Lód

Mam o kilkadziesiąt punktów IQ za mało, żeby należycie ocenić tę monumentalną powieść. Zmęczyła mnie ona niemożebnie. Jednak jakakolwiek inna ocena byłaby niesprawiedliwa. Dukaj jest geniuszem i mogę tylko żałować, że nie dorastam do jego poziomu.
Na szczęście nawet jeśli przerosła mnie warstwa filozoficzna i zamroziła historyczna, to niesamowite koncepty fantastyczno-naukowe oraz celne komentarze na temat Mordoru dały mi wystarczająco dużo satysfakcji żebym nie żałował poświęconego czasu.

Mam o kilkadziesiąt punktów IQ za mało, żeby należycie ocenić tę monumentalną powieść. Zmęczyła mnie ona niemożebnie. Jednak jakakolwiek inna ocena byłaby niesprawiedliwa. Dukaj jest geniuszem i mogę tylko żałować, że nie dorastam do jego poziomu.
Na szczęście nawet jeśli przerosła mnie warstwa filozoficzna i zamroziła historyczna, to niesamowite koncepty...

W gimnazjum mi się bardzo bardzo podobała, pewnie w śród innych czynników przez tą książkę trafiłom na filozofię, acz podczas i po studiach już mi bardziej zgrzyta.
Postacie bardzo dukaj-owe czyli dosyć bez duszy ale jako nośniki dla czytelników, szczególnie męskich ok.

W gimnazjum mi się bardzo bardzo podobała, pewnie w śród innych czynników przez tą książkę trafiłom na filozofię, acz podczas i po studiach już mi bardziej zgrzyta.
Postacie bardzo dukaj-owe czyli dosyć bez duszy ale jako nośniki dla czytelników, szczególnie męskich ok.

Niestety - mimo bardzo ciekawego pomysłu, muszę przyznać, że autorowi udało się zamordować mnie jako czytelniczkę tej książki. Mimo ponad 1000 stron nie jesteśmy w stanie poznać nawet głównego bohatera. W moim osobistym odbiorze brak jest fabuły i akcji w tej książce. Do tego nie doczekałam się zakończenia, które wynagrodziłoby ten morderczy trud przebrnięcia do końca - dostajemy zakończenie o niczym i nic praktycznie nie zostaje wyjaśnione. Nie polecam.

Niestety - mimo bardzo ciekawego pomysłu, muszę przyznać, że autorowi udało się zamordować mnie jako czytelniczkę tej książki. Mimo ponad 1000 stron nie jesteśmy w stanie poznać nawet głównego bohatera. W moim osobistym odbiorze brak jest fabuły i akcji w tej książce. Do tego nie doczekałam się zakończenia, które wynagrodziłoby ten morderczy trud przebrnięcia do końca -...

Początek książki, podróż pociągiem... uwiódł!, frost punkowy klimat pochłaniałem łapczywie mimo bardzo nie równego tempa. Historia zapowiadała się więcej niż intrygująco!

Gdzieś w połowie, gdy Benedykt przybywa do Irkucka mam wrażenia historia zaczyna dryfować: długie wywody filozoficzne (które - chwilami miałem wrażenie - były celem same w sobie) oraz ilość stron jakie angażują się w fabułę spowodowały, że sama historia przestała być dla mnie aż tak interesująca. Mało co od "Lodu" się nie odbiłem...

Teraz po zakończonej lekturze nie wiem co o tej książce myśleć... wiec chyba po prostu przestałem myśleć o niej w ogóle.

Mam pełną świadomość, że "Lód" jest monumentalny, ale to co przyciągnęło (historia i świat) gdzieś rozmywa się w moim odczuciu.

PS. Duży plus za język - słowo "fizjognomia" zostanie ze mną na zawsze;-)

Początek książki, podróż pociągiem... uwiódł!, frost punkowy klimat pochłaniałem łapczywie mimo bardzo nie równego tempa. Historia zapowiadała się więcej niż intrygująco!

