Ballada ptaków i węży

Wow. Przyznam, że sceptycznie podchodziłam do książki, obawiałam się że będzie średnim prequelem znanej serii, jak wiele innych. Na prawdę pozytywnie się zaskoczyłam, chociaż historia zdecydowanie nie należy do pozytywnych. Z reguły nie lubię poznawać młodości złoczyńców i nie przepadam za „szarymi” moralnie postaciami, gdyż często opowieść stawia ich w moim zdaniem zbyt dobrym świetle i czuję, że są niesłusznie usprawiedliwiani ze swoich czynów. Tutaj zupełnie nie było czegoś takiego — widzimy upadek moralny Coriolanusa, jak podejmuje błędne decyzje, jak ulega słabościom. Widzimy kiedy się myli, a kiedy świadomie czyni zło. Rozumiemy wpływ środowiska i ludzi wokół na jego podejście do świata, ale widzimy też jego czynny udział w degradacji moralnej. Snow nie jest niewinną ofiarą systemu i to sprawia, że książkę się tak dobrze czyta. Coriolanus jest zdecydowanie fascynującą (choć z czasem coraz bardziej irytującą) postacią, której momentami ciężko nie kibicować, co nie łagodzi jego win. Chociaż dobrze wiedziałam, kim zostanie, a więc że książka nie może się dobrze skończyć, cały czas chciałam, żeby jednak przetrwał to wszystko niewinny i skończył szczęśliwie. I to jest moim zdaniem dowód świetnego warsztatu autorki. Dodatkowo greckie i rzymskie imiona, nawiązanie do sztuki Shakespeare’a, a także spójna symbolika wewnątrz powieści były moim zdaniem bardzo interesujące. Oczywiście jako wielka fanka „Igrzysk Śmierci” bardzo doceniam również dbałość o szczegóły i sensowne, nieprzesadzone nawiązania do późniejszych wydarzeń. Tak więc zdecydowanie polecam, ale raczej starszym fanom serii (15+),ponieważ uważam, że wymaga większej dojrzałości niż historia Katniss.

Wow. Przyznam, że sceptycznie podchodziłam do książki, obawiałam się że będzie średnim prequelem znanej serii, jak wiele innych. Na prawdę pozytywnie się zaskoczyłam, chociaż historia zdecydowanie nie należy do pozytywnych. Z reguły nie lubię poznawać młodości złoczyńców i nie przepadam za „szarymi” moralnie postaciami, gdyż często opowieść stawia ich w moim zdaniem zbyt...

Bardzo długo zabierałam się za przeczytanie tej książki. Być może nawet za długo. Z prequelami zawsze mam pewien problem — szczególnie wtedy, gdy historia, która powstała wcześniej, jest dla mnie niemal perfekcyjna. A świat stworzony w trylogii Igrzyska śmierci to dla mnie prawdziwy majstersztyk. Dlatego długo myślałam: czy naprawdę chcę czytać historię o Coriolanie Snowie? Przecież wiem, kim się stanie. Co nowego mogę tu jeszcze odkryć?

I właśnie to myślenie okazało się błędne.
Bo ta książka nie tyle opowiada historię, którą już znamy, ile pokazuje ją z zupełnie innej perspektywy. Pozwala zobaczyć początki — nie tylko samego Snowa, ale też całego systemu, który z czasem stanie się symbolem okrucieństwa i władzy Kapitolu. To bardzo ciekawe doświadczenie obserwować młodego człowieka, który dopiero kształtuje swoje poglądy, ambicje i sposób patrzenia na świat.

Najbardziej interesujące było dla mnie właśnie to stopniowe przesuwanie granic. Moment, w którym ambicja zaczyna przeważać nad moralnością. Chwila, kiedy drobne kompromisy przestają wydawać się problemem, bo przecież prowadzą do większego celu. Suzanne Collins bardzo umiejętnie pokazuje, że wielkie zło rzadko rodzi się nagle — częściej jest wynikiem wielu małych decyzji.

Ta historia daje też szerszy obraz samego świata Panem. Widzimy, jak wyglądały początki Igrzysk, jak powoli zmieniały się w widowisko, które znamy z trylogii. Dzięki temu niektóre elementy znane z wcześniejszych książek zaczynają mieć zupełnie inne znaczenie.

