Niechciane dziedzictwo

Bardzo rozczarowała mnie ta powieść. Sam pomysł, żeby narratorem opowieści o Jagiellonach uczynić Andrzeja – fikcyjnego świadka tamtych wydarzeń, który postanawia napisać kronikę wydaje się dobry. Wykonanie jednak jest mocno wątpliwe. Relacja Andrzeja z Władysławem i Kazimierzem jest bardzo powierzchowna, tym bardziej, że na kartach książki od najmłodszych lat przyjaźni się z nimi, niemal się od nich nie oddalając, nawet na krok. Mają nawet tą samą opiekunkę. Nieustannie czułem, że ta szczególna wydawałoby się zażyłość jest sztuczna i mało wiarygodnie przedstawiona.

W ogóle, wszystkie postacie są płaskie i papierowe. Żadnej z nich nie byłem w stanie polubić ani znienawidzić. A sięgając po książkę takich emocji oczekiwałem.

Wydaje mi się, że dużym problemem tej powieści jest to, że autorka zbyt wiele opisuje, a za mało pokazuje. Wiele spraw i wątków jest opowiedziane skrótowo przez narratora. Przez to akcja z prawdziwego zdarzenia właściwie tutaj nie istnieje. Czytelnik nie jest w stanie wejść w świat powieści i śledzić z zaciekawieniem poczynań występujących w niej postaci. Od powieści historycznej oczekuje się czegoś więcej niż tylko suchego przytoczenia faktów i dat. Powieść historyczna powinna pomóc w wyobrażeniu sobie realiów danej epoki. Szkoda, że w tym przypadku jest z tym nie najlepiej.

Oczywiście są w ,,Niechcianym dziedzictwie” dobre fragmenty, ale niestety są one wyjątkiem, nie regułą. Oby druga część była choć odrobinę lepsza.

Bardzo rozczarowała mnie ta powieść. Sam pomysł, żeby narratorem opowieści o Jagiellonach uczynić Andrzeja – fikcyjnego świadka tamtych wydarzeń, który postanawia napisać kronikę wydaje się dobry. Wykonanie jednak jest mocno wątpliwe. Relacja Andrzeja z Władysławem i Kazimierzem jest bardzo powierzchowna, tym bardziej, że na kartach książki od najmłodszych lat przyjaźni się...

Książka była ciekawa. Nie można jej tego odebrać. Mimo to, akcja rozwijała się niemrawo, powoli. Była to bardziej relacja kronikarska i próba uporządkowania dziejów niż rasowa powieść historyczna. Pod koniec było już zdecydowanie lepiej, zostaliśmy wciągnięci w tajemnicę. Jednak główni bohaterowie byli nieco płascy, nijacy i papierowi. Autorka zręcznie wplotła w fabułę wspomniane w kronikach dziejopisarzy polskich relacje o Jagielle, Władysławie Warneńczyku i Kazimierzu Jagiellończyku, lecz zabrokło niektórych faktów znanych historykom. Ogólnie rzecz ujmując, powieść dobra i mam nadzieję, że rozkręci się w następnym tomie.

Książka była ciekawa. Nie można jej tego odebrać. Mimo to, akcja rozwijała się niemrawo, powoli. Była to bardziej relacja kronikarska i próba uporządkowania dziejów niż rasowa powieść historyczna. Pod koniec było już zdecydowanie lepiej, zostaliśmy wciągnięci w tajemnicę. Jednak główni bohaterowie byli nieco płascy, nijacy i papierowi. Autorka zręcznie wplotła w fabułę...

Czytało się dobrze, choć na początku czekałam z każdą stroną na jakąś żywszą akcję, a tu "relacja kronikarza". Relacja bardzo wciągająca. Historia to nie tylko daty i wydarzenia, to przede wszystkim ludzie i to widać w tej powieści.

