Joyce Girl. Pasja i upadek. Literacka opowieść o córce Jamesa Joyce'a

Zatopilam się w tej historii, książka zainspirowała mnie do poszukiwań historii losów jej bohaterów .
Gorąco polecam na długie zimowe wieczory. Każdemu kto chce poczuć duch artystycznego Paryża i dzielić radości Lucii Joyce ale i poddać się otchłani i ciemności która zawładnęła jej istnieniem.
Historia zainspirowana losami córki Jamesa Joyce nie pozostawi Was obojętnymi.

Zatopilam się w tej historii, książka zainspirowała mnie do poszukiwań historii losów jej bohaterów .
Gorąco polecam na długie zimowe wieczory. Każdemu kto chce poczuć duch artystycznego Paryża i dzielić radości Lucii Joyce ale i poddać się otchłani i ciemności która zawładnęła jej istnieniem.
Historia zainspirowana losami córki Jamesa Joyce nie pozostawi Was obojętnymi.

Do przeczytania zachęcił mnie opis, w tym również pojawiająca się postać Carla Junga. Nigdy przedtem nie słyszałam o rodzinie Joyców, nie miałam pojęcia o istnieniu wielkiego pisarza (geniusza) Jamesa Joyce'a, dlatego od początku książka była dla mnie historią zupełnie nową i świeżą. W trakcie czytania z ciekawością szukałam autentycznych zdjęć bohaterów żeby "poznać" ich bliżej. Z perspektywy przeczytania całości muszę przyznać, że autorce bardzo dobrze udało się połączyć fikcję z rzeczywistością. Od początku do końca książka jest spójna. Bardzo dobrze autorce udało się uchwycić przejście między okresem szczęśliwości, spełnienia, a okresem popadania w rozpacz, gniew i bunt. Czytelnik z każdym kolejnym rozdziałem razem z główną bohaterką przeżywa jej emocje i nie może powstrzymać się od współczucia. Zawody miłosne, brak kontroli nad własnym życiem, odejście od pasji, oczekiwania, niezrozumienie, samotność....Lucia była bardzo piękną dziewczyną ze swoimi pasjami, marzeniami i bolesne było czytanie o tym jak pomału wszystkiego była pozbawiana przez najbliższe osoby. Książka naprawdę dobra i poruszająca, ukazująca jak duże znaczenie dla dorosłego życia ma okres dzieciństwa, środowisko i relacje z rodzicami oraz o tym jak łatwo zniszczyć czyjąś psychikę.

Do przeczytania zachęcił mnie opis, w tym również pojawiająca się postać Carla Junga. Nigdy przedtem nie słyszałam o rodzinie Joyców, nie miałam pojęcia o istnieniu wielkiego pisarza (geniusza) Jamesa Joyce'a, dlatego od początku książka była dla mnie historią zupełnie nową i świeżą. W trakcie czytania z ciekawością szukałam autentycznych zdjęć bohaterów żeby...

To ciekawy beletryzowany portret Lucii Joyce, córki słynnego pisarza Jamesa Joyce'a, autora "Ulissesa". Lubię autentyzm postaci. Taneczne wstawki autorki są interesujące – a główna bohaterka właśnie odznacza się talentem artystycznym (taniec i choreografia).

Wczesna młodość nacechowana jest wesołymi momentami; są romanse, ale i wynikające z nich zawody miłosne. Czułem jak tekst emocjonalnie przeprowadza mnie od radosnych chwil z początku realistycznej powieści do dużego przygnębienia na końcu książki. Myślę że w dużym stopniu samotność wpędza Lucię Joyce w problemy psychiczne. Dla mnie jest to historia "ściskająca za serce" z żalu nad jej dorosłym życiem. Widzę zaprzepaszczenie rozwoju swojej pasji z powodu czynników niezależnych od głównej bohaterki. Występuje nieodpowiednia zależność: córka jest podporządkowana (włącznie z matką, która narzuca taki styl życia) dobrodusznemu ojcu, pomagając mu w jego pracy zawodowej.

To bardzo udany debiut powieściowy Annabel Abbs. Jest odpowiednio przygotowana do pisania o rodzinie Joyce'ów. Oprócz tego uczy się tańczyć – to ważne, bo dzięki temu rozumie ruch ciała i zna występujące przy tym nazwy. Podoba mi się ta książka z trzech istotnych powodów: elementy tańca, wiele znanych postaci historycznych (przeważnie artystów),umiejętność opisania przez autorkę. Chcę do niej kiedyś powrócić.

