Profil użytkownika: migaffka

Zdradzę Wam dziś pewną tajemnicę... W życiu nic nie jest nam dane na zawsze. Ani młodość, ani miłość, ani zdrowie. O wszystko trzeba umieć zawalczyć, a potem jeszcze utrzymać. I nikt nie zrobi tego za nas, ale też nikt nie zrobi tego lepiej niż Ty sam(a), bo tylko Ty wiesz czego oczekujesz.
Takie przemyślenie wykluło się w mojej głowie po lekturze książki Gabrieli Gargaś "Nie obiecuj mi jutra". Ta powieść to historia kilku osób, które pozornie nie mają ze sobą nic wspólnego, dlatego jest szansa, że początkowo będziecie się zastanawiać o co chodzi. Ale z czasem ich ścieżki sie przetną, a przed oczami pojawi się niesamowicie życiowa i prawdziwa opowiesć o tym, że nie ważne kim jesteśmy, ile mamy lat, jaki zawód wykonujemy itd, wszyscy mamy taką samą szansę na to, żeby być szczęśliwi, pod warunkiem, że popracujemy nad tym. Ale również mamy porównywalną szansę wszystko koncertowo spiep...yć. Bo szczęściu trzeba dać szansę, a żyć trzeba tu i teraz.
Fabuła powieści krąży wokół szpitala i doktora Michała, dobrego neurochirurga, ale trochę pogubionego prywatnie człowieka. To do niego trafia Maria, starsza pani z energią życiową, którą mogłabym obdarowała cały szpitalny oddział. Poznajemy także jej wnuczka, ale również inną pacjentkę Michała- Arletę, która sarkazmem i energia maskuje życiowe problemy i ból, z którym tu trafia.
Jest też Aleks, mężczyzna honorowy i odpowiedzialny za rodzinę i pracę, któremu los w jednej chwili pokazuje żółtą ostrzegawczą kartkę. Jeśli ją zlekceważy, czerwona go zatrzyma. Choć to nie pierwsza próba na jaką zostaje wystawiony- wypadek żony kilka lat temu już wywrócił mu priorytety. Ale czy zdrowie będzie jedynym problemem Aleksa? Czy może serce również dołoży swoje trzy grosze?

To tylko garstka bohaterów jakich poznacie w tej historii. Reszta stanowi tło, będące bardzo ważnym elementem, ale nie chcę Wam zdradzić wszystkiego. Postaram sie jedynie podsumować swoje odczucia po lekturze tej powieści.

"Nie obiecuj mi jutra" to historia o tym, że nie wiemy co nas jeszcze czeka i nie zawsze mamy na to wpływ. Jednak najważniejsze jest to, aby wykorzystać tzw. "tu i teraz" i cieszyć się z tego co mamy. Jeśli trzeba to zaszaleć, kiedy dostajemy syganł od losu, żeby zwolnić lub zwrócić uwagę na pewne detale, to również należy ich wysłuchać. Ale nie warto odkładać nic na jutro, bo nie wiadomo, czy ono nadejdzie. A jeśli przyjdzie, to dostaniemy kolejny dzień na wykorzystanie nowej szansy. Gabriela Gargaś już nas przyzwyczaiła do powieści przepełnionych emocjami, miłością i prostymi ale trafnymi i odrobinę zakamuflowanymi wskazówkami. To wszytko i tym razem autorka ubrała w słowa chwilami zabawne, innym razem nasycone refleksją, za każdym razem trafiające dokładnie w punkt. A tymi słowami obdzieliła bohaterów tak różnych i tak autentycznych, jak ludzie, których każdy z nas codziennie spotyka na swojej drodze. Podsumowując powiem: łapmy chwilę, bo nie wiemy ile szans jeszcze mamy. Kolekcjonujemy wspomnienia, nie odkładajmy nic na jutro, bo szkoda czasu.

Zdradzę Wam dziś pewną tajemnicę... W życiu nic nie jest nam dane na zawsze. Ani młodość, ani miłość, ani zdrowie. O wszystko trzeba umieć zawalczyć, a potem jeszcze utrzymać. I nikt nie zrobi tego za nas, ale też nikt nie zrobi tego lepiej niż Ty sam(a), bo tylko Ty wiesz czego oczekujesz...

