Profil użytkownika: madusia

W trzech pierwszych tomach przygód prywatnego detektywa Norberta Krzyża działo się tyle, że miałam nadzieję, iż w czwartym zostanie nieco oszczędzony. Zawiodłam się jednak na całej linii, bowiem już początkowe strony „Doliny tajemnic” wprowadziły mnie w mroczny nastrój, tak charakterystyczny dla twórczości Michała Zgajewskiego i przedstawianego przez niego Beskidu Żywieckiego, w którym to ciągle pada. Tym razem deszcz i to właśnie w jego strugach zostaje znalezione zakrwawione ciało nagiej kobiety. Szybko okazuje się, że ostatnią osobą, z którą miała kontakt, był znajomy nam detektyw, więc z miejsca staje się jednym z podejrzanych. Mówiłam, że chłop nie ma lekko. A to dopiero początek jego zmagań, ciągle niebezpiecznie powiązanych z Czarnym Domem, znanym z poprzednich tomów. Ten wątek mocno spaja całą historię, więc zdecydowanie warto być na bieżąco z lekturą wcześniejszych książek.
Norbert Krzyż to taka typowa „zosia-samosia”, która chce wszystko robić sama, łapiąc jednocześnie kilka srok za ogon, że tak już dokończę powiedzeniem. Tym razem zyskał zaskakującego wspólnika w rozwiązywaniu sprawy morderstwa w postaci młodego i wyjątkowo nadgorliwego aspiranta Szczepana Brysia. Ta niespodziewana znajomość będzie owocowała w niespodziewane zwroty akcji i przyniesie zaskakujące konsekwencje. Mnie osobiście Bryś zupełnie nie przypadł do gustu, to jego nadskakiwanie nie mogło wróżyć niczego dobrego, aczkolwiek ocenę pozostawiam innym czytelnikom, może to między nami coś nie pykło.
Cieszę się, że nasz prywatny detektyw wreszcie miał trochę szczęścia w sprawach rodzinnych i jego kontakt z córką, o pięknie brzmiącym staropolskim imieniu Jessika, uległ poprawie. Aczkolwiek Norbert w roli odpowiedzialnego opiekuna ciągle ma sporo braków do nadrobienia, chociaż wina rzadko leży po jego stronie. Takie chłop ma życie, że ciężko w nim o stabilizację. Bo wziąwszy pod uwagę fakt, że zaangażował się w rozwiązanie sprawy morderstwa swojej niedoszłej pracownicy (kobieta chciała u niego pracować jako testerka wierności, ale zanim doszło co do czego, to ktoś się jej pozbył), ma swoje zwykłe zlecenia w pracy, które też zabierają mu sporo czasu, szczególnie gdy okazuje się, że zdradzany mąż wpakował się w większe bagno niż można się było spodziewać (ukraińska mafia itp.), a na horyzoncie coraz wyraźniej maluje się sprawa Czarnego Domu, niebezpiecznie powiązanego z miejscowymi legendami. Tak, tych też nie brakuje, tym razem o paleniu czarownic (o czym wprost mówi sam tytuł) nieopodal Skrzycznego. Nie zapominajmy bowiem o tym, że pierwsza część przygód Norberta Krzyża była reklamowana jako kryminał ze słowiańskim twistem. I autor jest w tym konsekwentny, w każdym tomie dowiadujemy się czegoś mrocznego z legend krążących po okolicy. To lubię.
„Dolina tajemnic” niebezpiecznie igra z ogniem, mimo bezustannego szumu padającego deszczu. To książka pełna niepokoju i tajemnic, o których nie chce się rozmawiać nawet szeptem. Momentami duszna, ale wciągająca jak diabli. Michał Zgajewski nie bawi się w półśrodki, nie bierze też jeńców, tylko od razu rzuca się na gołe klaty – tak właśnie wygląda ten czwarty tom przygód naprawdę sympatycznego, chociaż mającego wyjątkowo pod górkę, detektywa Norberta Krzyża. I tylko bez odpowiedzi pozostaje pytanie, czy doczekamy się jego kolejnych dokonań…. Zdecydowanie polecam wybrać się razem z nim w ten mroczy świat Beskidu Żywieckiego. Nie będziecie żałować!

recenzja pochodzi z bloga: poprostumadusia.pl

W trzech pierwszych tomach przygód prywatnego detektywa Norberta Krzyża działo się tyle, że miałam nadzieję, iż w czwartym zostanie nieco oszczędzony. Zawiodłam się jednak na całej linii, bowiem już początkowe strony „Doliny tajemnic” wprowadziły mnie w mroczny nastrój, tak charakterystycz...

