The Ballad of Songbirds and Snakes

Suzanne Collins jak zwykle zrobiła niesamowitą robotę.

Suzanne Collins jak zwykle zrobiła niesamowitą robotę.

Bardzo ciekawa, pozwalająca spojrzeć na snowa z młodości co pozwala nam lepiej zrozumieć to co widzieliśmy w części o katniss

Bardzo ciekawa, pozwalająca spojrzeć na snowa z młodości co pozwala nam lepiej zrozumieć to co widzieliśmy w części o katniss

Była w porządku. Ciekawe tło do wydarzeń z głównej trylogii, które pozwala nam zobaczyć część znanych postaci w nowym świetle. Jest to jednak moim zdaniem najsłabsza książka z tej serii.

Była w porządku. Ciekawe tło do wydarzeń z głównej trylogii, które pozwala nam zobaczyć część znanych postaci w nowym świetle. Jest to jednak moim zdaniem najsłabsza książka z tej serii.

Wow. Przyznam, że sceptycznie podchodziłam do książki, obawiałam się że będzie średnim prequelem znanej serii, jak wiele innych. Na prawdę pozytywnie się zaskoczyłam, chociaż historia zdecydowanie nie należy do pozytywnych. Z reguły nie lubię poznawać młodości złoczyńców i nie przepadam za „szarymi” moralnie postaciami, gdyż często opowieść stawia ich w moim zdaniem zbyt dobrym świetle i czuję, że są niesłusznie usprawiedliwiani ze swoich czynów. Tutaj zupełnie nie było czegoś takiego — widzimy upadek moralny Coriolanusa, jak podejmuje błędne decyzje, jak ulega słabościom. Widzimy kiedy się myli, a kiedy świadomie czyni zło. Rozumiemy wpływ środowiska i ludzi wokół na jego podejście do świata, ale widzimy też jego czynny udział w degradacji moralnej. Snow nie jest niewinną ofiarą systemu i to sprawia, że książkę się tak dobrze czyta. Coriolanus jest zdecydowanie fascynującą (choć z czasem coraz bardziej irytującą) postacią, której momentami ciężko nie kibicować, co nie łagodzi jego win. Chociaż dobrze wiedziałam, kim zostanie, a więc że książka nie może się dobrze skończyć, cały czas chciałam, żeby jednak przetrwał to wszystko niewinny i skończył szczęśliwie. I to jest moim zdaniem dowód świetnego warsztatu autorki. Dodatkowo greckie i rzymskie imiona, nawiązanie do sztuki Shakespeare’a, a także spójna symbolika wewnątrz powieści były moim zdaniem bardzo interesujące. Oczywiście jako wielka fanka „Igrzysk Śmierci” bardzo doceniam również dbałość o szczegóły i sensowne, nieprzesadzone nawiązania do późniejszych wydarzeń. Tak więc zdecydowanie polecam, ale raczej starszym fanom serii (15+),ponieważ uważam, że wymaga większej dojrzałości niż historia Katniss.

Wow. Przyznam, że sceptycznie podchodziłam do książki, obawiałam się że będzie średnim prequelem znanej serii, jak wiele innych. Na prawdę pozytywnie się zaskoczyłam, chociaż historia zdecydowanie nie należy do pozytywnych. Z reguły nie lubię poznawać młodości złoczyńców i nie przepadam za „szarymi” moralnie postaciami, gdyż często opowieść stawia ich w moim zdaniem zbyt...

Bardzo długo zabierałam się za przeczytanie tej książki. Być może nawet za długo. Z prequelami zawsze mam pewien problem — szczególnie wtedy, gdy historia, która powstała wcześniej, jest dla mnie niemal perfekcyjna. A świat stworzony w trylogii Igrzyska śmierci to dla mnie prawdziwy majstersztyk. Dlatego długo myślałam: czy naprawdę chcę czytać historię o Coriolanie Snowie? Przecież wiem, kim się stanie. Co nowego mogę tu jeszcze odkryć?

I właśnie to myślenie okazało się błędne.
Bo ta książka nie tyle opowiada historię, którą już znamy, ile pokazuje ją z zupełnie innej perspektywy. Pozwala zobaczyć początki — nie tylko samego Snowa, ale też całego systemu, który z czasem stanie się symbolem okrucieństwa i władzy Kapitolu. To bardzo ciekawe doświadczenie obserwować młodego człowieka, który dopiero kształtuje swoje poglądy, ambicje i sposób patrzenia na świat.

Najbardziej interesujące było dla mnie właśnie to stopniowe przesuwanie granic. Moment, w którym ambicja zaczyna przeważać nad moralnością. Chwila, kiedy drobne kompromisy przestają wydawać się problemem, bo przecież prowadzą do większego celu. Suzanne Collins bardzo umiejętnie pokazuje, że wielkie zło rzadko rodzi się nagle — częściej jest wynikiem wielu małych decyzji.