Gdzieś w połowie, gdy Benedykt przybywa do Irkucka mam wrażenia historia zaczyna dryfować: długie wywody filozoficzne (które - chwilami miałem wrażenie - były celem same w sobie) oraz ilość stron jakie...

Super ciekawy koncept, świetnie wykreowany świat, wraz z jego historią a mroźny klimat, aż czuć w powietrzu podczas czytania. Niestety cały potencjał został dosłownie "rozcieńczony" przez o wiele za długie, bezsensowne rozmowy, monologi i dywagacje bohaterów. W 1/4 odpadłem, miałem absolutnie dość kolejnego pitolenia "o dupie Maryni", które totalnie nic nie wnosiło do opowieści ani nie pchało fabuły do przodu.

Super ciekawy koncept, świetnie wykreowany świat, wraz z jego historią a mroźny klimat, aż czuć w powietrzu podczas czytania. Niestety cały potencjał został dosłownie "rozcieńczony" przez o wiele za długie, bezsensowne rozmowy, monologi i dywagacje bohaterów. W 1/4 odpadłem, miałem absolutnie dość kolejnego pitolenia "o dupie Maryni", które totalnie nic nie wnosiło do...

Mocny towar i to pomimo dłużyzn i przestojów. Trudno napisać recenzję na paręset słów dla powieści tak wielowątkowej i ambitnej. Ta książka to Traktat filozoficzny o logice i postrzrganiu historii, SF o Tesli i jego szalonych wynalazkach. Powieść historyczna o początkach XX wieku. Powiesc socjologiczna o dawnej Rosji i Syberii. No i wielki kawał literatury pięknej. Dzieło pełne abstrakcyjnych konceptów, ale wyjątkowo jak na Dukaja sensownych i zrozumiałych dla mnie. Trudna, wymagająca, męcząca powieść. Ale też niezapomniana intelektualna rozrywka.

Mocny towar i to pomimo dłużyzn i przestojów. Trudno napisać recenzję na paręset słów dla powieści tak wielowątkowej i ambitnej. Ta książka to Traktat filozoficzny o logice i postrzrganiu historii, SF o Tesli i jego szalonych wynalazkach. Powieść historyczna o początkach XX wieku. Powiesc socjologiczna o dawnej Rosji i Syberii. No i wielki kawał literatury pięknej. Dzieło...

Mamo, mamo, czy możemy mieć Dostojewskiego w domu? Kochanie, przecież mamy Dostojewskiego. Nawet nazwisko na D, wszystko się zgadza.

Z 'Lodem' to u mnie historia powrotu po latach, po pierwszej nieudanej próbie. Wtedy odpadłem jakoś tak dobrze za połową, a było to spowodowane przyczynami tyleż prozaicznymi, co zabawnymi. Jak pewnie doskonale wiecie w wersji papierowej, obleczonej w grubą, twardą okładkę, ta powieść to nawet nie cegła, bliżej jej do wielkiej, betonowej płyty. No i tak jakoś wyszło, że zwyczajnie trudno mi było ją targać na liczne podróże służbowe, a i wieczorne czytanie w łóżku bywało trudnym, bo klatkę piersiową uciskało owo dzieło w stopniu utrudniającym oddychanie. Opóźnienia narastały i w końcu odpadłem zupełnie.

Błogosławioną niech będzie technologia, dzięki której naście lat temu przesiadłem się na czytnik, aczkolwiek mój, spektakularny i zwieńczony sukcesem powrót do 'Lodu' nastąpił w formie audiobookowej, co może nie jest idealną formą przyswajania tej, skomplikowanej i wymagającej uwagi powieści, ale umożliwiającą ukończenie jej w rozsądnym czasie.