Rozwiń

Zwiń

Kiedy powieść Rafała Wicijowskiego trafiła w moje ręce, radzono mi, żebym przygotowała sobie chusteczki, bo nie obejdzie się bez łez. Tyle, że ja jestem typem człowieka, którego ciężko rozmiękczyć książką czy filmem. Rzadko się wzruszam. Czy zatem uroniłam łzę czytając "Ostatni taniec"? Przeczytajcie do końca, żeby się przekonać.

Julia i Michał mieli tego dnia stanąć razem przed ołtarzem i powiedzieć sobie sakramentalne TAK. Jednak zamiast pana młodego, dziewczyna otrzymała liścik a na nim kilka słów, które tak naprawdę niczego nie tłumaczyły.
Ślub się nie odbył, Julia z czasem pozbierała emocje i wróciła do życia, do pracy i codzienności. I wtedy, po 10 latach niespodziewanie Michał znów się pojawia, co wywołuje spore zamieszanie, a poukładane życie byłej narzeczonej wywraca do góry nogami.
Czy ich spotkanie wyjaśni powody zniknięcia i w jakikolwiek sposób usprawidliwi zachowanie Michała sprzed lat?

Trzeba przyznać, że "Ostatni taniec" to niezaprzeczalnie książka nafaszerowana emocjami po sam brzeg. Z pewnością wrażliwi czytelnicy, czy raczej czytelniczki będą ronić łzy wzruszenia i smutku. Ale ja osobiście mam z tą książką pewien problem.

Z jednej strony podobała mi się historia spisana przez Rafała Wicijowskiego. Sięgałam po nią z ogromną nadzieją i ciekawością, bo niewielu jest mężczyzn w naszym kraju piszących powieści obyczajowe pełne emocji, miłości i skierowane głównie do kobiet. Ciekawiło mnie męskie podejście do tematu i mogę powiedzieć, że tutaj zasadniczo nie zawiodłam się. Chociaż nie znalazłam zbyt wiele męskiego punktu widzenia, bo poznajemy głównie emocje i rozterki Julii.

Trzeba przyznać, że konstrukcja fabuły, dawkowanie napięcia dobrze wyszło autorowi, bo liczne retrospekcje nie dość że spowalniają bieg zdarzeń, to jeszcze pomagają lepiej poznać bohaterów i ich pierwotną relację.

No i teraz łyżka dziegciu... Otóż nie byłam w stanie racjonalnie wytłumaczyć sobie pewnych zachowań bohaterów.

Z jednej strony wiem, że ludzie są różni i mogą postępować rozmaicie, a w obliczu choroby i innych nieszczęść, nie ma sensu doszukiwać sie logiki w działaniu. Jednak...
Zacznijmy od Kuby, obecnego przyjaciela Julii- wiele osób w swoich opiniach wiesza psy na jego reakcji na powrót i oczekiwania Michała. Jednak ja mu się nie dziwiłam. Z jednej strony ktoś burzył spokój związku, który się dopiero tworzył, z drugiej mając świadomość jak wiele wycierpiała Julia, zwyczajnie chciał ją uchronić przed kolejnymi rozczarowaniem. No ale przejdźmy do głównych bohaterów... Choć współczułam Michałowi choroby i wizji nadchodzącej nieuchronnie śmierci, to jego zachowanie oceniam na co najmniej niezrównoważone i niekonsekwentne. Przez mniej więcej połowę czasu spędzonego na lekturze towarzyszyła mi myśl, że Michał sam sobie zaprzecza. Odszedł od Julii aby jej nie obarczać swoją chorobą, ale zapragnął, żeby towarzyszyła mu w ostatnich, najgorszych momentach. Coś mi tu nie zagrało. A do tego sam przebieg choroby, która pozwalała mu na beztroskie podróże po świecie. Jednak całokształt powieści oceniam pozytywnie. Choć przyznaję, że nie zapłakałam. Może jedynie sama końcówka odrobinę bardziej mnie wzruszyła i sam tytułowy ostatni taniec, ale łez nie było. Za to cały czas mam przeświadczenie, że skądś znam ten styl. A czy sięgnę po kolejne książki autora? Zdecydowanie tak. Może z ciekawości, może z przekory, ale chętnie przeczytam. Bo ta książka nie była zła, miała tylko kilka słabszych punktów.

