Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Zapomniałam, że Cię kocham

Tłumaczenie: Grażyna Smosna
Wydawnictwo: Initium
6,89 (612 ocen i 89 opinii) Zobacz oceny
10
36
9
53
8
103
7
187
6
132
5
72
4
14
3
8
2
5
1
2
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Memoirs of a Teenage Amnesiac
data wydania
ISBN
978-83-62577-08-8
liczba stron
264
kategoria
Literatura piękna
język
polski
dodał
Patryk

Gdyby Naomi wybrała reszkę, wygrałaby w rzucie monetą. Nie musiałaby wracać po aparat do redakcji księgi pamiątkowej, nie spadłaby ze schodów i nie uderzyłaby o nie głową. Nie obudziłaby się w karetce z amnezją i z pewnością pamiętałaby swojego chłopaka Ace’a. Może nawet pamiętałaby, z jakiego powodu się w nim zakochała. Rozumiałaby, dlaczego jej najlepszy przyjaciel Will uparcie nazywa ją...

Gdyby Naomi wybrała reszkę, wygrałaby w rzucie monetą. Nie musiałaby wracać po aparat do redakcji księgi pamiątkowej, nie spadłaby ze schodów i nie uderzyłaby o nie głową. Nie obudziłaby się w karetce z amnezją i z pewnością pamiętałaby swojego chłopaka Ace’a. Może nawet pamiętałaby, z jakiego powodu się w nim zakochała. Rozumiałaby, dlaczego jej najlepszy przyjaciel Will uparcie nazywa ją „Szefową”. Wiedziałaby o nowej rodzinie mamy i o narzeczonej taty. Gdyby Naomi wybrała reszkę, może nigdy nie poznałaby Jamesa, chłopaka o wątpliwej przeszłości i niepewnej przyszłości, który już przy pierwszym spotkaniu miał ochotę ją pocałować. A ona może nie chciałaby odwzajemnić jego pocałunku.
Jednak Naomi wybrała orła…

Po spektakularnym debiucie ("Gdzie Indziej") w swojej kolejnej zaskakującej powieści Gabrielle Zevin mówi o miłości, odkrywaniu własnego „ja” i drugiej szansie na prawdziwe życie.

 

źródło okładki: wydawca

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 552
Giuseppe | 2013-09-28
Na półkach: Przeczytane, Ulubione, Ebooki
Przeczytana: 08 kwietnia 2013

O tej książce słyszałam już od dawna, ale nigdy nie miałam okazji po nią sięgnąć. Więc kiedy w końcu pojawiła się w moich zasobach, od razu się na nią rzuciłam.

Byłam zaskoczona że tak bardzo pragnęłam przeczytać książkę, która wydawała się opowiadać o zwyczajnym życiu. Nie zdajecie sobie sprawy jak się myliłam.

Utwór opowiada historię Naomi, która spadając ze schodów zapomniała o wszystkim co działo się po jej dwunastych urodzinach. Nie pamiętała o rozwodzie rodziców, swojej siostrze, chłopaku ani o najlepszym przyjacielu. Tym bardzie dezorientujące było to że po upadku pomógł jej chłopak, którego nikt nie znał. Zakochali się w sobie, ale amnezja Naomi zaczęła komplikować jej życie Po pewnym czasie zdała sobie sprawę z błędów jakie popełniła w przeszłości.

Cała książka skupia się na nastoletniej dziewczynie która na nowo poznaje swoje życie. W pewnym sensie przypomina to trochę twórczość Charles Dickens którą poznałam w gimnazjum, a mianowicie „Opowieść wigilijną”. Oboje z bohaterów dostrzega swoje błędy, kiedy na nowo poznają swoje życie. Zdają sobie sprawę że nie zawsze zachowywali się właściwie i zmieniają się. Uczą się dokonywać właściwych wyborów.

Książka pt. „Zapomniałam, że Cię kocham” jest bardzo refleksyjna i przemawia do nastolatków. Sprawia że człowiek zaczyna zastanawiać się, co by zrobił gdyby nagle stracił pamięć i musiał żyć swoim poprzednim życie, które nie wydawało się już właściwe.

Bardzo polecam tę książkę.

Moja ocena: 8/10




„I tak wszystko zapominamy. Najpierw to, czego się nauczyliśmy - datę podpisania traktatu Hay-Herran i twierdzenie Pitagorasa. A szczególnie szybko wylatują nam z głowy te rzeczy, których tak naprawdę się nie nauczyliśmy, tylko zapamiętaliśmy w noc przed klasówką. Zapominamy nazwiska wszystkich nauczycieli poza jednym czy dwoma, które jednak w końcu i tak zapominamy. Zapominamy rozkład zajęć z pierwszej klasy i to, w której ławce siedzieliśmy, i numer telefonu do swojego najlepszego przyjaciela, i słowa piosenki, której słuchaliśmy pewnie z milion razy. (...) I wreszcie, po bardzo, bardzo długim czasie, zaczynamy zapominać o naszych upokorzeniach - nawet te, które wydają się niezatarte, z czasem po prostu blakną. Zapominasz kto był fajny, a kto nie, kto był piękny, mądry, wysportowany, a kto wręcz przeciwnie. Kto poszedł do dobrego college'u. Kto wyprawiał najlepsze przyjęcia. Kto mógł załatwić trawkę. Zapominamy o wszystkich. Nawet o tych, których wydawało ci się, że kochasz, a także tych, których naprawdę kochałaś. O nich zapominamy najpóźniej. A kiedy już dostatecznie dużo zapomnimy, zakochujemy się w kimś innym.”

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
W poszukiwaniu zera. Matematyczna odyseja do źródła pochodzenia liczb

"Skąd wzięły się cyfry: w jakiej części świata i kiedy ludzie wymyślili owe dziewięć cyfr i zero, które z czasem przekształciły się w liczby rząd...

zgłoś błąd zgłoś błąd