Sekta egoistów

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

Jakiś czas temu kupiłam kilka książek Schmitta, których jeszcze nie przeczytałam – „hurtowo”, od jednego sprzedawcy. Przy wyborze kierowałam się tylko tytułem, którego jeszcze nie znałam.
Co jakiś czas – między dłuższymi lekturami – sięgam po jakiś „przerywnik”. Przerywnik, gdyż w większości są to raczej krótkie utwory. Tym razem wybór padł na „Sektę egoistów”, czyli debiut autora. Dobrze, że nie była to jego pierwsza książka, którą przeczytałam. Mogłabym nie poznać kolejnych – już wspaniałych historii.

„Sekta egoistów” opisuje fascynację autora i narratora w jednej osobie, znalezioną przez przypadek wzmianką o nietypowym nurcie filozoficznym stworzonym przez tajemniczego założyciela Sekty Egoistów. Nurt ten zakłada, że najważniejszym jest poznanie samego siebie i to na tym powinien skupić się człowiek. Być może, w innych okolicznościach, bohater informacje te puściłby mimo… oka, ale tym razem trafiły na podatny grunt. Był on już tak znużony żmudnymi badaniami do pracy doktorskiej, że zrobiłby wszystko dla jakiejkolwiek odmiany. Nawet nie zauważa, kiedy nowe „badania” nad sektą egoistów stają się jego obsesją i całkowicie dominują codzienność.

Niewiarygodne, jak ta debiutancka powieść różni się od kolejnych książek autora. Niestety, jest mocno nużąca i męcząca. Pomijam już dość specyficzną, filozoficzną tematykę. Brak tu typowych dla Schmitta zaskoczeń, polotu i lekkości pióra. Przeczytałam, bo z zasady kończę zaczęte książki. Poza tym Schmitt należy do moich ulubionych pisarzy – niestety przyjemności niewiele. Wytrwałam przez ciekawość i nadzieję na pointę. Niestety, nastąpiło rozczarowanie. Ale… przymknę oko.

https://czytany-blog.blogspot.com/

Jakiś czas temu kupiłam kilka książek Schmitta, których jeszcze nie przeczytałam – „hurtowo”, od jednego sprzedawcy. Przy wyborze kierowałam się tylko tytułem, którego jeszcze nie znałam.
Co jakiś czas – między dłuższymi lekturami – sięgam po jakiś „przerywnik”. Przerywnik, gdyż w większości są to raczej krótkie utwory. Tym razem wybór padł na „Sektę egoistów”, czyli debiut...

„Sekta egoistów” Érica-Emmanuela Schmitta to filozoficzna powieść, która stawia pytania o granice poznania, naturę rzeczywistości i sens istnienia.​ Książka porusza temat solipsyzmu, czyli poglądu, że tylko własne „ja” jest pewne, a wszystko inne może być iluzją. Cytat: „Nie warto szukać w tym, co widzialne” podkreśla tę filozofię, sugerując, że prawdziwe poznanie leży poza światem zmysłowym.​ „Sekta egoistów” to lektura wymagająca, pełna filozoficznych rozważań, która zmusza czytelnika do refleksji nad własnym postrzeganiem rzeczywistości. Choć niektórym może wydać się trudna, dla miłośników literatury filozoficznej będzie to wartościowa i inspirująca pozycja.

„Sekta egoistów” Érica-Emmanuela Schmitta to filozoficzna powieść, która stawia pytania o granice poznania, naturę rzeczywistości i sens istnienia.​ Książka porusza temat solipsyzmu, czyli poglądu, że tylko własne „ja” jest pewne, a wszystko inne może być iluzją. Cytat: „Nie warto szukać w tym, co widzialne” podkreśla tę filozofię, sugerując, że prawdziwe poznanie leży poza...

Bardzo ciekawy koncept pokazujący w jak dalekim stopniu może posunąć się ludzki egoizm (koncepcja egoizmu filozoficznego). Istota ludzka jest nawet w stanie samą siebie przekonać o swojej boskości i sprawczości. Niesamowite. Bardzo ciekawa filozoficzna dywagacja na temat God complex.