To ciekawy beletryzowany portret Lucii Joyce, córki słynnego pisarza Jamesa Joyce'a, autora "Ulissesa". Lubię autentyzm postaci. Taneczne wstawki autorki są interesujące – a główna bohaterka właśnie odznacza się talentem artystycznym (taniec i choreografia).

Wczesna młodość nacechowana jest wesołymi momentami; są romanse, ale i wynikające z nich zawody miłosne. Czułem jak...

Książka Annabel Abbs to fabularyzowana opowieść o córce Jamesa Joyce’a (znanego chyba wszystkim za sprawą słynnego „Ulissesa”),Lucii Joyce. Była ona tak właśnie postrzegana przez większość ludzi, z którymi miała styczność - córka wielkiego, genialnego pisarza.

Annabel Abbs przedstawia nam w zasadzie dwie czasoprzestrzenie i w sumie kilka lat z życia rodziny Joyce’ów. Pierwsza, od której zaczyna to ostatnie cztery miesiące roku 1934 w Zurychu, kiedy to Lucia była pacjentką słynnego doktora Carla Gustava Junga. Poprosił on ją o pisanie pamiętnika, który miał być pomocą w terapii. Zatem druga czasoprzestrzeń, w której widzimy Lucię i jej rodzinę to z Paryż (i czasem Londyn) od listopada 1928 do marca 1932 roku.

W kontakcie z doktorem Jungiem widzimy już nieco zaburzoną Lucię, która żyje niejako w swoim świecie i doktora, który moim zdaniem trochę nieudolnie stara się pomóc swojej pacjentce.

Jednak główną część tej książki stanowi opowieść o życiu Lucii poprzez jej wspomnienia spisywane w owym pamiętniku. Dzięki nim możemy z bliska przyjrzeć się relacjom panującym w tej rodzinie: James, narcystyczny ojciec, wokół którego kręci się i podporządkowane jest życie całej rodziny; Nora, despotyczna i wiecznie niezadowolona matka; Giorgio, starszy brak Lucii, ulubieniec matki, który myśli tylko o sobie; Lucia, utalentowana tancerka, która chce realizować swoją pasję, ale zmuszana jest do rezygnacji z niej „bo ojciec ją potrzebuje” z różnych dziwnych czasem powodów. W tej rodzinie widać problem z odcięciem pępowiny i pozwoleniem dzieciom na samodzielne życie. Widzimy ogromną potrzebę Lucii, aby się usamodzielnić i postrzega ona małżeństwo jako szansę na uwolnienie się od swojej własnej rodziny. Kiedy poznaje Samuela Becketta, wtedy początkującego pisarza, zakochuje się w nim i snuje marzenia o byciu Panią Samuelową Beckett. Niestety te marzenia zostały jej w brutalny sposób odebrane. Uczucie jakim go obdarzyła nie przeminęło i tym bardziej bolesne były dla niej kolejne spotkania z nim, których nie mogła uniknąć. Potem jeszcze dwukrotnie spotykała mężczyzn, których postrzegała jako swoją szansę, aby wyrwać się z domu i uniezależnić od rodziny. Jednak za każdym razem w bardzo bolesny sposób życie weryfikowało jej plany.

Książka ta jest piękną aczkolwiek smutną opowieścią o życiu w cieniu ojca uważanego za geniusza. O własnym talencie, którego realizacja daje szczęście ale otoczenie nie pozwala na to. Lucii zabrakło siły aby zawalczyć o sobie… W mojej głowie rodzi się pytanie, jak inaczej mogłyby się potoczyć losy tej dziewczyny, gdyby nie odebrano jej tego, co kochała najbardziej, czyli tańca?

Autorka bardzo starannie przygotowała się do napisania tej książki korzystając z wielu materiałów źródłowych. W efekcie powstała niezwykle wciągająca opowieść, od której ciężko się oderwać. Dzięki Annabel Abbs możemy poczuć atmosferę Paryża przełomu lat dwudziestych i trzydziestych ubiegłego wieku, świat artystów tamtego okresu: chociażby jak wspomniany już Samuel Beckett, Alexander Calder, Isadora Duncan, Josephine Baker, czy Zelda Fitzgerald. Na pewno chętnie w przyszłości wrócę do tej pozycji:)

Na koniec cytat umieszczony na początku książki, który bardzo dobrze oddaje jej sedno:

„Istnieją grzechy lub (nazwijmy je tak, jak je świat nazywa) złe wspomnienia, które człowiek ukrywa w najciemniejszych zakątkach swego serca, lecz żyją one tam i czekają.”
[James Joyce, „Ulisses” (1922),przeł. M. Słomczyński]

Książka Annabel Abbs to fabularyzowana opowieść o córce Jamesa Joyce’a (znanego chyba wszystkim za sprawą słynnego „Ulissesa”),Lucii Joyce. Była ona tak właśnie postrzegana przez większość ludzi, z którymi miała styczność - córka wielkiego, genialnego pisarza.