Nie mam wątpliwości, że mam do czynienia z dziełem wybitnym, ale nie mam też wątpliwości, że niejakie odchudzenie specjalnie by jakości nie zaszkodziło, a pewnie i wprost przeciwnie. Strumienie świadomości Benedykta Gierosławskiego bywały dla mnie przytłaczającymi więcej niż kilkukrotnie. Niemniej jednak zawsze ceniłem pisarzy, którzy są w stanie tworzyć protagonistów raczej odpychających, takich, których trudno pokochać, czy nawet polubić, a ja tak z Benkiem tutaj miałem. Nieraz miałem ochotę zakrzyknąć w jego stronę, żeby przestał wreszcie jęczeć, filozofować, czyli po prostu pierdolić i wziął się za sprawy ważne - co, trzeba mu uczciwie przyznać, w końcu uczynił. Doczepię się jeszcze do tego, że lektura nierówną trochę bywa i stwierdzam, że najlepsza jej część to ta dotycząca podróży Transsibem

Przyznaję bez bicia, że dalece nie wszystko ze skomplikowanych wywodów logicznych, matematycznych fizycznych, tudzież filozoficznych, zrozumiałem, ale nie przeszkadza mi to w docenianiu skrupulatności i talentu Dukaja, który stworzył naprawdę wyjątkową wizję alternatywnej historii po katastrofie tunguskiej.

Mamo, mamo, czy możemy mieć Dostojewskiego w domu? Kochanie, przecież mamy Dostojewskiego. Nawet nazwisko na D, wszystko się zgadza.

Z 'Lodem' to u mnie historia powrotu po latach, po pierwszej nieudanej próbie. Wtedy odpadłem jakoś tak dobrze za połową, a było to spowodowane przyczynami tyleż prozaicznymi, co zabawnymi. Jak pewnie doskonale wiecie w wersji papierowej,...

Czytając Lód trudno było mi oprzeć się wrażeniu, że Autor włożył większość wysiłku w stworzenie językowej gwary i dziesiątek posługujących się nią postaci. Natomiast faktyczna treść i fabuła zeszły gdzieś na drugi plan, a nawet pokusił bym się o stwierdzenie, że w ogóle ich zabrakło. Mimo wszystko szanuję Autora za to, że był wstanie wyprodukować na taką modłę ponad 1000 stron. Niestety ja nie byłem w stanie przyswoić nawet 1/3.

Czytając Lód trudno było mi oprzeć się wrażeniu, że Autor włożył większość wysiłku w stworzenie językowej gwary i dziesiątek posługujących się nią postaci. Natomiast faktyczna treść i fabuła zeszły gdzieś na drugi plan, a nawet pokusił bym się o stwierdzenie, że w ogóle ich zabrakło. Mimo wszystko szanuję Autora za to, że był wstanie wyprodukować na taką modłę ponad 1000...

Trudno zacząć. Trudno być. Trudno istnieć, gdy w istnienie się nie wierzy i gdy wszystko zamarzło. Lód Dukaja nie jest łatwą książką, a w zasadzie nie da się jej pojąć, czytając ją tylko raz. Przynajmniej mnie się to nie udało. To wielowątkowa rozprawa filozoficzno‑polityczno‑obyczajowa osadzona w świecie, w którym historia zamarzła.

Książka jest niesamowicie naładowana niełatwymi myślami, filozofią, polityką i pytaniami o sens istnienia. W tle tych rozważań toczy się podróż Benedykta Gierosławskiego, wynajętego do odnalezienia ojca, którego nie widział od lat. Tak zaczyna się wyprawa naszego bohatera w głąb lodu Rosji.

Ciężko pisać tę recenzję bez spoilerów. Jednak nie jest to klasyczna fantastyka, ta kategoria bywa myląca. Jak wspomniałem wcześniej, to raczej fabularyzowana rozprawa filozoficzna z elementami fantastyki, co jest miodem na moje filozoficzne serce. Znajdziemy tu mnóstwo pytań o sens istnienia i nieistnienia, o historię, politykę, a sama apoliteja jest mistrzostwem.