Kiedy powieść Rafała Wicijowskiego trafiła w moje ręce, radzono mi, żebym przygotowała sobie chusteczki, bo nie obejdzie się bez łez. Tyle, że ja jestem typem człowieka, którego ciężko rozmiękczyć książką czy filmem. Rzadko się wzruszam. Czy zatem uroniłam łzę czytając "Ostatni taniec"? Pr...

Rozwiń

Zwiń

Więzi, to relacje, które budujemy niejednokrotnie latami z osobami, które stają nam się coraz bliższe. Ale są też więzi rodzinne, które, wydawałoby się, są czymś stałym, pewnym, niepodważalnym. Nic bardziej mylnego. Kiedy wydaje nam się, że mamy coś dane na stałe, to przestajemy o to dbać, lub w angażujemy się nadmiernie, a to powoduje skutek odwrotny do zamierzonego. W każdej relacji bowiem ważny jest umiar.

W rodzinie Wardeckich równowaga została zachwiana. Agnieszka dowiedziawszy się, że ich córka owszem, dostała się na studia medyczne, jednak nie do Krakowa czy Warszawy, a do Kielc, od złości przechodzi do działania. Dla niej niewyobrażalne jest przyznanie się wśród znajomych, że jej dziecko nie spełnia oczekiwań rodziców. Dlatego obmyśla strategię i tworzy otoczkę pozorów. W tej grze liczy sie tylko ona- ambitna matka i jej wizerunek. Jednocześnie odcina się od wszelkich racjonalnych argumentów. Relacja matki z córką sypie się z dnia na dzień, a więź, która powinna być najsilniejszą z możliwych zaczyna się pruć na szwach.
A gdzie rola ojca w tej rodzinie? Rafał wydaje się być siłą spokoju u Wardeckich, jednak jego tłamszone emocje zamiast próbować się uwolnić, kumulują się, a to prowadzi do rychłego upadku. W tak napiętej sytuacji, próbie godzenia obowiązków służbowych i gaszenia domowych pożarów, coś w końcu musi odpuścić...

"Więzi" Karoliny Wilczyńskiej to druga część serii "Zapisane w kartach", która niesie chyba dużo większy ładunek emocjonalny niż część pierwsza. Autorka stworzyła bardzo wyraziste postacie, choć z pozoru silne, to niepozbawione słabości. Przerost ambicji, narzucanie bliskim swojej woli, branie zbyt wielu spraw na swoje barki, zagubienie i próba odnalezienia spokoju w tym szalonym kołowrotku zwanym życiem, to tylko ułamek tego, co zawarła autorka na kartach powieści.
Nie możemy bowiem zapomnieć o Emilii, sąsiadce Wardeckich, osobie spokojnej, tajemniczej i pozornie wyciszonej, choć borykającej się z własnymi demonami, których nadal nie wystawiła na światło dzienne. To jej postać tak naprawdę stanowi oś tej historii i katalizator emocji, których z pewnością tu nie brakuje.
Właśnie u Emilii Zosia znajduje wyciszenie, w ona potrafi wysłuchać, nie oceniać, ale naprowadzić na właściwe tory myślenia, co nie każdemu przypada do gustu. Są jednak kobiety, które właśnie tutaj znajdują ukojenie i odwagę do walki o zmianę. Czuję, że moment, gdy tajemnica kobiety zostanie nam zdradzona, okaże się kluczowym dla tej historii. A póki co bardzo polecam Wam tę serię, gdzie bohaterowie zabierają nas do swojego skomplikowanego emocjonalnie świata, w którym szczera rozmowa jest antidotum na wiele problemów.

Więzi, to relacje, które budujemy niejednokrotnie latami z osobami, które stają nam się coraz bliższe. Ale są też więzi rodzinne, które, wydawałoby się, są czymś stałym, pewnym, niepodważalnym. Nic bardziej mylnego. Kiedy wydaje nam się, że mamy coś dane na stałe, to przestajemy o to dbać,...