Annabel Abbs przedstawia nam w zasadzie dwie czasoprzestrzenie i w sumie kilka lat z życia rodziny Joyce’ów....

Dziwna jak dla mnie książka.... trudno było mi przetrwać do jej końca... morał? Nie czekaj na to co będzie, żyj tu i teraz i ... nie miej wielkich nadziei bo życie i tak zrobi co zechce , i to czego się nie spodziewasz.... rodzice mają bardzo wielki wpływ na to kim jesteśmy, ale tylko my mamy wpływ ma to kom będziemy....

Dziwna jak dla mnie książka.... trudno było mi przetrwać do jej końca... morał? Nie czekaj na to co będzie, żyj tu i teraz i ... nie miej wielkich nadziei bo życie i tak zrobi co zechce , i to czego się nie spodziewasz.... rodzice mają bardzo wielki wpływ na to kim jesteśmy, ale tylko my mamy wpływ ma to kom będziemy....

Bardzo smutna historia, za to bardzo realnie ukazująca jak rodzina (a konkretnie rodzice) są w stanie zniszczyć życie swojemu dziecku, zagłaskując go niemal na śmierć. Odcięcie pępowiny nie jest proste, a jak widać na tym przykładzie, brak dostatecznej siły charakteru, może spowodować tak dużą walkę wewnętrzną, że kończy się to chorobą psychiczną.

Bardzo smutna historia, za to bardzo realnie ukazująca jak rodzina (a konkretnie rodzice) są w stanie zniszczyć życie swojemu dziecku, zagłaskując go niemal na śmierć. Odcięcie pępowiny nie jest proste, a jak widać na tym przykładzie, brak dostatecznej siły charakteru, może spowodować tak dużą walkę wewnętrzną, że kończy się to chorobą psychiczną.

To historia o Lucii Joyce, córce pisarza Jamesa Joyca, autora "Ulissesa". Akcja książki toczy się na przełomie lat '20 i '30 poprzedniego wieku i dotyka problemów młodej dziewczyny. Powieść jest na pograniczu biografii, a książki fabularnej. Bardzo podobało mi się, jak autorka połączyła znane fakty o Lucii w bardzo ciekawą opowieść. Niestety bardzo smutną.

Przyznaję, że już dawno nie czytałam tak smutnej książki. Ale nie tak smutnej, żeby zanosić się od płaczu, tylko na tyle smutnej, aby pochylić się nad czyimś losem. Książka zrobiła ona na mnie naprawdę bardzo pozytywne wrażenie. Myślę, że skierowana jest przede wszystkim do kobiet. Bo to książka o niezwykłej młodej kobiecie, ukrytej pod kloszem, wychowanej w złotej klatce, córce geniusza, wybitnego Jamesa Joyca. Ale sama Lucia nie chciała być tylko córką uznanego pisarza. Chciała być kimś więcej. Niestety żyła w czasach, w których kobiety o niezależności mogły jeszcze tylko marzyć.

To historia o Lucii Joyce, córce pisarza Jamesa Joyca, autora "Ulissesa". Akcja książki toczy się na przełomie lat '20 i '30 poprzedniego wieku i dotyka problemów młodej dziewczyny. Powieść jest na pograniczu biografii, a książki fabularnej. Bardzo podobało mi się, jak autorka połączyła znane fakty o Lucii w bardzo ciekawą opowieść. Niestety bardzo smutną.

Przyznaję, że...

Wspaniała książka! Historia córki Jamesa Joyca, Lucii, której życie zostaje złamane, gdy przestaje robić to co kocha, tańczyć. Świetnie oddana atmosfera Paryża wspaniałych lat 20. ub. wieku. Znakomicie ukazany cyniczny Joyce (parę lat po wielkim sukcesie „Ulissesa”),matka Lucii, despotyczna Nora i bezwzględny brat Georgie. W tle doktor Jung bezskutecznie usiłujący wyleczyć Lucie.
Świetnie się czyta!

Wspaniała książka! Historia córki Jamesa Joyca, Lucii, której życie zostaje złamane, gdy przestaje robić to co kocha, tańczyć. Świetnie oddana atmosfera Paryża wspaniałych lat 20. ub. wieku. Znakomicie ukazany cyniczny Joyce (parę lat po wielkim sukcesie „Ulissesa”),matka Lucii, despotyczna Nora i bezwzględny brat Georgie. W tle doktor Jung bezskutecznie usiłujący...

