Czas goryczy. Gdańsk 1968-2019

Okładka książki Czas goryczy. Gdańsk 1968-2019 autora Anna Sakowicz, 9788366555679
Okładka książki Czas goryczy. Gdańsk 1968-2019
Anna Sakowicz Wydawnictwo: Poradnia K Cykl: Jaśminowa Saga (tom 3) literatura piękna
552 str. 9 godz. 12 min.
Kategoria:
literatura piękna
Format:
papier
Cykl:
Jaśminowa Saga (tom 3)
Data wydania:
2021-10-13
Data 1. wyd. pol.:
2021-10-13
Liczba stron:
552
Czas czytania
9 godz. 12 min.
Język:
polski
ISBN:
9788366555679
Średnia ocen

7,7 7,7 / 10

Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Czas goryczy. Gdańsk 1968-2019 w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Opinia społeczności i

Czas goryczy. Gdańsk 1968-2019



książek na półce przeczytane 14647 napisanych opinii 425

Oceny książki Czas goryczy. Gdańsk 1968-2019

Średnia ocen
7,7 / 10
422 ocen
Twoja ocena
0 / 10

OPINIE i DYSKUSJE o książce Czas goryczy. Gdańsk 1968-2019

avatar
121
85

Na półkach:

Przeczytałam 3 tom , bardzo wciągająca saga jaśminowa ,dużo się dzieje ,z pokolenia na pokolenie ❤️ jest dużo smutnych momentów,ale i radosnych . Polecam z całego serca ❤️

Przeczytałam 3 tom , bardzo wciągająca saga jaśminowa ,dużo się dzieje ,z pokolenia na pokolenie ❤️ jest dużo smutnych momentów,ale i radosnych . Polecam z całego serca ❤️

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

avatar
857
353

Na półkach: , , ,

"Czas goryczy" autorstwa Anny Sakowicz to poruszająca kontynuacja losów rodu Jaśmińskich, zapoczątkowanych w poprzednich tomach Jaśminowej Sagi. Autorka po raz kolejny udowadnia, że potrafi łączyć emocjonalną opowieść o rodzinie z rzetelnym obrazem przemian społecznych i politycznych w Polsce. To niezwykłe świadectwo walki o wolność, prawa kobiet, równość płci oraz tolerancję obyczajową.
Akcja trzeciego tomu rozpoczyna się w 1968 roku. Choć wojna dawno się skończyła, bohaterowie wciąż muszą mierzyć się z trudną rzeczywistością PRL-u - z jego bezwzględnością, kłamstwami i systemową niesprawiedliwością. Kolejne pokolenia Jaśmińskich próbują odnaleźć się w świecie, w którym wolnośc słowa i godność człowieka nie zawsze są oczywistością. Na kartach książki obserwujemy przemiany polityczne, gospodarcze i społeczne, które przeplatają się z osobistymi dramatami i radościami rodziny.
Sakowicz w mistrzowski sposób pokazuje, jak historia wielkiej polityki wpływa na zwykłych ludzi. Poprzez losy kobiet z rodu Jaśmińskich autorka opowiada o sile, miłości, odwadze i poszukiwaniu swojego miejsca w świecie. Bolesnej doświadczenia, utrata bliskich, ale też chwile szczęścia - wszystko to sprawia, że czytelnik czuje się emocjonalnie związany z bohaterkami.
Książka kończy się w dramatycznym roku 2019, podczas tragicznych wydarzeń w Gdańsku, gdy ginie prezydent Paweł Adamowicz. Ten moment symbolicznie zamyka sagę, ukazując, że walka o dobro i prawdę trwa w każdym pokoleniu.
"Czas goryczy" to nie tylko pięknie napisana opowieść o rodzinie, lecz także lekcja historii i przypomnienie, że wolność nigdy nie jest dana raz na zawsze. Dzięki plastycznym opisom i emocjonalnej narracji można niemal poczuć na własnej skórze klimat minionych dekad.
To książka, którą warto przeczytać - zarówno dla wzruszenia, jak i dla refleksji nad tym, jak wiele zawdzięczamy pokoleniom, które walczyły o dzisiejszą Polskę. Podobnie jak poprzednie dwa tomy, "Czas goryczy" wciąga bez reszty i na długo pozostaje w pamięci.