Rozwiń

Zwiń

Nie jestem w stanie wyobrazić sobie co czuje człowiek, który budzi się pewnego dnia i kompletnie nie wie kim jest. Nie zna choćby swojego imienia, adresu, nie zna choćby minuty ze swojej przeszłości.
Sara musiała stawić czoła takiej sytuacji. Sara, bo tak dano jej na imię, kiedy wróciła do żywych w szpitalu, do którego trafiła z wypadku. Nikt dotychczas o nią nie zapytał, nikt jej nie szukał. Ale w szpitalu nie mogła zostać na zawsze.
Po opuszczeniu jego murów trafia do ośrodka dla bezdomnych kobiet, a potem do małego domku przy zakonie. W pamięci nadal jedną wielką dziurę, choć nocami prześladuje ją sen o ucieczce i wypadku. Czy ma on coś wspólnego z tym, co przyczyniło się do jej utraty pamięci?

Jednak w życiu kobiety dzieje sie coś jeszcze dziwnego. W domku, który udostępniły jej zakonnice, Sara ma dziwne wizje, sny na jawie, wydaje się, jakby poznawała czyjąś historię. To nie daje jej spokoju. Kim są osoby z jej imaginacji?

"Kim jesteś Saro" to moje drugie spotkanie z twórczością Agaty Sawickiej, zupełnie inne od poprzedniego. Tym razem dane mi było przeczytać historię wzruszającą, ale też na swój sposób tajemniczą. Zagadki mnożą się w niej, obejmują zarówno czasy obecne, jak i wydarzenia sprzed kilkudziesięciu lat. Pozornie odrębne historię łączy postać Sary, ale czy tylko? Okazuje się, że autorka misternie splotła wiele wydarzeń, urozmaiciła fabułę i okrasiła ją wieloma niewiadomymi.

Powieść Agaty Sawickiej to także historia o poszukiwaniu siebie, swojej tożsamości, swojego miejsca na ziemi, w przenośni i dosłownie. Na kartach książki łączą się wątki obyczajowe, kryminalne i historyczne, więc naprawdę dużo się dzieje.
Gorąco polecam.

Nie jestem w stanie wyobrazić sobie co czuje człowiek, który budzi się pewnego dnia i kompletnie nie wie kim jest. Nie zna choćby swojego imienia, adresu, nie zna choćby minuty ze swojej przeszłości.
Sara musiała stawić czoła takiej sytuacji. Sara, bo tak dano jej na imię, kiedy wróciła d...

Rozwiń

Zwiń

Bardzo dużo czytam powieści, które poruszają trudne tematy. Wojna, bieda, krzywdą, problemy społeczne i trudne zawirowania historyczne. Ale zawsze po kilku takich książkach potrzebuję chwili oddechu. Lektury lekkiej, przyjemnej, relaksującej, a nawet zabawnej. Takiej dla przewietrzenia głowy, która nie zmusza do myślenia: co autor miał na myśli. I taką właśnie odskocznię i rozrywkę zawsze mogę znaleźć w książkach Pauliny Kozłowskiej.
Nie inaczej było tym razem. Sięgnęłam po najnowszą powieść tej autorki z nadzieją na lekką obyczajówkę i taką otrzymałam.

Wojciech Dreks, to biznesmen, współwłaściciel dynamicznie rozwijającej się firmy. Ale kiedy gasną monitory komputerów, kończą się spotkania branżowe i konferencje, Wojtek lubi się odstresować w lokalnych klubach i towarzystwie pięknych kobiet. Ale tym razem źle trafił. Po nocy z nieznajomą zyskał w jej osobie stalkerkę, której groźby budzą poważne obawy. Dlatego rodzina Wojtka postanawia zatrudnić mu profesjonalną ochronę. I może nie byłoby w tym nic problematycznego, gdyby nie fakt, że szefem ochrony ma być kobieta. Drobna, choć harda i zasadnicza Iga Daniec stawia przede wszystkim na profesjonalizm, a Wojtek nie potrafi skonfrontować w swojej głowie tych dwóch obrazów: twardego ochroniarza z powierzchownością pięknej kobiety.
Co z tego wyniknie?