Powieść bardzo dobrze ukazuje rozterki młodej dziewczyny, która została umieszczona w ośrodku dla nerwowo chorych. Z jednej strony osaczona przez życie rodzinne, a z drugiej całkowicie oddana pasji tańca nowoczesnego. Gratulacje dla autorki za wyśmienite połączenie terapii Junga i początków leczenia metodą psychoanalizy, która nie wniosła jednak nic do samego leczenia dziewczyny. Doktor zrezygnował z prowadzenia Lucii Joyce. Spekuluje się, że była ona niestabilna psychicznie i cierpiała na chroniczne znerwicowanie.
Lucia żyje w cieniu ojca uznawanego za geniusza, który nie dopuszczał by ktokolwiek w domu był ceniony wyżej od niego. Niemniej jednak wzajemne stosunki panujące w domu Joyce`ów są nikomu nieznane. Abss w swojej znakomicie napisanej książce biograficznej pokazała bardzo prosto wzajemne stosunki panujące w rodzinie, której członkowie składali się z różnorodnych osobowości. Cud, że żyli razem. W biedzie całe życie, w braku pieniędzy, utrzymywani przez mecenasów pisarza, a jednak pełni wolni i rozrzutni.
Przeczytałam "Joyce`ówne" bardzo wnikliwie, gdyż na twórczości Jamesa Joyce`a wyrosłam, a raczej na przekładach Macieja Słomczyńskiego oraz na na biografii Richarda Ellmana. Nie znałam dokładnych losów dzieci pisarza.
Powieść Annabel Abbs nie próbuje nikogo oceniać, a to bardzo ważne w książkach biograficznych, autorka nie staje po żadnej z autentycznych postaci. Samuela Becket`a również znakomicie umieściła, jak gdyby był, a jednak miał swoje problemy i był poza wszystkim. Niewątpliwie przedstawienie postaci przyjaciół, rodziny, osób mniej lub bardziej znanych w domu Joyce`ów stanowi o wnikliwym przestudiowaniu biografii samego J.J. Niestety nie da się opisać wszystkiego, a niektóre gdybania możemy pozostawić bez odpowiedzi.
Lucia Joyce mogła rozwinąć wiele talentów mając kilkanaście lat, ale zaczęła swoją przygodę w wieku 21 lat. Nie ze względu na brak pasji we wcześniejszych latach, ale z braku możliwości, z ubóstwa w którym żyła jej rodzina. W jednym momencie wszyscy chcieli rozwinąć skrzydła, jej brat chciał być śpiewakiem, ale tylko James Joyce wiedział, że aby osiągnąć to czego się pragnie, trzeba nie lada poświęcenia, czasu, porzucenia najbliższych, odrzucenia wszelkich przyziemnych spraw, zatrzymania przy sobie tych, którzy będą wierzyć w to, co robisz. Jeśli dostajesz zbyt wiele możliwości wyboru, to tracisz wszystko.
Polecam "Joyce girl. Pasja i upadek" bo jest to bardzo dobra próba obiektywnego przedstawienie postaci domu rodzinnego i przyjaciół Lucii Joyce.

Powieść bardzo dobrze ukazuje rozterki młodej dziewczyny, która została umieszczona w ośrodku dla nerwowo chorych. Z jednej strony osaczona przez życie rodzinne, a z drugiej całkowicie oddana pasji tańca nowoczesnego. Gratulacje dla autorki za wyśmienite połączenie terapii Junga i początków leczenia metodą psychoanalizy, która nie wniosła jednak nic do samego leczenia...

Jak to jest być córką geniusza? Dorastać w cieniu zawiłego umysłu, w tradycyjnej rodzinie, hołdującej zwyczajom XXwieku? Może nie wszystko jest takie piękne jakim widzą to pochlebcy? Może nie wszystko jest takie jakim być powinno; mała tancerka, poniżana, więziona, upokarzana, nie doceniana, obdarta z marzeń...chora.

Jak to jest być córką geniusza? Dorastać w cieniu zawiłego umysłu, w tradycyjnej rodzinie, hołdującej zwyczajom XXwieku? Może nie wszystko jest takie piękne jakim widzą to pochlebcy? Może nie wszystko jest takie jakim być powinno; mała tancerka, poniżana, więziona, upokarzana, nie doceniana, obdarta z marzeń...chora.