miałbym ochotę powiedzieć, wszystko przez ten umysłowy wiatr”. „Może jakiś mój anioł stróż mógłby pomyśleć akurat: biedny ten Bombel, miał straszne życie, matka go nie kochała, ojciec bił, a żona okazała się kurwą, całe jego życie to pech”. „Mój ojciec był dobrym człowiekiem, ale bił mnie okrutnie cepem i sznurami różnych grubości i długości oraz zamykał w stajni, jak było minus dwadzieścia pięć stopni Celsjusza, w samych majtkach”. „Żadnych perspektyw przed sobą nie widzę, przez co najmniej dwa dni”. „Nie znajdzie się żaden człowiek, który popatrzy na mnie z bólem w sercu i ze współczuciem wyciągnie do mnie pomocną dłoń, zakończoną jakimś alkoholem”. „Jak piliśmy jeden dzień, drugi, trzeci i wszystkie następne, to po jakimś czasie cały komplet pamięta się jak jeden dzień”. „Jezu, tak mówię i nie poznaję tych słów, które wychodzą z mojej gęby. Gadam jak nienormalny, bo tylko tacy do siebie mówią”. „Słychać już buczenie dojarek, bo teraz dużo ludzi sobie takie kupiło. Zakłada się na wymiona krowom i już. Ale ja myślę, że to je boli. Nie ma tak, żeby nie. Bo jakby tak na kutasy tym wszystkim rolnikom pozakładać, to może na początku byłoby i fajnie, ale potem nie gwarantuję. Bo żeby się wyłączyło, musi uciągnąć piętnaście litrów, a tyle ładunku to nawet najlepsi katolicy nie mają”. „I może wszystko byłoby w porządku, gdyby na każdym kroku nie widziało się kobiet zesłanych prosto z nieba. Bo one są już wszędzie: na obrazkach, w gazetach, telewizorach, kalendarzach”. „Kręciła tą piękną dupą, tym cudem na świecie, tym chodzącym dowodem, że Pan Bóg istnieje i ludzie to jego dzieci”. „Mądrą miałem matkę, że w kołysce straszyła mnie Cyganami, bo do teraz została mi jakaś taka ostrożność, taki zmysł obserwacji czarnych, że jak się jakiś pojawia w kącie oka, od razu zapala mi się czerwona lampka (…) ale grunt to nie popadać w przesadę, a to co, się stało z nimi, to tylko płacz i zgrzytanie zębów”. „Z Pietrka zresztą jest patriota i zawsze chodzi głosować, żeby potem z czystym sumieniem mógł narzekać”. „Widziałem, jaki wkurwiony jest Bóg na ten cały świat”. „Myślę sobie, że w zasadzie jest całkiem źle, bo są same braki i to, czego nie ma, jest ważniejsze niż to co jest”. „W dodatku ci policjanci ani razu mnie nie uderzyli, a przecież mogli bez kłopotu, takiego pijaka jak ja zawsze można, dobrze o tym wiem, nikt przecież nic nie powie, nawet dobrze w zasadzie, że żula biją, może przestanie się lumpić i zrobi się z niego porządny obywatel”. „Powiedzieli, że mnie zostawiają ze względu na znikomą szkodliwość społeczną czynu, ale mam się nie ruszać z miejscowości zameldowania, jakbym nic całe życie nie robił, tylko ciągle gdzieś podróżował”. „Już nigdy mi nie opowie, jakie dawniej wszystko było piękne, że wszyscy mieli pracę pieniądze były, każdy miał swoje miejsce na świecie, każdy był potrzebny państwu, nie tak jak teraz, że zdychajcie, a co nas, kurwa, obchodzicie, jak nic nie umiecie, przyzwyczajajcie się, nieroby, nikt wam nic nie da za darmo, skurwysyny”. „Życzę mu, żeby w jego niebie było tak, że dwadzieścia anielic jest oddelegowanych tylko do tego, żeby zabawiać Karczaka w sposób ziemski, z pięć, żeby mu nalewać wino i ze dwie, żeby tańczyły przed nim nago taniec brzucha”. „Bez domu ogień jest niczym. I widać, jakim on jest pasożytem, jak żre to drewno, te zasłony i komplety mebli wypoczynkowych kupionych na raty bez żyrantów i pierwszej wpłaty, widać jak to żre i od razu przerabia, od razu sra tym i rzyga, zamienia w coś nieuchwytnego, w coś, czego nie można chwycić, w coś, co od razu ucieka w niebo, w coś, czego naprawdę nie ma, a tylko się wydaje”. „Czas wokół przystanku jest teraz kryształem, który odbija wszystko to, co już kiedyś było, a czas w środku przystanku jest już zupełnym lustrem, które prócz tego kryształu z zewnątrz odbija też to, co mam w głowie”. „Nie lubię wyjeżdżać nigdzie z mojej wsi, boję się potem jak wracam, że jej tam nie będzie, że nie będę mógł znaleźć drogi z powrotem, że ją przestawią bez mojej wiedzy i zgody”. ”Mam tylko jednego kumpla, porządnego, ale nawiasem mówiąc, z niego to też niezły skurwysyn i świnia”.