"Czas goryczy" autorstwa Anny Sakowicz to poruszająca kontynuacja losów rodu Jaśmińskich, zapoczątkowanych w poprzednich tomach Jaśminowej Sagi. Autorka po raz kolejny udowadnia, że potrafi łączyć emocjonalną opowieść o rodzinie z rzetelnym obrazem przemian społecznych i politycznych w Polsce. To niezwykłe świadectwo walki o wolność, prawa kobiet, równość płci oraz...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

avatar
1158
1005

Na półkach:

Trzecia część w porównaniu do poprzednich wypada słabo. Jest wiele powtórzeń z poprzednich tomów i w sumie nic tutaj się nie wydarzyło. Losów bohaterów już prawie nie ma, ale jest mnóstwo na siłę rozciągniętych dialogów. Ogromnie nużąco spędzony czas. Lepiej było skończyć na tomie drugim i nic by się nie stało.

Trzecia część w porównaniu do poprzednich wypada słabo. Jest wiele powtórzeń z poprzednich tomów i w sumie nic tutaj się nie wydarzyło. Losów bohaterów już prawie nie ma, ale jest mnóstwo na siłę rozciągniętych dialogów. Ogromnie nużąco spędzony czas. Lepiej było skończyć na tomie drugim i nic by się nie stało.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

729 użytkowników ma tytuł Czas goryczy. Gdańsk 1968-2019 na półkach głównych
  • 504
  • 225
114 użytkowników ma tytuł Czas goryczy. Gdańsk 1968-2019 na półkach dodatkowych
  • 33
  • 24
  • 14
  • 12
  • 12
  • 7
  • 6
  • 6