"Miłość jest blisko" to pierwszy tom serii o braciach Dreks autorstwa Pauliny Kozłowskiej. Historia, którą świetnie się czyta jest może chwilami przewidywalna, ale to w żaden sposób jej nie umniejsza. Ogromny atutem dla mnie jest to, że choć to powieść ma istotny motyw romansowy, jej bohaterowie są temperamentni i charakterni, to historia nie ocieka scenami seksu i nie jest wulgarna. Ale wątek miłosny nie jest tez cukierkowy. Tutaj nie odnajdziecie ochów, achów i maślanych oczu. Owszem uczucia wiszą w powietrzu, ale stanowią mieszankę mocno wybuchową.
To naprawdę fajna książka, która pozwoli odreagować, zrelaksować się po ciężkim dniu, niczym dobry serial.
Mały minusik: okładka nie do końca pasuje do treści
P.s. podziękowania dla autorki za Dodga Durango. Wiesz co dobre😉

Bardzo dużo czytam powieści, które poruszają trudne tematy. Wojna, bieda, krzywdą, problemy społeczne i trudne zawirowania historyczne. Ale zawsze po kilku takich książkach potrzebuję chwili oddechu. Lektury lekkiej, przyjemnej, relaksującej, a nawet zabawnej. Takiej dla przewietrzenia gł...

Rozwiń

Zwiń

Okres PRLu w literaturze obyczajowej nie jest tak popularny jak dwudziestoleci międzywojenne czy czas okupacji. A ja lubię książki, których akcja toczy się właśnie tuż po wojnie lub później, przez kolejne lata w których panował ustrój słusznie miniony. Mam sentyment do tych czasów, bo w nich się wychowałam.

Maja Jaszewska zabiera nas do lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX wieku, kiedy Polska podnosiła się z kolan po latach walki. Wówczas przyszło dorastać tytułowej bohaterce powieści "Lidka".
Poznajemy dziewczynkę, której codzienność toczy się między domem rodzinnym a domem ciotki. Bo choć rodzice Lidki wydają się być małżeństwem jak z katalogu, to w ich związku dochodzi do coraz częstszych sporów. Wówczas opiekę nad dziewczynką przejmuje ciotka, odnajdując i pielęgnując w niej poczucie, że jest wyjątkowa i ma talenty.Ale nie ukrywajmy, Lidka jest przede wszystkim nastolatką, z czasem młodą kobietą, której przyszło żyć w czasach specyficznych, z jednej strony dynamicznych, a z drugiej pod każdym względem podporządkowanych władzy i socjalistycznej doktrynie.
Czy w takich realiach dziewczyna odnajdzie siebie i spełni marzenia?

"Lidka" Mai Jaszewskiej to powieść, w której nie znajdziecie dynamiki i zaskakujących zwrotów akcji. Ale jeżeli lubicie niespieszne opowieści o ludziach z krwi i kości, o ich codzienności i zmaganiu się z realiami w jakich przyszło im żyć, to będziecie zadowoleni z lektury tej książki. "Lidka" to swego rodzaju kompendium wiedzy o czasach PRLu z perspektywy zwykłych obywateli, o ustroju, który roztaczał piękne lecz złudne wizje socjalistycznego ładu i dobrobytu, jednocześnie zamykając społeczeństwo w narzuconych sztywnych ramach. Z jednej strony rozciągali wachlarz możliwości, z drugiej bili po łapach, kiedy ktoś ośmielał się sięgać po swoje marzenia.
Autorka świetnie poradziła sobie z oddaniem klimatu tamtych czasów, przeprowadziła czytelnika przez dwie dekady zmieniających się realiów społecznych, ukazując na przykładzie Lidki i jej bliskich specyfikę czasów. Genialnie scharakteryzowała bohaterów i stworzyła studium obywatela Polski powojennej.
Polecam, czytajcie.

Okres PRLu w literaturze obyczajowej nie jest tak popularny jak dwudziestoleci międzywojenne czy czas okupacji. A ja lubię książki, których akcja toczy się właśnie tuż po wojnie lub później, przez kolejne lata w których panował ustrój słusznie miniony. Mam sentyment do tych czasów, bo w ni...