Rozwiń

Zwiń

Po wyjątkowo burzliwych wydarzeniach z pierwszej części, „Zły opiekun” od samego początku wydaje się być nieco mniej przytłaczający. Kornel Malicki, autor bestsellerowych reportaży, powraca znów w Bieszczady, tym razem za cel obierając malutką wiosnę Wołkowyję, położoną nad malowniczym Jeziorem Solińskim. Mężczyzna w dalszym ciągu prowadzi swoją krucjatę mającą na celu zemstę nad mężczyznami powiązanymi z jego matką, których to obarcza za swoje cierpienie. Ma jednak to szczęście, że znów udaje mu się ją połączyć ze zbieraniem materiałów do potencjalnej książki, bowiem właśnie w tej okolicy, prawie dwadzieścia lat temu rozegrał się prawdziwy dramat. W trakcie szkolnego obozu jeden z uczniów z zimną krwią zastrzelił kilkunastu swoich kolegów, a później popełnił samobójstwo. Największą zagadką jest jednak nie powód takiego zachowania, a sprawa zaginięcia jednej z dziewczyn, której ciała nigdy nie odnaleziono.. Dodatkowym smaczkiem jest zaś fakt, że poszukiwany przez Kornela mężczyzna był jednym z opiekunów tamtejszego obozu.
Reportażysta jest jednak daleki od bezstronności, prowadząc swoją kwerendę skupia się głównie na udowodnieniu, że to Hubert Grabiec, obecnie szanowany dyrektor szkoły, jest bezpośrednio związany z całą sprawą. Poszukiwanie prawdy po latach nigdy nie należy do prostych zadań, szczególnie gdy świadków jest coraz mniej, a i pamięć bywa ulotna. Mimo to Kornel nie poddaje się, a wieloletnie doświadczenie w zbieraniu materiałów zdecydowanie mu pomaga. Cóż jednak począć, gdy każda ze stron przedstawia zupełnie inny obraz tamtego lata, często wzajemnie się wykluczające. I jak tu ustalać jakiekolwiek fakty, gdy każdy wydaje się grać wyłącznie do własnej bramki. Przed Kornelem naprawdę niełatwe zadanie, ale napędzany własnymi demonami prze przed siebie jak prawdziwy lodołamacz.
„Zły opiekun” opiera się na moim ulubionym schemacie, czyli dwóch liniach czasowych, gdy współczesnemu wątkowi Kornela towarzyszy retrospekcja wydarzeń sprzed lat, widziana głównie z perspektywy nastolatka, który ostatecznie pociągnął za spust. Michał Kitler, zakochany do szaleństwa w pięknej i przebojowej Klaudii Brzezinek, nie potrafi poradzić sobie z końcem ich krótkiego związku, a wspólny wyjazd na obóz staje się dla niego prawdziwą torturą. Szczególnie gdy dziewczyna prowadza się już z nowym partnerem, a Michał jako klasowy odludek jest zawsze obiektem drwi i psikusów, nie mając kompletnie żadnego wsparcia. To, co dzieje się wówczas w jego głowie, to moim zdaniem, najmocniejsza strona książki, co po raz kolejny potwierdza, że Marcel Moss doskonale radzi sobie w temacie ludzkiej psychiki. Zwłaszcza tej najbardziej pokręconej.
Emocjonalnie książka znów sieje spustoszenie, aczkolwiek w zupełnie inny sposób niż to miało miejsce w „Porzuconym dziecku”. Nie otrzymujemy tym razem przerażających opisów, chociaż osobiście największe wrażenie wywarł na mnie wątek znęcania się, przychodzący z zupełnie niespodziewanej strony. Wiadomo jednak, że to wykluczenie rówieśnicze boli najbardziej, a Michał doświadcza całej palety okrucieństwa do jakiego zdolni są nastolatkowie. Nie potrzeba żadnych rękoczynów, żeby kogoś zniszczyć, a osoba doprowadzona do stanu ostateczności jest zdolna do wszystkiego. Szczególnie gdy nie ma już nic do stracenia.
„Zły opiekun” to kolejna książka Marcela Mossa, która zrobiła na mnie duże wrażenie. Tym razem o wiele mocniejszy był dla mnie wątek retrospektywny, zdecydowanie bardziej siadł mi na serduszku. Kornel Malicki stracił nieco ze swojej bezwzględności, która cechowała go w pierwszym tomie, ale wyszło mu to na lepsze. Najciekawsze jednak ciągle przed nami – zakończenie historii w takim momencie, jak to zrobił Moss, powinno być zakazane! Polecam i już czekam na dalszą część!