Czytało się dobrze, choć na początku czekałam z każdą stroną na jakąś żywszą akcję, a tu "relacja kronikarza". Relacja bardzo wciągająca. Historia to nie tylko daty i wydarzenia, to przede wszystkim ludzie i to widać w tej powieści.

To pierwszy tom cyklu "Jagiellonowie", który przenosi nas do średniowiecza, gdy rodziła się ta wielka dynastia. W powieści prawda historyczna dobrze współgra z fikcją literacką. Mamy tu barwne postacie, dopracowane szczegóły historyczne, wątki miłosne, zazdrość i zdradę. Może brak jest intrygujących i dynamicznych zwrotów akcji, bo przecież każdy lubiący ten okres historii Polski zna dokładnie, co się wtedy wydarzyło, to jednak dzieje synów Jagiełły opisane z perspektywy przyjaciela Andrzeja, dają nam ciekawy obraz tych czasów.

To pierwszy tom cyklu "Jagiellonowie", który przenosi nas do średniowiecza, gdy rodziła się ta wielka dynastia. W powieści prawda historyczna dobrze współgra z fikcją literacką. Mamy tu barwne postacie, dopracowane szczegóły historyczne, wątki miłosne, zazdrość i zdradę. Może brak jest intrygujących i dynamicznych zwrotów akcji, bo przecież każdy lubiący ten okres historii...

Niestety dotrwałam tylko do połowy. Książka jest napisana prostym, topornym językiem beż polotu .... autorka skupia się na historii Władysława i Kazimierza dwóch synów Władysława Jagiełły. I tyle. Suche fakty, prawie jak z podręcznika do historii, brakuje jedynie dat. Nie ma wątków pobocznych, smaczków historycznych. Do ideału Elżbiety Cherezinskiej daleko. Oj daleko! Nie sięgnę po tom drugi.

Niestety dotrwałam tylko do połowy. Książka jest napisana prostym, topornym językiem beż polotu .... autorka skupia się na historii Władysława i Kazimierza dwóch synów Władysława Jagiełły. I tyle. Suche fakty, prawie jak z podręcznika do historii, brakuje jedynie dat. Nie ma wątków pobocznych, smaczków historycznych. Do ideału Elżbiety Cherezinskiej daleko. Oj daleko! Nie...

Ciekawa tematyka, jednak akcja nierówna. Chwilami porywająca, chwilami płaska. Mimo to warta przeczytania.

Ciekawa tematyka, jednak akcja nierówna. Chwilami porywająca, chwilami płaska. Mimo to warta przeczytania.

Wciągająca opowieść o burzliwych dziejach dynastii Jagiellonów. Przyjemnie napisana, miejscami jest jak romans, albo baśń, a czasem jak powiesc awanturnicza. Idealna na smutne, szare dni.

Wciągająca opowieść o burzliwych dziejach dynastii Jagiellonów. Przyjemnie napisana, miejscami jest jak romans, albo baśń, a czasem jak powiesc awanturnicza. Idealna na smutne, szare dni.

Ksiązkę czytało się bardzo dobrze ale myślałam, że skoro to książka historyczna to będzie bardziej oparta na faktach a w posłowiu pisarka dama wspomina , że na potrzebę aby książkę się lepiej czytało sama pozmieniała niektóre fakty,prawdę to chyba napisała tylko o tych krwiopijcach jakim są hierarchowie kościelni, nigdy nie myśleli o kraju i ludziach tylko o własnym wygodnym życiu

Ksiązkę czytało się bardzo dobrze ale myślałam, że skoro to książka historyczna to będzie bardziej oparta na faktach a w posłowiu pisarka dama wspomina , że na potrzebę aby książkę się lepiej czytało sama pozmieniała niektóre fakty,prawdę to chyba napisała tylko o tych krwiopijcach jakim są hierarchowie kościelni, nigdy nie myśleli o kraju i ludziach tylko o własnym...