Nie jest to książka dla każdego i nie jest to lekka historia. Emocje schodzą tu na dalszy plan, a pierwsze skrzypce grają myśli i rozważania bohaterów, których mamy naprawdę wielu. Postacie fikcyjne mieszają się z historycznymi, takimi jak Józef Piłsudski, Nikola Tesla, Alfred Tarski czy Grigorij Rasputin.

Jednak w centrum cały czas pozostaje Benedykt i jego refleksje na temat życia oraz polityki. To on jest osią wszystkich wydarzeń, a jego decyzje wpływają na zamrażanie i odmrażanie historii. Jelena jest najlepszą kobiecą bohaterką całej tej opowieści. Benedykt nieustannie staje przed wyborami, a każdy z nich kształtuje świat przedstawiony.

Język tej historii jest wspaniały. Jest tu wiele błędów i powtórzeń, ale świadomych. Uważam, że świadomy błąd to nie błąd. W powieści znajdziemy takie zdania jak: „Się poderwało się. Doskoczyło się do stolika, złapało się za korbę, za kabel zimnazowy, zakręciło się dynamem.” albo: „Ulica była szeroka, pusta, śnieg cicho opadał na śnieg, biegło się przez skryte w ciemności obce miasto, drzwi pozamykane, pozatrzaskiwane okiennice, ani żywej duszy, jedna latarnia na skrzyżowaniu, skrzyżowanie też puste...”. Całość jest napisana świetnym językiem, choć pełnym powtórzeń, zdań zaczynających się i kończących na „się”, oraz innych konstrukcji uznawanych zwykle za błędne, tutaj jednak pasują idealnie.

Całość jest świetnie napisana. Osobiście bardziej lubię pierwszą połowę i podróż pociągiem niż dalsze losy Benedykta być może dlatego, że pod koniec autor kilka razy się potyka. Pojawiają się drobne błędy i pewne zagubienie. Miałem nawet wrażenie, że Dukaj musiał na jakiś czas odłożyć pisanie i wrócił po przerwie, trochę zapominając, dokąd zmierzał.

Czytając Lód, miałem myśl, że to najbardziej rosyjska z polskich powieści. Kontrowersyjne w tych czasach, ale chodzi mi o rosyjskość kulturową i literacką. Jest tu coś z Dostojewskiego, Bułhakowa i zapewne jeszcze kilku rosyjskich pisarzy. Jednocześnie książka zachowuje swoją polskość. To wielkie i wybitne dzieło, które musiało kosztować autora ogrom pracy. Nie każdy byłby zdolny napisać taką powieść i nie każdy jest w stanie w pełni ją zrozumieć, czytając raz czy dwa. Wielka powieść wielkiego literata - literacko wysoka kultura, filozofia i polityka w jednym. Szacunek. Jestem pod wrażeniem.

Moja ocena: 8.90/10

Trudno zacząć. Trudno być. Trudno istnieć, gdy w istnienie się nie wierzy i gdy wszystko zamarzło. Lód Dukaja nie jest łatwą książką, a w zasadzie nie da się jej pojąć, czytając ją tylko raz. Przynajmniej mnie się to nie udało. To wielowątkowa rozprawa filozoficzno‑polityczno‑obyczajowa osadzona w świecie, w którym historia zamarzła.

Książka jest niesamowicie naładowana...

Nie przeczytałem do końca. Po 500 stronach, które nie zaangażowały mnie w żadnym stopniu odpuściłem. Język wybitny, świat przedstawiony bardzo przemyślany, skrupulatnie opisany. Ale odbiłem się.

Nie przeczytałem do końca. Po 500 stronach, które nie zaangażowały mnie w żadnym stopniu odpuściłem. Język wybitny, świat przedstawiony bardzo przemyślany, skrupulatnie opisany. Ale odbiłem się.