Ta historia daje też szerszy obraz samego świata Panem. Widzimy, jak wyglądały początki Igrzysk, jak powoli zmieniały się w widowisko, które znamy z trylogii. Dzięki temu niektóre elementy znane z wcześniejszych książek zaczynają mieć zupełnie inne znaczenie.

I właśnie dlatego ta książka była dla mnie tak ciekawym doświadczeniem. Otworzyła mi oczy na kilka kwestii i pozwoliła spojrzeć na cały ten świat z innej strony.

Teraz przede mną "Wschód słońca w dniu dożynek". Trochę się tej książki obawiam, bo widziałam już różne opinie i komentarze — bardzo dobre, jeśli chodzi o samą historię, ale niekoniecznie łaskawe dla niektórych bohaterów. Mimo wszystko nie ma co dalej zwlekać.

Bardzo długo zabierałam się za przeczytanie tej książki. Być może nawet za długo. Z prequelami zawsze mam pewien problem — szczególnie wtedy, gdy historia, która powstała wcześniej, jest dla mnie niemal perfekcyjna. A świat stworzony w trylogii Igrzyska śmierci to dla mnie prawdziwy majstersztyk. Dlatego długo myślałam: czy naprawdę chcę czytać historię o Coriolanie Snowie?...

Mega cool, podoba mi się że widzimy rozumowanie jednego z głównych "złoli" opowiadań

Mega cool, podoba mi się że widzimy rozumowanie jednego z głównych "złoli" opowiadań

Powieść przenosi czytelników do czasów 10 Głodowych Igrzysk, a głównym bohaterem jest nastoletni Coriolanus Snow. Uczniowie Akademii mają zostać pierwszymi mentorami, a Snowowi trafia się dziewczyna z 12 dystryktu.

Co rzuca się w oczy to podwaliny Igrzysk, wygląd areny i traktowanie trybutów. Od razu widać jak spory postęp nastąpił do czasów Katniss i Peety.

Główne wątki tej książki to przede wszystkim:
*rozważania o sensie wojny i kary dla dystryktów (pod koniec Mrocznych Dni przyszli trybuci mieli od 2-8 lat);
*naturze człowieka i okolicznościach, które go kształtują;
* rola kontroli w społeczeństwie i skutkach jej braku;
* miłość kontra ambicja.

Powieść przenosi czytelników do czasów 10 Głodowych Igrzysk, a głównym bohaterem jest nastoletni Coriolanus Snow. Uczniowie Akademii mają zostać pierwszymi mentorami, a Snowowi trafia się dziewczyna z 12 dystryktu.

Co rzuca się w oczy to podwaliny Igrzysk, wygląd areny i traktowanie trybutów. Od razu widać jak spory postęp nastąpił do czasów Katniss i Peety.

Główne wątki...

Myślałam, że będzie to książka o dobrym chłopaku, którego zniszczyło życie. Poniekąd może być to prawda, ale w mojej opinii, Snow od początku nie był tym "dobrym". W moim przekonaniu chłopak od początku miał zadatki na rasowego psychopatę.

Mozolnie szło mi czytanie tego. Zmuszałam się do 50 stron dziennie. Właśnie z tego wynika niska ocena oraz z tego, że niewiele ten tom wniósł do całości historii.

Myślałam, że będzie to książka o dobrym chłopaku, którego zniszczyło życie. Poniekąd może być to prawda, ale w mojej opinii, Snow od początku nie był tym "dobrym". W moim przekonaniu chłopak od początku miał zadatki na rasowego psychopatę.

Mozolnie szło mi czytanie tego. Zmuszałam się do 50 stron dziennie. Właśnie z tego wynika niska ocena oraz z tego, że niewiele ten tom...

Nie była zła, po prostu zbyt nagle Snow zaczął być TAKIM. Był zbyt duży przeskok. A tak to dość serdecznie zapraszam do lektury:)

Nie była zła, po prostu zbyt nagle Snow zaczął być TAKIM. Był zbyt duży przeskok. A tak to dość serdecznie zapraszam do lektury:)

Jak dla mnie jest to irracjonalną i skrajnie błędną logicznie książką. W której wszystkie niemal postacie są psychopatami i maniakami. Błąd logiczny na błędzie i wykluczenie zdania pierwszego już 3. Marna literatura, jad patologi i psychopatii.

Jak dla mnie jest to irracjonalną i skrajnie błędną logicznie książką. W której wszystkie niemal postacie są psychopatami i maniakami. Błąd logiczny na błędzie i wykluczenie zdania pierwszego już 3. Marna literatura, jad patologi i psychopatii.