I właśnie dlatego ta książka była dla mnie tak ciekawym doświadczeniem. Otworzyła mi oczy na kilka kwestii i pozwoliła spojrzeć na cały ten świat z innej strony.

Teraz przede mną "Wschód słońca w dniu dożynek". Trochę się tej książki obawiam, bo widziałam już różne opinie i komentarze — bardzo dobre, jeśli chodzi o samą historię, ale niekoniecznie łaskawe dla niektórych bohaterów. Mimo wszystko nie ma co dalej zwlekać.

Bardzo długo zabierałam się za przeczytanie tej książki. Być może nawet za długo. Z prequelami zawsze mam pewien problem — szczególnie wtedy, gdy historia, która powstała wcześniej, jest dla mnie niemal perfekcyjna. A świat stworzony w trylogii Igrzyska śmierci to dla mnie prawdziwy majstersztyk. Dlatego długo myślałam: czy naprawdę chcę czytać historię o Coriolanie Snowie?...

Mega cool, podoba mi się że widzimy rozumowanie jednego z głównych "złoli" opowiadań

Mega cool, podoba mi się że widzimy rozumowanie jednego z głównych "złoli" opowiadań

Powieść przenosi czytelników do czasów 10 Głodowych Igrzysk, a głównym bohaterem jest nastoletni Coriolanus Snow. Uczniowie Akademii mają zostać pierwszymi mentorami, a Snowowi trafia się dziewczyna z 12 dystryktu.

Co rzuca się w oczy to podwaliny Igrzysk, wygląd areny i traktowanie trybutów. Od razu widać jak spory postęp nastąpił do czasów Katniss i Peety.

Główne wątki tej książki to przede wszystkim:
*rozważania o sensie wojny i kary dla dystryktów (pod koniec Mrocznych Dni przyszli trybuci mieli od 2-8 lat);
*naturze człowieka i okolicznościach, które go kształtują;
* rola kontroli w społeczeństwie i skutkach jej braku;
* miłość kontra ambicja.

Powieść przenosi czytelników do czasów 10 Głodowych Igrzysk, a głównym bohaterem jest nastoletni Coriolanus Snow. Uczniowie Akademii mają zostać pierwszymi mentorami, a Snowowi trafia się dziewczyna z 12 dystryktu.

Co rzuca się w oczy to podwaliny Igrzysk, wygląd areny i traktowanie trybutów. Od razu widać jak spory postęp nastąpił do czasów Katniss i Peety.

Główne wątki...

Myślałam, że będzie to książka o dobrym chłopaku, którego zniszczyło życie. Poniekąd może być to prawda, ale w mojej opinii, Snow od początku nie był tym "dobrym". W moim przekonaniu chłopak od początku miał zadatki na rasowego psychopatę.

Mozolnie szło mi czytanie tego. Zmuszałam się do 50 stron dziennie. Właśnie z tego wynika niska ocena oraz z tego, że niewiele ten tom wniósł do całości historii.

Myślałam, że będzie to książka o dobrym chłopaku, którego zniszczyło życie. Poniekąd może być to prawda, ale w mojej opinii, Snow od początku nie był tym "dobrym". W moim przekonaniu chłopak od początku miał zadatki na rasowego psychopatę.

Mozolnie szło mi czytanie tego. Zmuszałam się do 50 stron dziennie. Właśnie z tego wynika niska ocena oraz z tego, że niewiele ten tom...

Nie była zła, po prostu zbyt nagle Snow zaczął być TAKIM. Był zbyt duży przeskok. A tak to dość serdecznie zapraszam do lektury:)

Nie była zła, po prostu zbyt nagle Snow zaczął być TAKIM. Był zbyt duży przeskok. A tak to dość serdecznie zapraszam do lektury:)

Jak dla mnie jest to irracjonalną i skrajnie błędną logicznie książką. W której wszystkie niemal postacie są psychopatami i maniakami. Błąd logiczny na błędzie i wykluczenie zdania pierwszego już 3. Marna literatura, jad patologi i psychopatii.

Jak dla mnie jest to irracjonalną i skrajnie błędną logicznie książką. W której wszystkie niemal postacie są psychopatami i maniakami. Błąd logiczny na błędzie i wykluczenie zdania pierwszego już 3. Marna literatura, jad patologi i psychopatii.