Tagi i tematy do książki Czas goryczy. Gdańsk 1968-2019

Inne książki autora

Anna Sakowicz
Anna Sakowicz
Anna Sakowicz - (ur. 1972 r.) – pisać zaczęła dawno temu. Podczas studiów (filologia polska) pracowała jako dziennikarka w szczecińskim „Punkcie Widzenia”. Wiele lat później, już jako doradca metodyczny nauczycieli języka polskiego została redaktor naczelną regionalnego pisma pedagogicznego „Wokół Szkolnych Spraw”. Jednak pisaniem książek zajęła się od 2014 roku po przeprowadzce do Starogardu Gdańskiego. W międzyczasie powstał też blog Kura Pazurem (i wygrana konkursu literackiego organizowanego przez Onet i Ambasadę Szwajcarii). Debiutowała zbiorem opowiadań i humoresek, ale wkrótce ukazały się jej powieści obyczajowe. Najpierw trylogia kociewska - jedna z jej części („To się da!”) nagrodzona została przez portal Granice.pl. Podobne wyróżnienie otrzymały też „Szepty dzieciństwa”. „Niedomówienia” natomiast były czytane we fragmentach w Radiu Gdańsk. Ostatnie jej powieści to „Postawić na szczęście” i „Dogonić miłość” (dylogia). Pisze także dla dzieci. Do tej pory ukazały się „Leniusiołki” oraz „Wiewiórka Julia i magiczny orzeszek” (ta druga ze współautorstwem Emmy Kiworkowej). „Wiewiórka Julia...” zdobyła w tym roku tytuł najlepszej książki na lato na portalu Granice.pl. Autorka mówi o swoim życiu prywatnym: „Jestem mamą dorosłej już córki, żoną najwspanialszego męża na świecie i posiadaczką dwóch kocich łobuzów. Zbieram stare książki i uwielbiam jeździć na rowerze. A pisząc, spełniam swoje życiowe marzenie. Kocham to, co robię i wyciskam życie jak cytrynę, bo mam je tylko jedno.”
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Gorzej urodzona Mirosława Kareta
Gorzej urodzona
Mirosława Kareta
Mirosława Kareta w swojej powieści Gorzej urodzona wykonuje tytaniczną pracę, przywracając głos tym, których historia zazwyczaj spychała na margines – służącym, wiejskim dziewczętom i osobom bez rodowodu. Przyznaję tej książce wysoką ocenę 8/10, ponieważ jest to jedna z najbardziej rzetelnych i poruszających sag historycznych ostatnich lat, wolna od taniego sentymentalizmu, a jednocześnie głęboko ludzka. Tło historyczne: Polska w kleszczach tradycji i modernizmu Fundamentem powieści jest doskonale nakreślone tło historyczne przełomu XIX i XX wieku oraz okresu międzywojennego. Mirosława Kareta nie maluje Krakowa czy małopolskiej wsi w pastelowych barwach. Pokazuje świat brutalnych kontrastów, gdzie feudalne niemal zależności wciąż trzymały się mocno pod cienką warstwą nowoczesności. Autorka z ogromną precyzją oddaje realia pracy „u państwa”, hierarchię panującą w wielkich kamienicach oraz przepaść kulturową, jaka dzieliła chłopstwo od inteligencji. To czas, gdy nazwisko i pochodzenie były ważniejsze niż talent czy charakter, a awans społeczny graniczył z cudem. Kareta świetnie uchwyciła moment, w którym stare struktury zaczynają pękać pod wpływem nadchodzących wojen i zmian obyczajowych. Toposy: Piętno pochodzenia i droga krzyżowa W narracji dominują silne toposy, z których najważniejszym jest topos wykluczenia. Aniela, główna bohaterka, niesie na sobie piętno „gorszego urodzenia” niczym biblijne znamię. Jej życie to ciągła walka o podmiotowość w świecie, który widzi w niej jedynie parę rąk do pracy. Pojawia się tu również topos „szklanego sufitu” – niezależnie od tego, jak bardzo bohaterka się stara, jej przeszłość zawsze wraca, by przypomnieć jej o „właściwym” miejscu w szeregu. Kareta umiejętnie ogrywa także motyw miłości niemożliwej, która w realiach klasowych tamtej epoki była nie tylko romantycznym dramatem, ale przede wszystkim społecznym skandalem niszczącym życie. Atmosfera: Od duszności kredensu po grozę historii Atmosfera powieści jest niezwykle sugestywna. Autorka potrafi wykreować nastrój klaustrofobii – dusznych, ciemnych kuchni dla służby, gdzie plotka miesza się ze strachem przed utratą dachu nad głową. Z drugiej strony czujemy chłód i dystans eleganckich salonów. Gdy