Maria Paszyńska, dzięki niej mogłam tym razem zagłębić się w świat - Królestwo synów Władysława Jagiełły, czyli Władysława Warneńczyka i Kazimierza Jagiellończyka. Spisana przez z początku tajemniczego ich przyjaciela, historia władzy, obowiązku i miłości, zabiera w podróż do XV-wiecznego Wawelu. Choć z początku mnie nie wciągnęła, gdzieś od połowy nie wychodziła z mojej głowy.
Autorka stworzyła postaci prawdziwe, różne od siebie, a jednak po ludzku podobne. Prowadzi nas umiejętnie przez meandry historii Polski, która pełna Króli o tych samym imionach, na kartach podręcznika nie robiła na mnie wrażenia. A tu z zapartym tchem czekam na kontynuację 🥹 Jakoś tak podziwiam u pani Paszyńskiej niesamowitą umiejętność lekkiego prowadzenia narracji. Za jaki okres historii, za jaką opowieść by się nie zabrała, potrafi wyciągnąć z niej to co najlepsze dla Czytelnika. Przy tym stara zachować się prawdę historyczną, oczywiście z pewnymi wyjątkami, które w posłowiu zaznacza.
W tym wypadku historia odżyła, stała się ludzka, stała się ekscytująca. Losy braci nie są nam obojętne, a do tego jeszcze tajemniczy kronikarz, spiski, życie dworskie - uwielbiam!
Polecam Wam naprawdę. Przy okazji - podziwiajmy razem tę okładkę 🤍

Maria Paszyńska, dzięki niej mogłam tym razem zagłębić się w świat - Królestwo synów Władysława Jagiełły, czyli Władysława Warneńczyka i Kazimierza Jagiellończyka. Spisana przez z początku tajemniczego ich przyjaciela, historia władzy, obowiązku i miłości, zabiera w podróż do XV-wiecznego Wawelu. Choć z początku mnie nie wciągnęła, gdzieś od połowy nie wychodziła z mojej...

Trudno mi jest odpuścić powieść historyczną osadzoną w realiach polskiego średniowiecza. A jednak Niechciane dzieciństwo nieomal odpuściłem. Zacząłem pod koniec urlopu, skończyłem dopiero późną jesienią, dwukrotnie odkładając.
Sam pomysł narratora w osobie towarzysza dziecięcych zabaw synów Jagiełły (bliżej nie opisuję, by nie zdradzać szczegółów fabuły) jest wprost genialny. Któż mógłby lepiej opisać myśli i czyny młodych Jagiellończyków niż towarzysz ich młodzieńczych przygód. Pomysł świetny, choć w sporej mierze zmarnowany.
Momentami prowadzenie narracji staje się tym, co osobiście nazywam "kochany pamiętniczku" i co powoduję, że wracają wspomnienia zupy kalafiorowej z przedszkola.
Niektóre rozdziały krótkie, bez rozbudowy, sprawiające wrażenie pisanych pospiesznie relacji, czy wspominków (może to specjalny zabieg, ale dla mnie niedopracowanie).
Zakończenie książki mnie zdenerwowało. Akcja urywa się w kluczowym momencie dla Korony i dla losów Kazimierza IV. Choć wiem, że jest już kontynuacja i zapewne sięgnę po nią, by - mam nadzieję - pożałować tej niezbyt pochlebnej recenzji, to i tak pozostanę przy swoim: brak mi tu jakiejś pointy, dominanty. Takiej kropki, czy nawet wielokropka każącego czytelnikowi z utęsknieniem czekać na kontynuację.

Trudno mi jest odpuścić powieść historyczną osadzoną w realiach polskiego średniowiecza. A jednak Niechciane dzieciństwo nieomal odpuściłem. Zacząłem pod koniec urlopu, skończyłem dopiero późną jesienią, dwukrotnie odkładając.
Sam pomysł narratora w osobie towarzysza dziecięcych zabaw synów Jagiełły (bliżej nie opisuję, by nie zdradzać szczegółów fabuły) jest wprost...