Ta historia była genialna! Z pełną świadomością tych słów, jestem jej dużo większą fanką niż podstawowej trylogii, która i tak uważam, że jest świetna.

Jestem w szoku jak zaskakujące podwaliny powstania mają Głodowe Igrzyska!
To jak przy dziesiątych dożynkach i dalej w czasie byli traktowani trybuci wywołało we mnie szok. W jakich warunkach trwali aż do rozpoczęcia walki totalnie różni się od tego jakie „udogodnienia” mają Katniss i Peeta w swoich ostatnich chwilach przed ostateczną walką.

Snow to jest tak świetnie wykreowana postać, że aż brak mi słów. Może nie był on w totalnym rozrachunku dobrym charakterem, ale to nie ma znaczenia, bo uważam że tych mroczniejszych bohaterów jeszcze trudniej dopracować na tak dobrym poziomie.

Ponadto Lucy Gray to też nie była szablonowa postać żeńska w tej historii. Niesamowicie tajemnicza, umiejąca manipulować ludźmi, by uważali ją za taką, jaką ona pragnęła być widziana w oczach innych przez co była dla mnie przez większość książki inteligentną i sprytną, ale niewinną dziewczyną. Dopiero wydarzenia końcowe z Dwunastego Dystryktu totalnie zmieniły moje postrzeganie jej osoby.

Mam w głowie dużo myśli, mogłabym chyba sporo napisać tak na świeżo po skończeniu tej historii, ale chyba najważniejsze jest to…że to było w moim odczuciu mega dobre!

Ta historia była genialna! Z pełną świadomością tych słów, jestem jej dużo większą fanką niż podstawowej trylogii, która i tak uważam, że jest świetna.

Jestem w szoku jak zaskakujące podwaliny powstania mają Głodowe Igrzyska!
To jak przy dziesiątych dożynkach i dalej w czasie byli traktowani trybuci wywołało we mnie szok. W jakich warunkach trwali aż do rozpoczęcia walki...

"Ballada ptaków i węży" to historia, dziejąca się przed pierwszymi trzema tomami. Opowiada ona losy Coriolanusa Snowa.

Powiem tak, po samym przeczytaniu opisu książka jakoś szczególnie mnie nie zaciekawiła. Nie polubiłam Snowa i nie miałam ochoty poznawać jego historii. Mimo wszystko się przełamałam. Czy się opłacało? Nie wiem.

Nie wiem, może ta seria zaczęła mnie już nudzić, ale nie widziałam tutaj praktycznie nic ciekawego. Mega się wynudziłam.
Fabuła może okazała się nie aż taka, lecz sądzę, że dałoby się ją przeprowadzić lepiej. Miała zdecydowanie więcej potencjału.

Tak jak już wyżej wspomniałam, poznajemy tutaj bardziej Snowa, czyli organizatora Głodowych Igrzysk z pierwszych trzech tomów. Może przez to wszystko nieco bardziej zrozumiałam powody, dla których stał się tak okropnym i bezwzględnym człowiekiem, ale moim zdaniem nic nie usprawiedliwi jego czynów. Nawet tak beznadziejna przeszłość.

Bardzo zaskoczyła mnie tu obecność Tigris. Kompletnie się nie spodziewałam, że ma jakiekolwiek powiązania z Coriolanusem. A to niespodzianka.

Było tutaj tylko kilka, wartych większej uwagi fragmentów, które raczej i tak nie pozostaną długo w mojej głowie.

Zakończenie na początku mnie zaciekawiło, a na samym końcu rozczarowało. Liczyłam na coś lepszego. Bardzo chciała bym się dowiedzieć co się stało z Lucy Gray. Ta sprawa będzie mnie chyba prześladować.

"Ballada ptaków i węży" to historia, dziejąca się przed pierwszymi trzema tomami. Opowiada ona losy Coriolanusa Snowa.

Powiem tak, po samym przeczytaniu opisu książka jakoś szczególnie mnie nie zaciekawiła. Nie polubiłam Snowa i nie miałam ochoty poznawać jego historii. Mimo wszystko się przełamałam. Czy się opłacało? Nie wiem.

Nie wiem, może ta seria zaczęła mnie już...

Świetna! Polecam.

Świetna! Polecam.