akcja wkracza w okres wojenny, atmosfera gęstnieje, stając się zapisem walki o czyste przetrwanie. Niepokój jest tu permanentny; towarzyszy bohaterom w każdej decyzji, sprawiając, że czytelnik angażuje się w ich losy niemal fizycznie. To proza, która pachnie świeżym krochmalem, ale i kurzem wojennych dróg. Postacie kobiece: Siła w milczeniu i buncie Największą wartością książki są postacie kobiece. Mirosława Kareta tworzy portrety kobiet z krwi i kości. Aniela to postać fascynująca – jej hart ducha, godność utrzymywana mimo upokorzeń i powolne budowanie własnej tożsamości budzą autentyczny podziw. Jednak nie tylko ona przyciąga uwagę; postacie drugoplanowe, jak inne służące czy chłodne „panie domu”, dopełniają obrazu kobiecego losu tamtych lat. To opowieść o solidarności, ale i o okrucieństwie kobiet wobec siebie nawzajem, determinowanym przez system, w którym przyszło im żyć. Autorka pokazuje, że kobieca siła często objawiała się nie w wielkich czynach, ale w codziennym znoszeniu losu z podniesioną głową. Podsumowując, Gorzej urodzona to lektura obowiązkowa dla każdego, kto chce zrozumieć, z jakiego trudu i jakich podziałów wyrosło współczesne polskie społeczeństwo. Mirosława Kareta udowodniła, że o historii można pisać bez patosu, za to z ogromnym szacunkiem do prawdy o ludzkim cierpieniu i nadziei.
Muminka - awatar Muminka
oceniła na81 miesiąc temu
Czas gniewu. Gdańsk 1939-1968 Anna Sakowicz
Czas gniewu. Gdańsk 1939-1968
Anna Sakowicz
"Czas gniewu" Anny Sakowicz to pełna dramatyzmu i emocji kontynuacja Jaśminowej Sagi. To powieść, która nie tylko opowiada historię, ale sprawia, że czytelnik staje się uczestnikiem życia bohaterów. Jest to lektura idealna i zdecydowanie takie książki chce się czytać. Drugi tom rozpoczyna się, gdy w Gdańsku rozwijają się grzmoty wojennej burzy. W powieści słychać nie tylko wybuchy bomb, ale razem z bohaterami cierpimy głód, z nimi się cieszymy i płaczemy po stracie ukochanej osoby. Tragiczne lata wojny sprawiają, że życie rodziny Antoniego staje się coraz bardziej skomplikowane. Bohaterska walka o przetrwanie to nie tylko domena mężczyzn, ale i kobiet. Autorka oddaje realia okupacji, i powojennej Polski z wielką dokładnością. Z kart książki wyłania się obraz miasta, które musi przejśc przez burzę historii. Sakowicz wnikliwie pokazuje, jak wydarzenia wielkiej polityki wpływają na codzienne żtcie zwykłych ludzi. Jest to wspaniała powieść, która dostarcza wiele emocji. Pierwszy tom bardzo mi się podobał, ale drugi jest jeszcze lepszy - dramatycznym i wzruszający. To historia o miłości w wojennych czasach, o stracie, strachu, śmierci i dramatycznych decyzjach. O chęci przetrwania za wszelką cenę. Po raz kolejny autorka dostarczyła masę emocji. Ksiązki nie da się odłożyć, czyta się ją z zapartym tchem. Siła tej książki tkwi w postaciach. To własnie kobiety - córki Antoniego - stają się sercem powieści. Ich losy splatają się z dramatyzmem epoki, pokazując, że nawet w najtrudniejszych momentach człowiek potrafi walczyć o miłość, godność i nadzieję. "Czas gniewu" to lektura, która porusza do głębi i pozostawia w czytelniku emocje na długo po zamknięciu ostatniej strony. To saga, która rośnie z każdym tomem - a drugi jak podkreśla wielu czytelników bije na głowę pierwszy. Książka dla czytelników, którzy szukają powieści, która wciągnie, wzruszy i pozwoli na chwilę przenieść się w sam środek historii.
Paola30 Paulina - awatar Paola30 Paulina
oceniła na106 miesięcy temu
Wrocławskie tęsknoty Monika Kowalska
Wrocławskie tęsknoty
Monika Kowalska