recenzja pochodzi z bloga: poprostumadusia.pl

Po wyjątkowo burzliwych wydarzeniach z pierwszej części, „Zły opiekun” od samego początku wydaje się być nieco mniej przytłaczający. Kornel Malicki, autor bestsellerowych reportaży, powraca znów w Bieszczady, tym razem za cel obierając malutką wiosnę Wołkowyję, położoną nad malowniczym Jez...

Rozwiń

Zwiń

„To za dużo dla mnie” brzmi jak ostrzeżenie, jak wyraz bezradności, kiedy życie nas przerasta i jedyne na co mamy ochotę, to skulić się pod kocem i udawać, że nas nie ma, a świat nie istnieje. Czas jednak płynie nieubłaganie i wszystko mija, nawet zbrodnie przeciwko ludzkości mają swoją datę ważności. Filip Latinović po dwudziestu latach od usłyszenia wyroku, powraca do rodzinnego kraju, gdzie witany jest jak bohater narodowy. Ten, który mordował z zimną krwią, mający na sumieniu tyle niewinnych dusz – bohaterem. Wojny bałkańskie były prawdziwie okrutne, wymykające się jednoznacznym ocenom.
Darko Cvijetić operuje słowami jak skalpelem – są surowe, rozdzierające i wyjątkowo oszczędne. To za ich pomocą tworzy bezduszne opowieści, w których człowieczeństwo nie istnieje. Skupiając się na postaci Filipa otrzymujemy możliwość spojrzenia do wewnątrz, chociaż poszukiwania korzeni zła nie przyniosą rezultatów. Nie ma usprawiedliwienia, nie ma wytłumaczenia, nie ma przebaczenia. Życie Filipa to jedynie powidoki minionych zbrodni, które prześladują go na każdym kroku.
„To za dużo dla mnie” w odbiorze jest jeszcze cięższa niż „Czemu na podłodze śpisz” – tamtejsze miniatury boleśnie raniły, skupiając się głównie na tym, co było, bez patrzenia przed siebie, to staje się przedmiotem rozważań najnowszej książka Cvijetica. I stąd właśnie bierze się trudność, bowiem w wyciąganiu wniosków z historii ludzkość wcale najlepsza nie jest. Absurdalność niektórych historii, ciągłe powielanie schematów, które nie służą niczemu dobremu, a przede wszystkim bezsensowne rolowanie zła – raz pojawiające się na świecie nie znika, tylko przechodzi na następne pokolenia. I tak to się toczy, a Cvijetić próbuje nas uczulić, że to nie jest najlepsza droga. Rozwiązanie jednak musimy znaleźć sami.
„To za dużo dla mnie” jest historią, którą muszę mocno przepracować sama w sobie, bo przecież już tytuł jest ostrzeżeniem, że będzie to trudne do dźwignięcia. Na pewno bez odpowiedzi pozostaje pytanie, czy koniecznie musimy ten ciężar zrzucać na ramiona przyszłych pokoleń, żeby nieprzerwanie obok siebie żył zbrodniarz i jego ofiara, czy jednak nastąpi taki moment, gdy stwierdzimy, że już dość, że to było, minęło, trzeba się odgrodzić grubą kreską i spróbować żyć bez sztucznych podziałów wynikających z zamierzchłych wydarzeń. Wybaczenie czy zapomnienie – tu nie ma prostych odpowiedzi. Cvijetić jednak zmusza do przemyśleń. Warto poświęcić im trochę czasu.

recenzja pochodzi z bloga: poprostumadusia.pl

„To za dużo dla mnie” brzmi jak ostrzeżenie, jak wyraz bezradności, kiedy życie nas przerasta i jedyne na co mamy ochotę, to skulić się pod kocem i udawać, że nas nie ma, a świat nie istnieje. Czas jednak płynie nieubłaganie i wszystko mija, nawet zbrodnie przeciwko ludzkości mają swoją da...