Fascynacja prozatorstwem Magdy Szabó oraz Herty Müller zaprowadziła mnie do rumuńskiego Tirgu Mures, w którym György Dragomán rozlicza się z reżimem komunistycznym ubiegłego stulecia. Wbrew założeniom o prawdopodobnym epatowaniu postacią Ceaușescu, Rumuńską Partią Pracy oraz innymi symbolami opresyjnej władzy, węgierski pisarz sięga po perspektywę dorastającego chłopca, a także jego ogromnej tęsknoty za zesłanym na przymusowe prace ojcem. Codzienność oczami dziecka jest jeszcze bardziej wstrząsająca niż starszego obserwatora rzeczywistości ze względu na prostotę, a zarazem dosłowne znaczenie wykorzystywanych słów. W „Białym królu” nie ma zawoalowanych myśli, ani symbolicznego opisywania brutalnych scen z życia powszechnego. Przemocą skażeni są dorośli, jak również rówieśnicy chłopca, co w prozie węgierskiego pisarza służy unaocznieniu skali okrucieństwa w każdym pokoleniu. Tęsknota za ojcem, której nie są w stanie zagłuszyć drwiny, a niekiedy gnębienie ze strony otoczenia, stanowi ostatni przebłysk nadziei w państwie totalitarnym, dzięki czemu narrator „Białego króla” stara się doszukiwać resztek normalności w zastanym świecie. György Dragomán rezygnuje ze środków stylistycznych, pięknych haseł oraz pokrzepiających cytatów. Wspomniane ozdobniki przeszkadzałyby w rozliczeniu Rumunii z jej ciemnej przeszłości. Autor rekompensuje ich ubogość zdaniami wielokrotnie złożonymi, co wcale nie znaczy, aby zgubił po drodze znaki interpunkcyjne lub zasady składni. György Dragomán wymusza na odbiorcy określony sposób czytania „Białego króla”, czyli jednym tchem, bez zatrzymywania oraz zbędnego analizowania terroru komunistycznego reżimu, który stanowi zamknięty rozdział historii Rumunii.

Bardzo ciekawe reportaże pisane z pozycji współczesnego, świadomego inteligenta z Ukrainy, wrośniętego w swoją tradycję, ale też ciekawego Europy Zachodniej. Z każdej historii wyciągnąć można konkluzję: delikatną, ale odważną i zadziwiająco słuszną; nie do końca schlebiającą bohaterom, ale traktującą ich z czułością i szacunkiem. Świetne spostrzeżenia na temat współczesnych, przedwojennych (przed napadem Putina) relacji, uprzedzeń i stereotypów ukraińsko-polskich. Troszeczkę przechwałek, ale z umiarem. Dobrze napisane i przetłumaczone na język polski. Szybko się czyta.

