Budowlanka czyli patologie polskiego budownictwa

Bawi do łez, smuci do łez.

Bawi do łez, smuci do łez.

Zabawna pozycja, niektóre historie wręcz zadziwiające, że do takiego stopnia zachowują się budowlańcy. Najbardziej chyba dobija fakt, że może jednak majstrowie nie zachowują się tak bez powodu, skoro na każdym kroku są obarczani odpowiedzialnością finansową za materiały itp. ze strony “wujków”.

Zabawna pozycja, niektóre historie wręcz zadziwiające, że do takiego stopnia zachowują się budowlańcy. Najbardziej chyba dobija fakt, że może jednak majstrowie nie zachowują się tak bez powodu, skoro na każdym kroku są obarczani odpowiedzialnością finansową za materiały itp. ze strony “wujków”.

Choć spodziewałem się po "Budowlance" czegoś zupełnie innego (mój błąd),to nie żałuję ani chwili spędzonej nad jej lekturą. Dawno żadna książka tak mnie nie rozśmieszyła i nawet jeśli większość opowiedzianych w niej historii to zwykła ściema, bawiłem się doskonale.

Choć spodziewałem się po "Budowlance" czegoś zupełnie innego (mój błąd),to nie żałuję ani chwili spędzonej nad jej lekturą. Dawno żadna książka tak mnie nie rozśmieszyła i nawet jeśli większość opowiedzianych w niej historii to zwykła ściema, bawiłem się doskonale.

Myślałem, że to będzie jakiś quasi - reportaż, na co chyba wskazywałby tytuł. Nie miałem zamiaru czytać, bo nie kupiłem dla siebie. Mam kolegę budowlańca, ale spotkanie z nim nie doszło do skutku, więc nie przekazałem prezentu. Pomyślałem, - przeczytam co mi tam.

Moja refleksja jest taka, że historyjki, które oddzielnie przeczytalibyśmy może z jakimś zaciekawieniem, zlepione w całość będą tylko i aż takimi oddzielnymi historyjkami, które łączą bohaterzy i wspólny temat. Do stworzenia większego tematu o kryptonimie ,,książka" potrzeba jednak czegoś więcej. Czegoś ponad patologiczną budowlankę. Może własnych przemyśleń, garści statystyk, retrospekcji. Nie wiem czego jeszcze, w każdym bądź razie tego tu zabrakło. Kolejna historyjka prawie o tym samym po prostu nuży.

Prostota może być zaletą. Nie jednak w tym przypadku. Rozumiem, że budowlanka to nie salony, a ludzie nie posługują się tam kwiecistą polszczyzną. Czy jednak nawet narrator w osobie autora, przedstawiając swoje przemyślenia musi rzucać kurwami? To razi. Tak samo jak bardzo liczne powtórzenia.

Staram się kończyć zaczęte książki. W tym przypadku nie widzę sensu. Może w końcu spotkam się z tym kolegą, przekażę ten prezent i jemu się spodoba.

5 to chyba za dużo, ale daję tyle, przynajmniej za pomysł i próbę.

Myślałem, że to będzie jakiś quasi - reportaż, na co chyba wskazywałby tytuł. Nie miałem zamiaru czytać, bo nie kupiłem dla siebie. Mam kolegę budowlańca, ale spotkanie z nim nie doszło do skutku, więc nie przekazałem prezentu. Pomyślałem, - przeczytam co mi tam.

Moja refleksja jest taka, że historyjki, które oddzielnie przeczytalibyśmy może z jakimś zaciekawieniem,...

Porażka! Sięgając po tę książkę liczyłem na ciekawą analizę branży budowlanej. Zawiera ona jednak zbiór historii pracowników fizycznych, pracujących na budowach w latach dwutysięcznych.
Napisana jest w specyficznym stylu, który mi zupełnie nie przypadł do gustu. Dodatkowy minus należy się za realizację audiobooka. Lektor aż za bardzo wczuł się w niektóre role i często wydawał z siebie takie dźwięki, które po prostu aż kuły w uszach!
Patrząc na opinie i oceny widać, że czytelnicy dzielą się na dwie grupy; taką której te historie się podobały i taką która poleca omijać tę książkę z daleka. Dlatego mam poradę dla każdego kto zdecyduje się ją przeczytać - jeżeli po kilku stronach stwierdzisz, że to nie dla Ciebie to przestań czytać, bo na następnych stronach nie znajdziesz niczego lepszego. Natomiast jeżeli Ci się podoba - to miłego czytania.