Rozwiń

Zwiń

To już dziesiąty raz, kiedy Nina Zawadzka zabiera nas w literacką podróż i jak zwykle przenosimy się do lat okupacji.
Młodziutka Liliana poznaje Cypriana, w którym zakochuje się bez pamięci. Na chwilę przed rozstaniem spowodowanym zawieruchą wojenną młodzi zaręczają się. Kiedy poznajemy Lilianę, przemierza ona kraj w poszukiwaniu ukochanego. Depcze jej po piętach pewien i oprawca, oficer NKWD, któremu udaje się dziewczynę schwytać i osadzić w baranowickim więzieniu, by w dalszej kolejności skatowaną i upokorzoną wywieźć w głąb ZSRR. Jedyne co trzyma Lili przy życiu to tęsknota i miłość do narzeczonego, który walczy na froncie.
Czy młodzi się odnajdą? Jak na nich wpłynie okres rozłąki i wojenne doświadczenia? I czy nadal będą tymi samymi ludźmi a miłość przetrwa?

"Za twoim śladem" to kolejna powieść Niny Zawadzkiej, którą czytałam z ogromnym przejęciem i zaangażowaniem. To nie jest lekka powieść, którą czyta się dla zabicia czasu.
Ma kartach tej historii znajdziecie cały wachlarz emocji oraz uczuć, od przyjaźni i miłości, przez nadzieję, nieufność aż po złość i nienawiść. Autorka nie poskąpiła również dramatycznych, a wręcz drastycznycj obrazów, które zostają w świadomości na długi czas. Okrucieństwo wojny, to coś, czego doświadczają bohaterowie tej powieści. Jednak ich silne charaktery nie pozwalają im nawet na chwilę słabości, mimo razów zadawanych przez wroga dosłownie i w przenośni.
"Za twoim śladem" to też opowieść o patriotyźmie, ale chyba przede wszystkim o dojrzewaniu w okrutnym czasie, kiedy cierpienie i walka o każdy dodatkowy dzień życia staje się rutyną.
Nina Zawadzka nie raz udowodniła, że potrafi pięknie pisać o kobietach walczących o wolność i miłość w potwornych czasach. Tym razem nie było inaczej, bo ta powieść jest przepełnioną emocjami, bólem ale też miłością, wzruszająca historią o uporze i sile kobiecego charakteru, którego nawet tortury nie są w stanie złamać.
Bardzo mocno polecam tę powieść każdemu, kto czytuje książki z tłem historycznym, tym bardziej, że Nina wplotła w fabułę motyw armii generała Andersa.

To już dziesiąty raz, kiedy Nina Zawadzka zabiera nas w literacką podróż i jak zwykle przenosimy się do lat okupacji.
Młodziutka Liliana poznaje Cypriana, w którym zakochuje się bez pamięci. Na chwilę przed rozstaniem spowodowanym zawieruchą wojenną młodzi zaręczają się. Kiedy poznajemy L...

Rozwiń

Zwiń

Przyznaję, że nie spodziewałam się aż tak wciągającej i zagmatwanej historii, a sama okładka raczej sugerowała romantyczną historię. Nic bardziej mylnego.

Alicja dostaje szansę od swojej szefowej. Szansę na której może sie wybić, choć szefowa chyba bardziej liczy na to, że pozbędzie się dziewczyny z redakcji w białych rękawiczkach, bo ta nie podoła zadaniu. A jakie ono jest?
Otóż Alicja ma napisać chwytliwy artykuł na temat pewnego wydarzenia na Mazurach sprzed 18 lat. Wtedy to nagłe załamanie pogody i biały szkwał pochłonął wiele istnień ludzkich. Ale oprócz tego lokalna społeczność zarejestrowała coś jeszcze, co zostało owiane mgłą tajemniczości, a wokół narosły legendy. Według nich wówczas z wzburzone wody jeziora Śniardwy miał wyłonić się biały koń. Zabrała go do siebie włascicielka pensjonatu, ale krążą historie, że ten koń jest sprawcą wielu nieszczęść.

Jaka jest prawda o tym co wydarzyło się wiele lat temu w Popielnie? Czy Alicji uda się rozwiązać zagadkę, a przy okazji jakie zawirowania w jej życiu prywatnym będą miały miejsce? To wszytko znajdziecie na kartach powieści "Biały szkwał" Katarzyny Grochowskiej.