Rozwiń

Zwiń

„Miłość nie zazdrości, […] nie unosi się gniewem, nie pamięta złego” słowa Hymnu do miłości opiewają najczystsze uczucie, jakie może połączyć dwie osoby. O takiej miłości marzy praktycznie każdy z nas, aczkolwiek dobrze wiemy, że najczęściej kończą się one w tej właśnie sferze, bo prawdziwe życie wygląda inaczej. Niektórzy już na starcie mają mocno pod górkę i do tego grona zalicza się główny bohater najnowszej książki Katarzyny Bondy „Dom bestii”.
Życie nie rozpieszcza Norberta od samego dzieciństwa – śpiącego na materacu pod stołem, bo na szesnastu metrach mieszkania dzielonych na cztery osoby, ciężko znaleźć własny kąt. Jedynym wytchnieniem od smutnej codzienności stają się godziny spędzane na plebani czy na próbach kościelnego chóru, gdzie czuje się doceniany i potrzebny. Za te chwile normalności przychodzi mu jednak gorzko zapłacić, staje się bowiem ofiarą wykorzystywania przez tych, którzy także powinni go chronić.
Aż nagle w życiu chłopaka pojawia się ona – Marlena, będąca żoną Juliana, ale prowadzająca się między innymi z jednym z kleryków w parafii Norberta. Sytuacja jest jeszcze bardziej nieprawdopodobna niż to się wydaje na pierwszy rzut oka, bowiem Julian jest homoseksualistą, a co pozwala małżonkom na wyjątkowo swobodne życie seksualne. I to do tego stopnia, że… Norbert się do nich wprowadza w mocno niedookreślonej roli, sprowadzające się głównie do tego, że noce spędza w małżeńskiej sypialni. Strasznie to wszystko zagmatwane jest, ale tak w skrócie, to Marlena zachodzi w ciążę z Norbertem, a ten uznaje, że kobieta powinna należeć wyłącznie do niego. I zaczyna o to walczyć z całym światem. Dosłownie.
Historia Norberta to prawdziwe studium zła, w którym krok po kroku śledzimy przemianę chłopaka z wykorzystywanego dziecka po zimnokrwistego mordercę. Towarzyszenie mu w tej drodze jest wyjątkowo przerażające, nie brak w niej okrucieństwa i bezwzględności, których to nie możemy usprawiedliwiać nieszczęśliwym dzieciństwem. Traumatyczne wydarzenia, a tych zarówno świadkiem, jak i uczestnikiem był nasz bohater, same z siebie u nikogo nie przekładają się na całkowity brak empatii i zahamowań w dążeniu do celu, nawet jeśli tym celem jest idealny dom, którego wcześniej nam brakowało. Z psychologicznego punkty widzenia cała ta historia mocno siada na czytelniku, budzi nasz sprzeciw w trakcie czytania, nawet jeśli początkowo odczuwaliśmy jakąkolwiek sympatię do któregoś z bohaterów.
„Dom bestii” to lektura mocno obciążająca, wwiercająca się w głowę podczas czytania – budzi niepokój, niechęć, momentami wstręt i obrzydzenie, a na pewno sprzeciw. I chociaż nie jest łatwa ani przyjemna, to razem z Norbertem podążamy w stronę mroku, który nie przynosi rozwiązania. Myślę, że Katarzyna Bonda spokojnie mogłaby rozpocząć książkę słynnym cytatem z Dantego: „Porzućcie wszelką nadzieję, wy, którzy tu wchodzicie”, bo ciekawość nie pozwoliłaby nam się cofnąć nawet o krok – ta historia hipnotyzuje, wciąga i zadaje pytania, na które sami musimy znaleźć odpowiedź. Polecam każdemu wybrać się w tę podróż, bo łatwo nie będzie, to zdecydowanie warto!

recenzja pochodzi z bloga: poprostumadusia.pl

„Miłość nie zazdrości, […] nie unosi się gniewem, nie pamięta złego” słowa Hymnu do miłości opiewają najczystsze uczucie, jakie może połączyć dwie osoby. O takiej miłości marzy praktycznie każdy z nas, aczkolwiek dobrze wiemy, że najczęściej kończą się one w tej właśnie sferze, bo prawdziw...

