Artykuły
Artykuły
Artykuły
Artykuły
AMBICJA GO NAPĘDZA.
RYWALIZACJA GO MOTYWUJE.
WŁADZA JEDNAK MA SWOJĄ CENĘ.
Dziesiąte Głodowe Igrzyska rozpoczyna poranek dożynek. W Kapitolu osiemnastoletni Coriolanus Snow zamierza skwapliwie skorzystać z szansy, jaką jest rola mentora, i zdobyć sławę. Potężny niegdyś ród Snowów podupadł i niepewny los Coriolanusa zależy teraz od tego, czy zdoła on pokonać innych mentorów urokiem osobistym i sprytem.
Tyle że los nie bardzo mu sprzyja. W udziale przypadła mu dziewczyna z Dystryktu Dwunastego, najbiedniejszego z biednych. Losy obojga splotą się ciasno – każda decyzja, którą podejmie Snow, może prowadzić do sukcesu lub porażki, triumfu lub klęski. Na arenie rozgrywa walkę na śmierć i życie, ale poza areną zaczyna się w nim budzić współczucie… Tylko jak postępować według zasad, gdy pragnie się przetrwać za wszelką cenę?
Szukamy ofert...Dekadę po ukazaniu się „Kosogłosa”, Suzanne Collins wraca do cyklu „Igrzyska Śmierci”, by pokazać nam młodego Coriolanusa Snowa, przyszłego prezydenta Panem. Co ważne, Collins wraca, bo ma nam do powiedzenia coś nowego – „Ballada…” to prowokująca opowieść o ludzkiej naturze.
Kultowa już trylogia „Igrzyska Śmierci” to doskonały przykład opowieści, która ma wiele warstw. Opowieść o Katniss można streścić jako tragiczną historię miłosnego trójkąta, gdzie główna bohaterka jest rozdarta między Gale’a a Peetę. Można też spojrzeć na tę serię jako efektowną i brutalną fabułę, pełną akcji i cierpienia, z tytułowymi Igrzyskami Śmierci jako centralnym punktem przekazu – reality show przyszłości, czerpiące wszystko, co najgorsze z aren gladiatorów z przeszłości. Jeszcze głębiej znajdzie się natomiast satyrę na kulturę celebrytów, przerysowaną wizję ekstremalnie rozwarstwionych ekonomicznie społeczeństw (bogacze wymiotujący, by jeść więcej vs. powszechny w Dystryktach głód),dystopię o totalitarnym Panem, a wreszcie – do czego prowadzi finał – boleśnie prawdziwą opowieść o władzy i tym, co robi z ludźmi, i do czego jest zdolna, w imię „większego dobra”.
Pokuszę się o tezę, że Collins pisze przede wszystkim o korumpującym wpływie władzy. O relacji władza-obywatel; o wolności zabieranej (Panem),ale i dobrowolnie oddawanej (Dystrykt 13) w imię bezpieczeństwa; o kosztach rewolucji i związanym z nią podziałem na „naszych” i „wrogów”, które łatwo przeradzają się w podział na „nas” i „nie-ludzi”. Collins opisuje konflikt/wojnę jako stan przez niektórych pożądany, niezbędny, jako idealne środowisko dla spełniania ich ambicji.
O tym właśnie jest „Ballada ptaków i węży”. Dlatego bohaterem tej opowieści jest Coriolanus Snow, dotychczas znany nam w swojej znacznie starszej wersji, jako demoniczny prezydent Snow, tyran i morderca, stojący za większością zła, które spotkało młodą Katniss. W „Balladzie…” cofamy się ponad pół wieku względem fabuły oryginalnej trylogii, do czasu 10. Głodowych Igrzysk, gdy Snow miał ledwie osiemnaście lat i był uczniem, śniącym o przywróceniu swojej rodzinie dawnej chwały i bogactwa, co osiągnąć mógł tylko wspinając się na sam szczyt władz w Panem.