„Wrocławskie tęsknoty” to drugi tom cyklu Dwa miasta Moniki Kowalskiej. Przeczytałam z zainteresowaniem, bo ta część jest równie ciekawa jak pierwsza („Lwowska kołysanka”). Akcja zaczyna się w 1945 roku. To właśnie do Wrocławia trafia z Kresów rodzina Szubów. Droga do tego miejsca jest pełna cierpień, a i pierwsze powojenne lata są trudne. W mieście pełnym ruin i szabrowników jest niebezpiecznie, ale Adela i jej bliscy próbują zacząć żyć na nowo. Niestety, wciąż doświadczają bolesnych ciosów od losu. Zarówno rodzice jak i siostry Ady mają za sobą traumatyczne przeżycia, a codzienne problemy nie ułatwiają walki z koszmarami i powracającymi demonami przeszłości. Adela poznaje młodego mężczyznę, który wydaje się idealnym kandydatem na męża. Czy jednak faktycznie tak jest? Codzienność Szubów i innych bohaterów, których dopiero poznajemy, trzyma w napięciu, gdyż wciąż wydarza się coś zaskakującego. Bardzo zaciekawiła i poruszyła mnie w tym tomie postać młodej Niemki, która pozostała po wojnie we Wrocławiu. Jej losy splatają się z życiem jednej z sióstr Adeli i tworzą wzruszającą historię. Autorka wiarygodnie, realistycznie ukazała życie w powojennym Breslau, zwłaszcza przeżycia i doświadczenia Polaków, którzy trafili tu w ramach Akcji Wisła. Także późniejsze realia, w latach pięćdziesiątych, oddają klimat epoki, w której jedni robili partyjne kariery, inni żyli z kombinowania, z jeszcze inni trafiali do ubeckich kazamatów za wojenną przeszłość. Całość czyta się z zaciekawieniem i emocjami, tym bardziej, że powieść jest napisana lekko, ale z dbałością o poprawną polszczyznę, w gawędziarski sposób. Jestem ciekawa, czy kolejny tom okaże się równie dobry…
allison - awatar allison
ocenił na73 miesiące temu
Lwowska kołysanka Monika Kowalska
Lwowska kołysanka
Monika Kowalska
Mam ostatnio szczęście do powieści, których akcja zaczyna się w przedwojennym Lwowie. „Lwowska kołysanka” Moniki Kowalskiej to pierwszy tom cyklu Dwa miasta. Okazał się on na tyle ciekawy, że już rozglądam się za kolejną częścią. Jest rok 1938. Rodzina Szubów składa się z rodziców i trzech córek, lecz akcja skupia się przede wszystkim na najstarszej – Adzie. Dzięki retrospekcjom poznajemy także skomplikowane perypetie jej matki oraz ojca, które układają się w interesującą historię. Ada pierwszy raz się zakochuje i – jak wiele jej rówieśnic – marzy o lepszym jutrze. Jednocześnie pomaga w domu, w którym się nie przelewa. Mimo wielu przeciwności losu, radzi sobie i nawiązuje nowe znajomości. Wybuch wojny zmienia i przekreśla wszystko. Następujące po sobie okupacje – sowiecka i niemiecka – pustoszą miasto i życie bohaterek oraz bohaterów. Autorka realistycznie i przekonująco opisuje wojenne realia, skupia się jednak przede wszystkim na przeżyciach i codzienności postaci. Historia jest tu potraktowana bez szczegółowych opisów, ale poprawnie i zgodnie z prawdą. Monika Kowalska przywołuje i przedstawia największe tragedie, jakie podczas wojny dotknęły mieszkańców Lwowa, przede wszystkim Polaków i Żydów. Robi to poruszająco i wiarygodnie. I na pewno jest to plusem fabuły. Z zaciekawieniem i emocjami śledzi się losy i Ady, i jej bliskich, a także sąsiadów i nawet epizodycznych, przygodnych postaci. Każdy ma tu swoją mniejszą lub większą historię, niezmiennie wartą uwagi. Akcja jest nieprzewidywalna i dostarcza wielu emocji, tym bardziej, że pisarka nie oszczędza swoich bohaterek i bohaterów. Jak to na wojnie, ludzie nie znają dnia ani godziny i w każdej chwili kogoś może dotknąć nieszczęście. Plusem jest ukazanie różnych postaw mieszkańców Lwowa wobec wojny i zła. Obok obojętności, wrogości, atawizmu odnajdujemy tu także budujące zachowania, które są niczym światełko w tunelu. Nie są one jednak banalne czy naciągane. Przeciwnie – wszystko wypada w „Lwowskiej kołysance” naturalnie. Całość napisana jest prosto, ale z dbałością o poprawną polszczyznę, a to cenię i lubię. POLECAM SZCZERZE !!!
allison - awatar allison
ocenił na73 miesiące temu
Cuda codzienności Maria Paszyńska
Cuda codzienności
Maria Paszyńska