Rozwiń

Zwiń

Praktycznie każda rodzina ma swoje tradycje, często zrozumiałe wyłącznie dla nich samych. Mała Colette, już jako mała dziewczynka, zostaje wtajemniczona w przekazywaną z pokolenia na pokolenie zasadę, że kobiety w ich rodzinie zabierają okrutnym i bogatym, po to, by pomagać skrzywdzonym. I chociaż brzmi to wszystko pięknie i wzniośle, oznacza po prostu zwykłą kradzież, najczęściej biżuterii, bowiem stosunkowo łatwo ją z kogoś ściągnąć, nie dając się jednocześnie zauważyć. A kobiety w rodzinie Marceau mają to opanowane do perfekcji, trenując już od wczesnych lat dzieciństwa. Colette nie jest wyjątkiem, wyjątkowe są jednak czasy, w których przyszło jej żyć – tuż przed wybuchem drugiej wojny światowej, gdy nad Paryżem zbierają się ciemne chmury historii. Nad miastem zapadnie zmrok, szczególnie w momencie, gdy zaczną się prześladowania mieszkańców żydowskiego pochodzenia, których koniec jest nam doskonale znany. Ale nawet w tak okrutnych czasach, zdarzają się ludzie, dla których dobro i związane z nim wartości stają się cenniejsze niż ich własne życie.
Cienie tamtych wydarzeń położą się na całym dorosłym życiu Colette, nieustannie wiernej rodzinnej tradycji, nawet mimo upływu lat. Kiedy ponownie się z nią spotykamy na dziewięćdziesiąt lat, mieszka w Stanach, a ze swojego procederu uczyniła samonapędzającą się maszynkę dobra, przeznaczając większość zdobytych środków na działania charytatywne. Wszystko jednak zmienia się, gdy na horyzoncie pojawia się bezcenna, acz wyjątkowo dobrze jej znana, bliźniacza bransoletka, kryjąca w sobie niezwykłą historię. To będzie punkt zwrotny, który wywróci życie Colette do góry nogami.
Wydawać by się mogło, że to wszystko brzmi nieco banalnie i znajomo, ile już razy czytaliśmy podobne historie, a mimo to, Harmel potrafi czytelnika zaskoczyć. Perfekcyjnie łączy teraźniejszość ze wspomnieniami Colette, budując przy tym pełne oczekiwania napięcie sprawiające, że ciężko się oderwać od lektury. I chociaż momentami ta historia bywa przytłaczająca, szczególnie wątki dotyczące okresu wojennego w Paryżu są mocno obciążające, daje również nadzieję. Nie zawsze wiąże się to ze szczęśliwym zakończeniem, wszak życie nie jest nimi usiane, ale koniec końców pozwala odnaleźć spokój.
„Skradzione życie Colette Marceau” to opowieść melancholijna i przejmująca, a jednocześnie pełna ciepła i niezwykłej wrażliwości. Tradycja rodziny Marceau nie należy do chwalebnych i zasadne staje się pytanie, czy cel uświęca środki, czy takie postępowanie powinno budzić naszą niechęć czy podziw. Sama nie jestem pewna odpowiedzi, na szczęście nie muszę opowiadać się po żadnej ze stron. Na pewno jednak wiem, że ta historia jest warta sięgnięcia po nią, zmusza bowiem do refleksji na wielu płaszczyznach, a i po przeczytaniu na długo zostaje w serduszku. Polecam, to naprawdę piękna książka!

recenzja pochodzi z bloga: poprostumadusia.pl

Praktycznie każda rodzina ma swoje tradycje, często zrozumiałe wyłącznie dla nich samych. Mała Colette, już jako mała dziewczynka, zostaje wtajemniczona w przekazywaną z pokolenia na pokolenie zasadę, że kobiety w ich rodzinie zabierają okrutnym i bogatym, po to, by pomagać skrzywdzonym. I...