Porażka! Sięgając po tę książkę liczyłem na ciekawą analizę branży budowlanej. Zawiera ona jednak zbiór historii pracowników fizycznych, pracujących na budowach w latach dwutysięcznych.
Napisana jest w specyficznym stylu, który mi zupełnie nie przypadł do gustu. Dodatkowy minus należy się za realizację audiobooka. Lektor aż za bardzo wczuł się w niektóre role i często...

Literatura faktu o zawodach wydaje się nader ciekawa. Wiele osób podjęło się wyzwania przedstawienia wykonywanej przez siebie pracy. Tego rodzaju pozycja książkowa pozostaje naznaczona subiektywnymi odczuciami autora. Jednak stanowi to dodatkowy atut przy rozjaśnianiu meandrów zawodowych. Tak też było i w przypadku "Budowlanki". Autor w dość humorystyczny sposób przedstawił patologie, jakie zachodziły na polskich budowach na początku XXI wieku. Bywało śmiesznie i groteskowo. Ale i przerażająco. Bo to też obraz naszego społeczeństwa i państwa. Trudno bowiem spokojnie zaakceptować fakt łamania podstawowych praw pracowniczych. Pamiętać jednak należy, o czym autor nie wspomniał, że w okresie przez niego przedstawianym, skala bezrobocia w Polsce była najwyższa po 1989 r. (przekroczyła 20%). Nierozliczone z tamtych lat afery stanowią o oparach absurdów, w jakich przyszło nam wtedy żyć.

To, co do mnie przemawia, to chęć wyjścia na prostą przez głównego bohatera i jego przyjaciela. Zwłaszcza w kontekście ich własnej historii. Ten moment książki rozłożył mnie emocjonalnie. Podziwiam za wytrwałość.

Czy warto więc sięgnąć? Warto. Książka oddaje w pewnym sensie ducha tamtych lat. I pogardę do drugiego człowieka. Wiele opisanych sytuacji nie wzbudziło mojego zaskoczenia. W końcu miałem w rodzinie budowlańca i pomagałem mu. A język? I tak autor okazał się łaskawy dla purystów językowych.

Odniosę się również do lektora Macieja Wilewskiego. Fantastycznie słuchałem jego czytania. Za dźwięki, odwzorowywanie głosów chylę czoła.

Literatura faktu o zawodach wydaje się nader ciekawa. Wiele osób podjęło się wyzwania przedstawienia wykonywanej przez siebie pracy. Tego rodzaju pozycja książkowa pozostaje naznaczona subiektywnymi odczuciami autora. Jednak stanowi to dodatkowy atut przy rozjaśnianiu meandrów zawodowych. Tak też było i w przypadku "Budowlanki". Autor w dość humorystyczny sposób przedstawił...

OMIJAĆ SZEROKIM ŁUKIEM !!!
Patologię to sobą samym zaprezentował autor. Ta książka jest jednym wielkim gniotem, obrzydliwym i nierealnym. W niej nie ma nic o budownictwie ani o budowlańcach - to patologia sama w sobie, dziwię się podwójnie - że autor nie wstydził się takie coś zlepić ( bo ciężko nazwać to coś tworem i chyba ulepił to coś z własnego goowna, chociaż chciał nim obrzucić czytelników) i że znalazł się je lop co to zechciał wydać !!!

OMIJAĆ SZEROKIM ŁUKIEM !!!
Patologię to sobą samym zaprezentował autor. Ta książka jest jednym wielkim gniotem, obrzydliwym i nierealnym. W niej nie ma nic o budownictwie ani o budowlańcach - to patologia sama w sobie, dziwię się podwójnie - że autor nie wstydził się takie coś zlepić ( bo ciężko nazwać to coś tworem i chyba ulepił to coś z własnego goowna, chociaż chciał...