Collins robi tu woltę, bo na obraz łaknącego krwi i bezwzględnego potwora z „Igrzysk…” nakłada wizerunek zwykłego chłopaka, nieco napuszonego i może aż nazbyt ambitnego, ale wciąż – ludzkiego, stroniącego od przemocy, zdolnego do lęku, współczucia, kwestionującego wreszcie brutalne zwyczaje władzy. A także – kochającego. Snow nie jest może bohaterem jednoznacznie pozytywnym, ale też z pewnością bardzo daleko mu do potwora. Collins doskonale tu z nami pogrywa, wyrywając (zdawałoby się) jednoznacznie złą postać z naszego o niej wyobrażenia i wpisując Snowa w ramy kontekstu, wychowania – każąc nam go na pewnie nie rozgrzeszać, ale zrozumieć. Autorka „Ballady…” wprost pyta: czy ludzie są źli z natury?, czy zło jest wynikiem okoliczności, wyboru wprawdzie, ale może ograniczonego, jedynego gwarantującego przetrwanie?; czy jeżeli system jest zły, należy winić jednostki za to, że chcąc prosperować i odnaleźć swoje szczęście, robiąc to wewnątrz systemu, a nie go niszcząc?; czy odwaga, by przeciwstawić się systemowi, narażając siebie i bliskich, to coś obowiązkowego?
W „Balladzie o ptakach i wężach” czytelniczki i czytelnicy odnajdą wiele elementów, które kojarzą z „Igrzysk…”, łącznie z tytułowymi Głodowymi Igrzyskami, tu rozgrywanymi w zupełnie inny sposób, w wersji pierwotnej. Suzanne Collins wielokrotnie nawiązuje zresztą do oryginalnej trylogii, czy to poprzez uczynienie dziewczyny z Dystryktu 12 główną – obok Snowa – bohaterką tej historii, czy poprzez powracającego Kosogłosa, czy Lucky’ego Flickermana, pierwszego historycznego prowadzącego Głodowe Igrzyska, ewidentnie związanego ze znanym z trylogii Caesarem Flickermanem.
Niemniej, „Ballada…” to już inna historia, niż „Igrzyska…” – z zupełnie inaczej rozłożonymi akcentami, na co przykładem wątek romantyczny – w oryginale kluczowy, tutaj stanowiący pewien dodatek, zdecydowanie przyćmiony przez aspekt dystopii.
Wydaje się oczywistym, że Suzanne Collins w pełni świadomie napisała historię niewygodną i prowokującą, że sam Snow ma być dla nas lekcją, że mamy zastanowić się, ile z naszych sympatii zależy tylko i wyłącznie od tego, z czyjej perspektywy obserwujemy dane wydarzenia. To fascynujące ćwiczenie – dać się porwać „Balladzie…”, wciągnąć się w historię młodego Snowa, jednocześnie z tyłu głowy wciąż mając wizję przyszłości tego bohatera, pytać się, czy należy oceniać osiemnastoletniego Coriolanusa za czyny, o których my wiemy, ale których on sam jeszcze nie popełnił.
Doskonale prowokująca proza rozrywkowa.
Marcin Zwierzchowski
Książka Roku 2020 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Ballada ptaków i węży
Suzanne Collins jak zwykle zrobiła niesamowitą robotę.
Suzanne Collins jak zwykle zrobiła niesamowitą robotę.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBardzo ciekawa, pozwalająca spojrzeć na snowa z młodości co pozwala nam lepiej zrozumieć to co widzieliśmy w części o katniss
Bardzo ciekawa, pozwalająca spojrzeć na snowa z młodości co pozwala nam lepiej zrozumieć to co widzieliśmy w części o katniss
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toByła w porządku. Ciekawe tło do wydarzeń z głównej trylogii, które pozwala nam zobaczyć część znanych postaci w nowym świetle. Jest to jednak moim zdaniem najsłabsza książka z tej serii.