Bardzo ciekawy koncept pokazujący w jak dalekim stopniu może posunąć się ludzki egoizm (koncepcja egoizmu filozoficznego). Istota ludzka jest nawet w stanie samą siebie przekonać o swojej boskości i sprawczości. Niesamowite. Bardzo ciekawa filozoficzna dywagacja na temat God complex.

Francuska odpowiedź na "Kod Leonarda da Vinci", choć nie tak wciągająca. Historia dla tych, którzy lubią się zamyślać przy czytaniu. Zakończenie jest naprawdę niezłe.

Francuska odpowiedź na "Kod Leonarda da Vinci", choć nie tak wciągająca. Historia dla tych, którzy lubią się zamyślać przy czytaniu. Zakończenie jest naprawdę niezłe.

Ta powiastka filozoficzna wydaje się najsłabszą opowieścią Schmitta. Chociaż czyta się ją szybko (w zasadzie wystarczy jedno popołudnie),to niczego nie wnosi do naszego życia, niczym nie zaskakuje.
Bycie egoistą w dobrym tego słowa znaczeniu oznacza dbać o siebie, stawiać siebie na pierwszym miejscu i być asertywnym. To tzw. zdrowy egoizm. Gorzej, gdy zaczynamy sobie wmawiać, że nikt oprócz nas się nie liczy, że jesteśmy bogami. Wtedy to zakrawa na szaleństwo.
Najważniejszy jest w życiu umiar. I to dotyczy każdej dziedziny życia.

Ta powiastka filozoficzna wydaje się najsłabszą opowieścią Schmitta. Chociaż czyta się ją szybko (w zasadzie wystarczy jedno popołudnie),to niczego nie wnosi do naszego życia, niczym nie zaskakuje.
Bycie egoistą w dobrym tego słowa znaczeniu oznacza dbać o siebie, stawiać siebie na pierwszym miejscu i być asertywnym. To tzw. zdrowy egoizm. Gorzej, gdy zaczynamy sobie...

Bardzo fajna książka. Lekko się czyta, a końcówka pozostawia w zaskoczeniu.

Bardzo fajna książka. Lekko się czyta, a końcówka pozostawia w zaskoczeniu.

Pierwsza książka jednego z ulubionych autorów i nie wiem co napisać ... Ja się pytam co w niej było? I po co ona powstała? Przecież Eric Emmanuel Schmitt pisze piękne, z przesłaniem książki. Jednak ta mi nic nie dała tylko spowodowała, że dziedzina jaką jest filozofia jest nie dla mnie i to, że główny bohater irytował mnie do granic możliwości ... Rozumiem, że można kimś się fascynować i chcieć o nim napisać książkę, ale czy warto doprowadzać mieszkanie i siebie do takiego stanu ...

Pierwsza książka jednego z ulubionych autorów i nie wiem co napisać ... Ja się pytam co w niej było? I po co ona powstała? Przecież Eric Emmanuel Schmitt pisze piękne, z przesłaniem książki. Jednak ta mi nic nie dała tylko spowodowała, że dziedzina jaką jest filozofia jest nie dla mnie i to, że główny bohater irytował mnie do granic możliwości ... Rozumiem, że można kimś...

Pierwsza powieść Schmitta i dobrze, że nie ostatnia, bo obawiam się, że popadłby w zapomnienie, jak jego bohater Gaspard. Filozoficzno-egzystencjalne dywagowanie o kompleksie Boga. Nie wiem czy tytuł utworu to jakaś zagadka w kontekście ostatnich 4 stron? Egoista działa we własnym interesie, egoteista myśli o sobie jak o Bogu. Ehh.. "odrobina tajemnicy ekscytuje, jej nadmiar otępia(str.15)". 

Pierwsza powieść Schmitta i dobrze, że nie ostatnia, bo obawiam się, że popadłby w zapomnienie, jak jego bohater Gaspard. Filozoficzno-egzystencjalne dywagowanie o kompleksie Boga. Nie wiem czy tytuł utworu to jakaś zagadka w kontekście ostatnich 4 stron? Egoista działa we własnym interesie, egoteista myśli o sobie jak o Bogu. Ehh.. "odrobina tajemnicy ekscytuje, jej...

Jak dla mnie to najsłabsza książka tego autora, nie polecam !

Jak dla mnie to najsłabsza książka tego autora, nie polecam !