Absolutnie straszne, nie wiem komu to było potrzebne ani kto chciałby to przeczytać. Z jednej strony mam nadzieje że te historie nie są prawdziwe, a z drugiej ciężko uwierzyć że ktoś to wymyślał. Obrzydliwe.

Absolutnie straszne, nie wiem komu to było potrzebne ani kto chciałby to przeczytać. Z jednej strony mam nadzieje że te historie nie są prawdziwe, a z drugiej ciężko uwierzyć że ktoś to wymyślał. Obrzydliwe.

NIE! Zdecydowanie nie! Książka figuruje jako literatura piękna. Nie ma w niej nic pięknego. Nie wiem, czy opowieść o dwóch młodych kumplach, którzy chcąc zarobić na życie imają się różnych prac budowlanych na budowach początku XXI wieku miała być śmieszna czy może straszna. Ja rozumiem, że książka o realiach takiej pracy nie może być opisywana kwiecistym, pięknym językiem. To podobnie jak i powieści wojenne. Nie pracowałem na budowach, ale wystarczająco często miałem okazję słuchać budowlańców, żeby wiedzieć, że nie przebierają w słowach. Tu „kwiecistość” języka osiągnęła rozmiary, jakiego nie spotkałem w żadnej książce.
Nie wiem, czy te wspomnienia to zapis samych realnych zdarzeń, czy też autor podkoloryzował. Na pewno takie sytuacje mogły mieć miejsce i zapewne na wielu placach budowy nadal mają. Trudno jednak dać wiarę, że bohaterowie spotykali się na placach budów jedynie z wyrzutkami społecznymi – kryminalistami, zboczeńcami, żulią, narkomanami, faszystami i różnymi innymi ludźmi, którym w życiu zupełnie nie wyszło. Autor całą patologię budowlanki zrzuca na pazernych deweloperów. Twierdzi, że gdyby deweloperzy wywiązywali się z umów, płacili podwykonawcom na czas, nie było by takiej patologii. Bo i podwykonawcy mieli by z czego płacić swoim podwykonawcom i podwykonawcom podwykonawców itd. Serio to jedyny powód patologii na budowach? Bez jaj.
Pierwszy kryzys czytelniczy miałem gdzieś po 20% tekstu. Odsłuchiwałem w audio i … nie dało się tego słuchać. Ale poczytałem recenzje i pomyślałem, że może czegoś nie dostrzegam, może się mylę. Książeczka nie gruba, może jednak dotrwam do końca. Przemogłem się. I zdania nie zmieniłem. Na końcu powieści autor próbuje wywołać współczucie u czytelnika przyznając, że (razem z kolegą) jest wychowankiem domu dziecka. Pokrętny los, naznaczenie krzywdą od dziecka, faktycznie wywołuje współczucie. Ale to chyba nie powód, żeby wysoko oceniać książkę. Niezależnie, czy książka jest o pięknie, czy o brzydocie świata i ludzkich losów, czytelnik oczekuje albo rozrywki, albo wzruszeń. Jakiegoś literackiego wzruszenia czy targania trzewiami. Jedyne, czego ja doznałem to irytacja. Poziom literacki tekstu beznadziejny. Druga gwiazdka to efekt zadumy nad losem bohaterów.
Zdecydowanie nie polecam.

NIE! Zdecydowanie nie! Książka figuruje jako literatura piękna. Nie ma w niej nic pięknego. Nie wiem, czy opowieść o dwóch młodych kumplach, którzy chcąc zarobić na życie imają się różnych prac budowlanych na budowach początku XXI wieku miała być śmieszna czy może straszna. Ja rozumiem, że książka o realiach takiej pracy nie może być opisywana kwiecistym, pięknym językiem....

Doskonała humoreska na branżę budowlaną. Najlepiej smakuje połykana w odpowiednich dawkach.

Doskonała humoreska na branżę budowlaną. Najlepiej smakuje połykana w odpowiednich dawkach.