Była w porządku. Ciekawe tło do wydarzeń z głównej trylogii, które pozwala nam zobaczyć część znanych postaci w nowym świetle. Jest to jednak moim zdaniem najsłabsza książka z tej serii.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWow. Przyznam, że sceptycznie podchodziłam do książki, obawiałam się że będzie średnim prequelem znanej serii, jak wiele innych. Na prawdę pozytywnie się zaskoczyłam, chociaż historia zdecydowanie nie należy do pozytywnych. Z reguły nie lubię poznawać młodości złoczyńców i nie przepadam za „szarymi” moralnie postaciami, gdyż często opowieść stawia ich w moim zdaniem zbyt dobrym świetle i czuję, że są niesłusznie usprawiedliwiani ze swoich czynów. Tutaj zupełnie nie było czegoś takiego — widzimy upadek moralny Coriolanusa, jak podejmuje błędne decyzje, jak ulega słabościom. Widzimy kiedy się myli, a kiedy świadomie czyni zło. Rozumiemy wpływ środowiska i ludzi wokół na jego podejście do świata, ale widzimy też jego czynny udział w degradacji moralnej. Snow nie jest niewinną ofiarą systemu i to sprawia, że książkę się tak dobrze czyta. Coriolanus jest zdecydowanie fascynującą (choć z czasem coraz bardziej irytującą) postacią, której momentami ciężko nie kibicować, co nie łagodzi jego win. Chociaż dobrze wiedziałam, kim zostanie, a więc że książka nie może się dobrze skończyć, cały czas chciałam, żeby jednak przetrwał to wszystko niewinny i skończył szczęśliwie. I to jest moim zdaniem dowód świetnego warsztatu autorki. Dodatkowo greckie i rzymskie imiona, nawiązanie do sztuki Shakespeare’a, a także spójna symbolika wewnątrz powieści były moim zdaniem bardzo interesujące. Oczywiście jako wielka fanka „Igrzysk Śmierci” bardzo doceniam również dbałość o szczegóły i sensowne, nieprzesadzone nawiązania do późniejszych wydarzeń. Tak więc zdecydowanie polecam, ale raczej starszym fanom serii (15+),ponieważ uważam, że wymaga większej dojrzałości niż historia Katniss.
Wow. Przyznam, że sceptycznie podchodziłam do książki, obawiałam się że będzie średnim prequelem znanej serii, jak wiele innych. Na prawdę pozytywnie się zaskoczyłam, chociaż historia zdecydowanie nie należy do pozytywnych. Z reguły nie lubię poznawać młodości złoczyńców i nie przepadam za „szarymi” moralnie postaciami, gdyż często opowieść stawia ich w moim zdaniem zbyt...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBardzo długo zabierałam się za przeczytanie tej książki. Być może nawet za długo. Z prequelami zawsze mam pewien problem — szczególnie wtedy, gdy historia, która powstała wcześniej, jest dla mnie niemal perfekcyjna. A świat stworzony w trylogii Igrzyska śmierci to dla mnie prawdziwy majstersztyk. Dlatego długo myślałam: czy naprawdę chcę czytać historię o Coriolanie Snowie? Przecież wiem, kim się stanie. Co nowego mogę tu jeszcze odkryć?
I właśnie to myślenie okazało się błędne.
Bo ta książka nie tyle opowiada historię, którą już znamy, ile pokazuje ją z zupełnie innej perspektywy. Pozwala zobaczyć początki — nie tylko samego Snowa, ale też całego systemu, który z czasem stanie się symbolem okrucieństwa i władzy Kapitolu. To bardzo ciekawe doświadczenie obserwować młodego człowieka, który dopiero kształtuje swoje poglądy, ambicje i sposób patrzenia na świat.
Najbardziej interesujące było dla mnie właśnie to stopniowe przesuwanie granic. Moment, w którym ambicja zaczyna przeważać nad moralnością. Chwila, kiedy drobne kompromisy przestają wydawać się problemem, bo przecież prowadzą do większego celu. Suzanne Collins bardzo umiejętnie pokazuje, że wielkie zło rzadko rodzi się nagle — częściej jest wynikiem wielu małych decyzji.
Ta historia daje też szerszy obraz samego świata Panem. Widzimy, jak wyglądały początki Igrzysk, jak powoli zmieniały się w widowisko, które znamy z trylogii. Dzięki temu niektóre elementy znane z wcześniejszych książek zaczynają mieć zupełnie inne znaczenie.
I właśnie dlatego ta książka była dla mnie tak ciekawym doświadczeniem. Otworzyła mi oczy na kilka kwestii i pozwoliła spojrzeć na cały ten świat z innej strony.