Rozwiń

Zwiń

Nie można uciec od swoich korzeni, chociaż chciałoby się tego najbardziej na świecie. Przekonuje się o tym Roman Carruthers, gdy zaalarmowany telefonicznie przez siostrę o wypadku samochodowym ojca, musi wrócić do domu, by pomóc w rodzinnym biznesie. To właśnie on będzie jednym z pełnoprawnych bohaterów książki „Król popiołów”, bowiem Carruthersowie prowadzą krematorium. Brzmi przerażająco i dokładnie tak jest – to jedna z mocniejszych historii, które przeczytałam w ostatnim czasie, a tak się złożyło, że było ich naprawdę sporo.
Rodzinne tajemnice rzucają długie cienie, szczególnie gdy mają na celu chronienie swoich bliskich. Przekonuje się o tym całe rodzeństwo Carruthersów, szczególnie najmłodszy z braci, o raczej nieprzypadkowym imieniu Dante. Z każdą kolejną stroną, z następnymi sekretami wychodzącymi na jaw wydaje się, że razem z bohaterami (szczególnie Romanem i Dante) wstępujemy w coraz to dalsze kręgi piekielne. Ognia w tej historii jest aż nadto.
„Król popiołów” jednocześnie wciąga i odpycha. Sama opowieść jest intrygująca, dużo się dzieje, a problemy zamiast się rozwiązywać, tylko niebezpiecznie narastają, aż wreszcie mamy wrażenie, że nie ma już absolutnie żadnego wyjścia. Jednocześnie wraz z rozwojem sytuacji bohaterowie coraz mocniej zapadają się w sobie, a to, co było w nich dobre, zostaje wyparte przez pierwotne instynkty – przemoc rodzi przemoc, eskalującą do niewyobrażalnych rozmiarów. Bezwzględność, brutalność, rozbuchana agresja – momentami jest tego zdecydowanie zbyt dużo, ale inaczej być nie może. Ta historia inaczej nie wybrzmi w odpowiedni sposób.
Na podkreślenie zasługuje nietypowy rodzinny biznes, krematorium nie jest raczej miejscem pracy, o którym ktokolwiek marzy. Już sam ten fakt pozwala nam się domyślać, że bohaterowie są dość specyficzni i zupełnie nie wiemy, czego możemy się po nich spodziewać. I to doskonale widać w trakcie lektury, kiedy zaczyna się prawdziwa jazda bez trzymanki, a zwyczajny powrót do domu okazuje się być wszystkim, tylko nie tym. Szczególnie, że oprócz obecnych problemów, cieniem na rodzinie kładzie się nieprzerwanie tragedia sprzed dwudziestu lat, kiedy matka rodzeństwa zniknęła bez śladu.
„Król popiołów” nie bierze jeńców w trakcie lektury, już pierwsze płomienie wciągają czytelnika i nie wypuszczają, aż popioły tej historii nie przestaną się tlić. Nie ma tu półśrodków czy dróg na skróty, każdy z bohaterów ma swoją własną ścieżkę do przebycia, a wcześniejsze doświadczenia zdecydowanie im tego nie ułatwiają. To nie jest historia dla ludzi o słabych nerwach czy uwrażliwionych na okrucieństwo, nie czyta się jej zbyt przyjemnie – budzi niepokój, mocno uwiera, ale też daje do myślenia, zadając pytania, których na co dzień wolimy nie słyszeć. Mimo to – warto się z nią zapoznać. Jest to kolejna książka z gatunku tych, które ciężko określić mianem przyjemnej lektury czy też powiedzieć, że mi się podobała, ale ma to coś, co sprawia, że mogę ją szczerze polecić.

recenzja pochodzi z bloga: poprostumadusia.pl

Nie można uciec od swoich korzeni, chociaż chciałoby się tego najbardziej na świecie. Przekonuje się o tym Roman Carruthers, gdy zaalarmowany telefonicznie przez siostrę o wypadku samochodowym ojca, musi wrócić do domu, by pomóc w rodzinnym biznesie. To właśnie on będzie jednym z pełnopraw...

Rozwiń

Zwiń