Ta powieść zasadniczo figuruje na stronach księgarń jako literatura obyczajową i romans. Jednak to za mało, bo zagadka chwilami kryminalną, a momentami wręcz bardzo tajemnicza i trudna do wytłumaczenia zgodnie z logiką, spowodowało, że odnalazłam w niej elementy thrillera.

Na kartach powieści można odnaleźć wiele tajemnic z przeszłości, historii wyrośniętych wręcz do rangi legend, sekretów rodzinnych i nieprzepracowanych relacji międzyludzkich. Autorka bardzo powoli i z ogromnym wyczuciem zdradza nam poszczególne elementy układanki, której wszystkie elementy złożą się w całość. Jednak droga do tego miejsca zanosi się długa i kręta.
To wszystko składa sie na ciekawą, trzymającą w ciągłym zainteresowaniu czytelnika, powieść. A jeśli dodamy jeszcze wątki romantyczne, to historia staje się nieodkladalną.

Przyznaję, że nie spodziewałam się aż tak wciągającej i zagmatwanej historii, a sama okładka raczej sugerowała romantyczną historię. Nic bardziej mylnego.

Alicja dostaje szansę od swojej szefowej. Szansę na której może sie wybić, choć szefowa chyba bardziej liczy na to, że pozbędzie się d...

Rozwiń

Zwiń

Serce nie sługa. Tak zwykło sie mawiać, a każdy kto choć raz był zakochany wie, że miłość, to uczucie, które nie ma zbyt wiele wspólnego z racjonalnymi myśleniem i niewiele jest argumentów, które są w stanie przemówić do rozsądku.
A co jeśli z jednej strony uczucie jest silne, ale pojawia się w nieodpowiednim miejscu I czasie, mało tego, przez otocznie jest ono postrzegane jako złe, niemoralne, zasługujące na potępienie?...
Co wybrać? Miłość w ogniu krytyki, czy może krystaliczny wizerunek?
A co jeśli do głosu dochodzi także honor i dobro osób trzecich, a w tle mają miejsce wydarzenia, których nikt nie chciałby nigdy doświadczyć?

Czy w walce serca z rozumem zwycięstwo któregokolwiek można nazwać jednoznacznie sukcesem? A gdzie w tym wszystkim moralność?

Dużo pytań, prawda?

A one wszystkie pojawiają się w głowie podczas lektury najnowszej powieści Magdaleny Wojtkiewicz "W obronie miłości".

Urszula nie chciała tej miłości, nie prosiła się o nią, a wręcz wyrywała się do ucieczki. To on, Oskar Osman, oficer gestapo ją sobie wypatrzył i postanowił do siebie przekonać.
Był po stronie wroga, gdyby chciał, zmusiłby Urszulę Sławiak do poddaństwa i uległości. Ale chyba nie o to mu chodziło. Nawet w człowieku, którego codzienność stanowiło okrucieństwo, potrafiły się zrodzić ludzkie uczucia, w tym miłość, prosta i piękna.
A Ula? Ta dziewczyna została postawiona w obliczu wyboru, który nie był jedynie czarno- biały. Tu nie było dobrej drogi, bo każda z wyłaniających się opcji miała swoje dobre i złe strony.
Realia wojenne determinują pewne zachowania, stawiają człowieka na rozdrożu, a żadna z wybranych ścieżek nie jest idelna.
Kobieta, Polka, wchodząca w związek z niemieckim oficerem narażona była automatycznie na ostracyzm. Niby jasna sprawa... jak można układać się z wrogiem. Jednak nikt z osądzających jej postępowanie, nie był w stanie poznać wszystkich pobudek kierujących taką osobą jak Ula.