Odjechany trip. Nigdy nie sądziłem, że książka o imprezie, narkotykach i alkoholu może być tak ciekawa i być portretem pokolenia. Ciekawe przemyślenia ubrane w strumień świadomości. Jeśli ktoś nie potrafi przetrawić wulgaryzmów w literaturze to dość szybko może się zniechęcić. Szkoda Nahacza, dobrze się zapowiadał.

Andrej Kurkow - pisarz ukraiński mówi o sobie, że jest patologicznym optymistą. Wybrał zawód pisarza, ponieważ w wieku 13 lat słyszał, że pisarze w ZSRR nie chodzą do pracy, tylko pracują w domu - czytają i słuchają muzyki. Stwierdził, że to wspaniałe życie. W dorosłym życiu okazało się, że Sowieci nie chcą wydać jego książek, dopiero wydawnictwo w Zurychu zainteresowało się jego twórczością i tak się zaczęła jego popularność. Jego książka ,, Kryptonim Pingwin" stała się międzynarodowym bestsellerem. Powieść ta opowiada o pisarzu Wiktorze, który nie ma weny twórczej i ciężko mu nawet dokończyć krótkie opowiadanie. Mieszka z przygarniętym przez siebie pingwinem Miszą. Autor porusza tu poważne i niebezpieczne tematy z wielkim poczuciem humoru. Pozornie akcja książki jest bardzo wolna, jakby się właściwie nic nie działo, a jednak dzieje się wiele. Wiktor dostaje nagle propozycję pisania nekrologów żyjących jeszcze ważnych osobistości państwa. Powoli odkrywa jakie jego praca ma konsekwencje. W międzyczasie dostaje pod opiekę sześcioletnią dziewczynkę. Poszukuje dla niej opiekunki. Niebagatelną rolę w jego życiu odgrywa też mieszkający u niego pingwin. Właściwie sceny z pingwinem były doskonałe, ocieplały treść powieści i w lapidarny sposób podkreślały atmosferę mieszkania głównego bohatera. Polecam tę powieść, którą czyta się szybko i pomimo wszystko wywołuje uśmiech na twarzy.

Lubię Stasiuka, w zasadzie chciałbym pisać jak Stasiuk, jego książki są mroczne, ciężkie, lepkie, pełne opisów i retrospekcji, ważniejsze od akcji jest przedstawienie bohaterów ich wewnętrznych motywacji, doświadczeń, historii. Warszawa końca lat dziewięćdziesiątych, transformacja ustrojowa, chaos gospodarczy, przemiany kulturowe i społeczne. Warszawa brudna, pełna przestępczości, barku zahamowani moralnych często wynikających z biedy, beznadziei niemożności przystosowania się do nowych warunków. Świat się zmienia a ludzi którzy wyrośli w PRL, stoją jedną nogą w uwalanych gnojem gumiakach a w drugą w białych adidasach kupionych w najdroższym sklepie na Marszałkowskiej. Oczywiście nie jest to radosna lektura, a raczej wiwisekcja, jest przygnębiająca bo na swój pokraczny sposób jest to wiwisekcja świata mojej młodości.