Powieść „Cuda codzienności” naczekała się na mnie, ale gdy już zaczęłam ją czytać, to nie mogłam się oderwać. To kolejna książka autorki, którą pochłonęłam jednym tchem i z wielkimi emocjami. Jest rok 1863. W małej wsi na Lubelszczyźnie rodzi się chłopiec o niezwykłej urodzie. Niestety, jego przyjście na świat wprowadza ogromne zmiany w życiu kochającej się rodziny. Kilkanaście lat później Maciej jest pięknym młodzieńcem, za którym oglądają się we wsi wszystkie dziewczyny. On jednak myśli tylko o tej jednej, jedynej, która podczas śnieżycy przypadkiem zawitała wraz ze swoim ojcem do jego domu... Chłopak, mimo iż wychowuje się w rodzinie kowala, nie czuje się związany z wsią. Ma wielkie marzenia i stara się je zrealizować. Jego losy oraz życie bliskich mu osób śledzimy na przestrzeni dekad, aż do odzyskania przez Polskę niepodległości. To wielka historia w dużej mierze decyduje o perypetiach bohaterów, których autorka nie oszczędza. Ukazuje ich codzienność na tle ważnych wydarzeń politycznych i robi to bardzo dobrze, z dbałością o szczegóły, rzetelnie, a jednocześnie interesująco. Maria Paszyńska kolejny raz udowodniła, że potrafi pisać zajmująco, tworząc intrygujące postacie, ciekawe sytuacje i dialogi. Jej bohaterki i bohaterowie są z krwi i kości, wiarygodni, przekonujący. Nie ma w tej powieści miejsca na banały i ślizgania się po tematyce historycznej – mamy tu solidną wiedzę, a pisarka łączy fakty z literacką fikcją. I robi to znakomicie! A przy tym wszystkim pisze piękną polszczyzną! Czytało mi się „Małe codzienności” z ogromną przyjemnością. Dużym plusem okazało się opisanie realiów życia i na dziewiętnastowiecznej wsi, i w Warszawie. W obu przypadkach świat przedstawiony jest zajmująco i mamy wrażeniem, jakbyśmy uczestniczyli w jego istnieniu oraz zachodzących zmianach. Bardzo wciągnęła mnie ta rodzinna historia kilku pokoleń i jestem ciekawa, co wydarzy się w drugim tomie.
allison - awatar allison
ocenił na819 dni temu
Powrót z piekła Magdalena Kawka
Powrót z piekła
Magdalena Kawka
Wojenna zawierucha. „Okazuje się, że i do wojny, i nienormalności można przywyknąć. Zresztą czy to jest nienormalność? Człowiek jest takim stworzeniem, że potrafi sobie wygrzebać jamę w każdej rzeczywistości, nawet najbardziej dziwacznej, oswoić ją, zagospodarować i uznać za swoją”. Pewne porzekadło mówi, że przyzwyczajenie jest drugą naturą człowieka. Czy jednak faktycznie do wszystkiego można się przyzwyczaić? Czy można się przyzwyczaić do nieustannego głodu? Do codziennego lęku o życie swoje i swoich bliskich? Do wszechobecnej śmierci, czającej się na każdym kroku? Czy można przyzwyczaić się do wojny? Magdalena Kawka w swojej najnowszej powieści „Powrót z piekła” po raz kolejny zabiera nas do Lwowa czasów II wojny światowej. Jest to kontynuacja cyklu „Lwowska odyseja”. Książka ukazała się nakładem wydawnictwa Prószyński i S-ka. Z całą pewnością sięgną po nią wszyscy ci, którzy ciekawi są dalszych losów bohaterów znanych im z „Pory westchnień, pory burz”. Znaczna część wydarzeń opisanych w powieści rozgrywa się na dalekiej Syberii. To właśnie tam, na zesłaniu przebywa Gustaw. Łagier to prawdziwe piekło na ziemi. Autorka bardzo umiejętnie i niezwykle realistycznie oddała obozową rzeczywistość. Gustaw wraz z innymi więźniami pracuje przy wyrębie lasu. Jest to praca w iście katorżniczych warunkach. Mróz sięga minus kilkudziesięciu stopni. Więźniowie mieszkają w lichych barakach, karmieni są jeszcze marniejszą racją żywnościową. Wykonują natomiast wprost niewolniczą pracę. Nikt się ich nie pyta, czy są najedzeni. Nikogo nie obchodzi, czy mają odpowiednie ubranie, czy są zdrowi i zdolni do takiego wysiłku. Mają po prostu wykonać plan. W przeciwnym razie – kula w łeb. Jednak okazuje się, że nawet w mroźnej, groźnej Syberii mogą znaleźć się życzliwi ludzie, którzy starają się w tych niełatwych okolicznościach zachowywać jak... ludzie właśnie. Gustaw przekonuje się o tym w najbardziej nieoczekiwany sposób. Jednak okupacyjna rzeczywistość Lwowa jest równie straszna. Można by rzec, że jego mieszkańcy nie doświadczają tylko syberyjskich mrozów. Niemal jednakowo doświadczają jednak głodu, strachu, grozy śmierci. W tej okrutnej rzeczywistości musi nauczyć się egzystować rodzina Gustawa. Czy jest to w ogóle możliwe? Pewną