Tematyka poruszona przez Magdalenę Wojtkiewicz na kartach powieści, z pewnością jest kontrowersyjna. Bardzo często widzimy, lub chcemy widzieć tylko czarno białą sytuację, gdzie jest oprawca i ofiara, dobro i zło. Ale życie to także odcienie szarości, wybory które wymagają kompromisów. W przypadku czasów wojennych ogromne znaczenie ma również ochrona najbliższych, lojalność wobec ojczyzny, walka w okupantem. Przed takimi dylematami autorka postawiła Urszulę Sławiak i kazała jej wybierać. Ale pokazała również, że nie każdy, kto nosi mundur wroga, musi być pod nim złym człowiekiem. Niejednokrotnie on też zmaga się wewnętrznie z tym co mu zostało narzucone, i próbuje ocalić w sobie resztki człowieczeństwa. Powieść Magdaleny Wojtkiewicz to złożona i bardzo dojrzała opowieść o dwojgu ludziach, którzy spotkali się w niewłaściwym miejscu i czasie. Pytanie tylko, czy postawieni przed niuchronnym będą w stanie zawalczyć i obronić miłość. Zakończenie może was wprawić w osłupienie, zaskoczyć, a na pewno mocno wyruszyć. Spodziewajcie sie dużej dawki emocji. Gorąco polecam.

Serce nie sługa. Tak zwykło sie mawiać, a każdy kto choć raz był zakochany wie, że miłość, to uczucie, które nie ma zbyt wiele wspólnego z racjonalnymi myśleniem i niewiele jest argumentów, które są w stanie przemówić do rozsądku.
A co jeśli z jednej strony uczucie jest silne, ale pojawia...

Rozwiń

Zwiń

Za co uwielbiam książki Magdaleny Krauze? Za to, że Magda nie owija w bawełnę, nie dodaje sztucznego kolorytu, a przy okazji ma poczucie humoru podobne do mojego.
Ale od razu zaznaczam- "Dobrze mi się z tobą rozmawia" to nie komedia. To raczej obyczajówka, w której bohaterowie mimo życiowych zakrętów na których znajdują się raz za razem, nadal potrafią pewne kwestie obrócić w żart i znaleźć wyjście z sytuacji.
Kinga już dziesięć dni po ślubie przekonała się, że jej mąż to wiarołomny egzemplarz. Mało tego, kobieta która jest z nim w ciąży to siostra Kingi. Wobec takiej niegodziwości ciężko przejść bez emocji. Dlatego bohaterka, choć na co dzień jest twardą policjantką, musi znaleźć przestrzeń na odreagowanie minionych traum. Dlatego też wybiera się do Zakopanego, gdzie w pensjonacie ciotki koi zszargane nerwy. Na jej ścieżce pojawia się również pewien uparty ratownik górski.
Pomyślicie: i żyli długo i szczęśliwie... nic bardziej mylnego, bo jeszcze nie jedn "bombę" los dla nich przygotował.
Życie potrafi zaskoczyć, poharatać mentalnie i wystawić na wiele prób. Ale czy to oznacza, że potem trzeba się całkowicie załamać? Może wystarczy znaleźć kogoś, kto przytrzyma tę przekrzywioną koronę, albo nawet kopnie na rozpęd, na kolejnej prostej. Bo przecież nie można być wiecznie na zakręcie, bo to by oznaczało, że żyjemy na życiowym rondzie.
Magdalena Krauze potrafi pisać o zwyczajnych ludziach, którzy jak każdy z nas miewają problemy i troski. Ale pokazuje, że nie ma sytuacji bez wyjścia i ważne jest, żeby spotykać na swojej drodze fajnych ludzi. I nie zawsze wsparcie znajdziemy wśród najbliższych, czasami to oni potrafią skrzywdzić najbardziej. Nigdy też nie wiemy kiedy przydarzy się coś dobrego. Skoro ci, którym na nas nie zależało wybrali inaczej, to już ich problem. Nich sami piją piwo, którego naważyli.
"Dobrze mi się z tobą rozmawia" pochłoniecie na raz, będziecie się świetnie bawić, ale pewnie też pojawi sie cała gama innych emocji. Jedni bohaterowie będą irytować, innych będziecie chcieli udusić, a jeszcze inni zaskoczą. Ale z pewnoscią będzie to sympatyczna, ale też zadziorna lektura.

Za co uwielbiam książki Magdaleny Krauze? Za to, że Magda nie owija w bawełnę, nie dodaje sztucznego kolorytu, a przy okazji ma poczucie humoru podobne do mojego.
Ale od razu zaznaczam- "Dobrze mi się z tobą rozmawia" to nie komedia. To raczej obyczajówka, w której bohaterowie mimo życiowy...

Rozwiń

Zwiń