tej kultowej książki chyba nie muszę nikomu streszczać i recenzować. jest wystarczająco dużo dostępnych informacji i interpretacji na jej temat. za to może przytoczę przepisy na drinki, których sam Bukowski by się nie powstydził. "Balsam Kanaański - Denaturat -100g; Ciemne piwo - 200g; Oczyszczona politura - 200g" "Duch Genewy - Biały bez -50g; Środek przeciwko poceniu się nóg - 50g; Piwo żygulewskie - 200g; Lakier spirytusowy - 150g" "Łzy - Lawenda -15g; Werbena -15g; Woda leśna -30g; Lakier do paznokci - 2g; Eliksir do płukania ust - 150g; Lemoniada - 150g" "Suczy bebech - Piwo żygulewskie - 100g; Szampon Sadko - 30g; Rezol - środek przeciwko łupieżowi - 70g; Klej BF - 13g; Płyn hamulcowy - 30g; Dezynsektal - preparat owadobójczy - 20g" jeśli ktoś chciałby się przekonać czy to wszystko prawda z tymi miksturami, to polecam film dokumentalny "Jak piją Rosjanie" (m.in. piwo z psikiem muchozolu). również polska kinematografia można pochwalić się ciekawym filmem Marka Piwowskiego "Korkociąg".

Genialna książka o wszystkim i o niczym (puszczam oczko). Rosyjski postmodernizm w najlepszym wydaniu, który pochłania bez reszty i nie pozostawia jeńców. Teoretycznie cała fabuła dzieje się w głowie głównego bohatera, ale jest przepełniona tyloma zwrotami akcji, że czyta się fantastycznie. Przed lekturą warto się zapoznać z biografiami Czapajewa i von Ungerna, żeby łatwiej się odnaleźć w przedstawionym świecie. A tak w ogóle, to żaden ze światów nie jest realny – dążmy zatem do Mongolii Wewnętrznej!

Książki serii Sulina nie zawodzą: „Kultura kłamstwa” to zbiór świetnych esejów o mechanizmach tworzenia mitologii dla nowych państw (tutaj przede wszystkim Chorwacja). Niektóre z nich przytaczają wstrząsające wręcz przykłady samozakłamania tak zwanych elit rządzących. Losy autorki ponownie pokazują, że najtrudniej być prorokiem we własnym kraju.

Lubię niektóre książki autora, ta do nich... no, sam nie wiem !!! W latach 80 - tych działał w Ruchu Wolności i Pokoju. Za dezercję z wojska został skazany na 1,5 roku więzienia. Przed odsiadką podjął próbę samobójczą. Jego książki zostały przetłumaczone na wiele języków. Mało pochlebne, ale przyznał, że w młodości dręczył zwierzęta ! Umiarkowanie POLECAM !!!

Ciekawa rzecz... wiedziałam o tej książeczce od lat, ale nic mnie do niej nie przyciągało... natomiast do pracy nad swoją nową książką szukałam książek o wierze, niekoniecznie wydawnictw katolickich. I oto trafiłam. Myślę, że warto przypomnieć tę książkę właśnie teraz także z powodu powrotu do dyskusji nt. osoby papieża – znów staje się ona aktualna! Jest to inne spojrzenie na wiarę i Ojca Świętego (właściwie śmierć papieża jest tylko kontekstem),z perspektywy młodego, artystyczno–intelektualnego środowiska Krakowa. Chyba książka o tym, że "coś" jest na chwilę (zaduma, refleksja, chęć zmiany) a potem ten zapał mija... Bardzo mi się spodobały zaprezentowane przez autora poglądy, szczególnie kiedy pisze on o Pani Terri Sciavo (kwestia prawa do życia i eutanazji) – media coś "nakręcają" i nie pytają bohatera/ki, czy ma chęć w tym uczestniczyć. Ostatnie zdanie w książce mnie poraziło. Według mnie książka "Ojciec odchodzi" pomimo małej objętości, porusza wiele problemów, które na co dzień traktujemy zbyt powierzchownie.

Brawurowa, punkowa podróż przez najdziwniejszą z ostatnich dekad. Przez zagubienie, chaos i marzenia. Przez procesy kontrkulturowe na marginesie upadku starego świata i narodzin nowego. Wyraziste i pełnokrwiste tło opowiadanych historii to dodatkowa nagroda dla czytelnika, zwłaszcza tego, który miał okazję zahaczyć choćby o podstawówkę w PRL.