zmianę sytuacji przynosi czerwiec 1941 roku. Niemcy napadają na Związek Sowiecki. Mieszkańcy początkowo odczuwają ulgę. Okrutni Sowieci ustępują miejsca „kulturalnym” Niemcom. Lwowianie z pewnym uznaniem patrzą na ich nienagannie skrojone mundury, na czyste, wypastowane buty. Szybko okazuje się jednak, że niemiecka okupacja wcale nie będzie mniej groźna ani okrutna niż sowiecka. Mieszkańcy nadal pozostają ofiarami. Zmieniają się tylko kaci. Śledząc losy bohaterów cyklu możemy zauważyć, że Magdalena Kawka nie rysuje świata w czarno-białych barwach. Przeciwnie, wprowadza wiele odcieni szarości, pisząc o ludzkich zachowaniach. Autorka chyba celowo wprowadza pozytywne postaci zarówno szeregach Niemców, jak i Rosjan. Każe nam zastanowić się, co wpływa na czyny człowieka? Czy rzeczywiście każdą niegodziwość można usprawiedliwić trwającą wojną? Czy istotnie zawiesza ona obowiązywanie kodeksu moralnego? Czy podczas wojny można bezkarnie kraść, oszukiwać, zabijać? Czytelnik sam musi sobie odpowiedzieć na te pytania. Może jest właśnie przeciwnie? Może to wojna domaga się od ludzi, aby byli jeszcze bardziej szlachetni? Aby pomagali sobie nawzajem, aby się o siebie troszczyli? Jak podzielić się jedzeniem z sąsiadem, skoro samemu cierpi się głód? Jak przygarnąć rannego, jeśli grozi za to śmierć z rąk okupanta? „Powrót z piekła” to przejmująca opowieść o trudnej wojennej rzeczywistości. Obojętnie, czy w okupowanym Lwowie, czy na dalekiej Syberii, Polacy wszędzie cierpią tak samo. Każdy dzień jest dla nich prawdziwą walką o przetrwanie. Sięgnijcie po drugi tom „Lwowskiej odysei” i poznajcie dalsze losy jej bohaterów. Jestem pewien, że się nie zawiedziecie i razem ze mną będziecie oczekiwać na kolejną, trzecią już część. Polecam. Wojciech Sobański.
Wojtek - awatar Wojtek
ocenił na811 miesięcy temu
Podróż za horyzont Sabina Waszut
Podróż za horyzont
Sabina Waszut
Ziemia obiecana czy moze wręcz przeciwnie wrota do piekła? W czasach zaborów na początku XX wieku wiele rodzin skusiło sie na wyjazd do dalekiej Brazylei czyli Brazylii. Zmęczeni pracą na roli, która prawie nie przynosiła dochodu, brakiem perspektyw na wolność słuchali z nadzieją opowieści o dalekim kraju, ktory wydawał się być rajem na ziemi, ziemi, której oni tak bardzo pragnęli. Tak właśnie było w przypadku bohaterów powieści rodziny Gajdów. W miejscowej karczmie pojawia się nauczyciel, który swoimi opowieściami namawia do sprzedaży wszystkiego i za jego pośrednictwem do podróży za ocean po lepsze jutro. Gajdowie wyruszają z duszą na ramieniu, a jedynym oparciem staje się dla nich syn Jura, który jako jedyny w rodzinie posiadł jakiekolwiek umiejętności czytania. Niezwykła to historia, łapiaca za serce, dostarczająca wielu skrajnych emocji. A wszystko za pośrednictwem bohaterow, ludzi prostych, trochę w swej prostocie naiwnych, ale pełnych marzeń i swego rodzaju odwagi. Gajdowie są symbolem tych wszystkich, których za ocean wygnała bieda czy to do Brazylii czy też do "Ameryki".Podróż w nieznane, ale czy rzeczywiście po lepszy los? To także historia tych, którzy dorabiali się majatku na ludzkiej naiwności, chodzi to oczywiście o organizatorów wyjazdów. Wracajac do Gajdów - czy emigracja przyniosła im oczekiwane szczęście? Już sama podróż była pasmem udręki, a w głowie Jury i Marysi kołatała się wciaz dziwna przepowiednia uzyskana od "dziwaczki" soptkanej na rynku. Powieśc wciaga w swojej autentyczności, rozczula nad trudnymi losami rodziny, daje niewielki posmak tego, jak wyglądały losy emigrantów. Choć drugi tom nie jest kontynuacją losów tej rodziny, to chętnie po niego siegnę, aby odkryć chęć zmiany, pewnie od innej strony.
Agnieszka Garncarczyk - awatar Agnieszka Garncarczyk
ocenił na81 rok temu

Cytaty z książki Czas goryczy. Gdańsk 1968-2019

Więcej
Anna Sakowicz Czas goryczy. Gdańsk 1968-2019 Zobacz więcej
Anna Sakowicz Czas goryczy. Gdańsk 1968-2019 Zobacz więcej
Anna Sakowicz Czas goryczy. Gdańsk 1968-2019 Zobacz więcej
Więcej