Teraz przede mną "Wschód słońca w dniu dożynek". Trochę się tej książki obawiam, bo widziałam już różne opinie i komentarze — bardzo dobre, jeśli chodzi o samą historię, ale niekoniecznie łaskawe dla niektórych bohaterów. Mimo wszystko nie ma co dalej zwlekać.
Bardzo długo zabierałam się za przeczytanie tej książki. Być może nawet za długo. Z prequelami zawsze mam pewien problem — szczególnie wtedy, gdy historia, która powstała wcześniej, jest dla mnie niemal perfekcyjna. A świat stworzony w trylogii Igrzyska śmierci to dla mnie prawdziwy majstersztyk. Dlatego długo myślałam: czy naprawdę chcę czytać historię o Coriolanie Snowie?...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMega cool, podoba mi się że widzimy rozumowanie jednego z głównych "złoli" opowiadań
Mega cool, podoba mi się że widzimy rozumowanie jednego z głównych "złoli" opowiadań
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPowieść przenosi czytelników do czasów 10 Głodowych Igrzysk, a głównym bohaterem jest nastoletni Coriolanus Snow. Uczniowie Akademii mają zostać pierwszymi mentorami, a Snowowi trafia się dziewczyna z 12 dystryktu.
Co rzuca się w oczy to podwaliny Igrzysk, wygląd areny i traktowanie trybutów. Od razu widać jak spory postęp nastąpił do czasów Katniss i Peety.
Główne wątki tej książki to przede wszystkim:
*rozważania o sensie wojny i kary dla dystryktów (pod koniec Mrocznych Dni przyszli trybuci mieli od 2-8 lat);
*naturze człowieka i okolicznościach, które go kształtują;
* rola kontroli w społeczeństwie i skutkach jej braku;
* miłość kontra ambicja.
Powieść przenosi czytelników do czasów 10 Głodowych Igrzysk, a głównym bohaterem jest nastoletni Coriolanus Snow. Uczniowie Akademii mają zostać pierwszymi mentorami, a Snowowi trafia się dziewczyna z 12 dystryktu.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCo rzuca się w oczy to podwaliny Igrzysk, wygląd areny i traktowanie trybutów. Od razu widać jak spory postęp nastąpił do czasów Katniss i Peety.
Główne wątki...
Myślałam, że będzie to książka o dobrym chłopaku, którego zniszczyło życie. Poniekąd może być to prawda, ale w mojej opinii, Snow od początku nie był tym "dobrym". W moim przekonaniu chłopak od początku miał zadatki na rasowego psychopatę.
Mozolnie szło mi czytanie tego. Zmuszałam się do 50 stron dziennie. Właśnie z tego wynika niska ocena oraz z tego, że niewiele ten tom wniósł do całości historii.
Myślałam, że będzie to książka o dobrym chłopaku, którego zniszczyło życie. Poniekąd może być to prawda, ale w mojej opinii, Snow od początku nie był tym "dobrym". W moim przekonaniu chłopak od początku miał zadatki na rasowego psychopatę.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMozolnie szło mi czytanie tego. Zmuszałam się do 50 stron dziennie. Właśnie z tego wynika niska ocena oraz z tego, że niewiele ten tom...
Nie była zła, po prostu zbyt nagle Snow zaczął być TAKIM. Był zbyt duży przeskok. A tak to dość serdecznie zapraszam do lektury:)
Nie była zła, po prostu zbyt nagle Snow zaczął być TAKIM. Był zbyt duży przeskok. A tak to dość serdecznie zapraszam do lektury:)
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJak dla mnie jest to irracjonalną i skrajnie błędną logicznie książką. W której wszystkie niemal postacie są psychopatami i maniakami. Błąd logiczny na błędzie i wykluczenie zdania pierwszego już 3. Marna literatura, jad patologi i psychopatii.
Jak dla mnie jest to irracjonalną i skrajnie błędną logicznie książką. W której wszystkie niemal postacie są psychopatami i maniakami. Błąd logiczny na błędzie i wykluczenie zdania pierwszego już 3. Marna literatura, jad patologi i psychopatii.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to