Myto ogarów. Początek

Bardzo dobra mocna przygoda. Autor mnie do tej pory nie zawodzi wręcz zachwyca. Dużo emocji w całym tomie a ostanie 200-300 stron to jazda bez trzymanki. Rewelacja!

Bardzo dobra mocna przygoda. Autor mnie do tej pory nie zawodzi wręcz zachwyca. Dużo emocji w całym tomie a ostanie 200-300 stron to jazda bez trzymanki. Rewelacja!

Książka bardzo dobra warta przeczytania Jeden z lepszych tomów

Książka bardzo dobra warta przeczytania Jeden z lepszych tomów

Ależ to jest dobrze napisana książka. Erikson ma talent do "one linerów" - zdań które mocno zapadają w pamięć ale w tym tomie wiele stron tekstu jest wartych zapamiętania. Do tego powolne tempo i bardzo melancholijny klimat. To składa się na najbardziej klimatyczną ale też na pewno dla niektórych trudną w odbiorze książkę.

Myślę że jedynym realnym minusem jest to co zawsze przy tak wielowątkowych książkach jest zagrożeniem czyli fakt że w niektóre historie nie byłem zaangażowany emocjonalnie (Mappo, Endest). A z drugiej strony dalej nie mogę przeboleć losu jednego bohatera, kto czytał ten zrozumie.

Ależ to jest dobrze napisana książka. Erikson ma talent do "one linerów" - zdań które mocno zapadają w pamięć ale w tym tomie wiele stron tekstu jest wartych zapamiętania. Do tego powolne tempo i bardzo melancholijny klimat. To składa się na najbardziej klimatyczną ale też na pewno dla niektórych trudną w odbiorze książkę.

Myślę że jedynym realnym minusem jest to co...

Jak na razie moja druga ulubiona książka z Malazanu, zaraz po Wspomnieniach Lodu. Nie oznacza to, że są to jakoś bardzo podobne książki, chociaż obie dzieją się na Genabackis. Książka jest raczej powolna, ale osobiście nie nudziłem się praktycznie wcale, gdyż lubię te postacie i ten setting. Końcówka książki może wywołać łzy, ale to akurat nic nowego u Ericksona. Oczywiście będę kontynuował swoją przygodę z naszą ulubioną Księgą Poległych.

Jak na razie moja druga ulubiona książka z Malazanu, zaraz po Wspomnieniach Lodu. Nie oznacza to, że są to jakoś bardzo podobne książki, chociaż obie dzieją się na Genabackis. Książka jest raczej powolna, ale osobiście nie nudziłem się praktycznie wcale, gdyż lubię te postacie i ten setting. Końcówka książki może wywołać łzy, ale to akurat nic nowego u Ericksona. Oczywiście...

Cóż to była za przygoda! Smoki, bogowie, skrytobójcy, spiski i zdrady. Jest to chyba najmniej zmilitaryzowana część cyklu ruchy wojski zastąpiła sieć intrych i spisków. Książka utrzymuje w napięciu, z zapartym tchem śledziłem losy większości postaci, szczególnie tych z wiązanych z gospodą ,,Pod Feniksem" i Barem u K'rula. Trzyma stały poziom. Wracają staży bohaterowie, części z nich nie widzieliśmy od tomu trzeciego a nawet i dłużej, jest także kilka niespodzianek. Erikson ponownie łamie mi serce i wzbudza mój zachwyt rozmachem swego dzieła.

Cóż to była za przygoda! Smoki, bogowie, skrytobójcy, spiski i zdrady. Jest to chyba najmniej zmilitaryzowana część cyklu ruchy wojski zastąpiła sieć intrych i spisków. Książka utrzymuje w napięciu, z zapartym tchem śledziłem losy większości postaci, szczególnie tych z wiązanych z gospodą ,,Pod Feniksem" i Barem u K'rula. Trzyma stały poziom. Wracają staży bohaterowie,...

"Myto Ogarów" to już ósmy tom i jeden z tych, które wyraźnie zwalniają tempo, by zamiast samej akcji pokazać głównie ciężar konsekwencji. Autor tworzy opowieść przygnębiającą, gęstą od refleksji, ale też piękną w swojej melancholii. Zachwyt.

Kolejne armie maszerują i to wcale nie te należące do orszaku życia. Tytułowe "myto" dotyczy nie tylko ogarów, które wracają, by domagać się spłaty długu, lecz także wszystkich postaci, które muszą zmierzyć się ze skutkami dawnych wyborów. Tu nic nie przepada - każdy czyn, nawet ten dawno zapomniany, ma swój ciężar. Bohaterowie są jak zwykle wyraziści. Karsa Orlong, który jeszcze kilka tomów wcześniej wydawał się tylko brutalnym wojownikiem, wyrasta na jedną z najbardziej filozoficznych i zaskakująco szczerych postaci cyklu. Kruppe pełen sprytu i ironii, wnosi odrobinę lekkości, ale też przypomina, że magia ma swoją cenę. Nawet drugoplanowe postacie... włóczędzy, żołnierze czy tajemniczy kapłani – zostają opisani tak, że trudno przejść obok nich obojętnie. To nie jest tom, który daje łatwe zwycięstwa. Przeciwnie, pełno w nim strat, zdrad i nieuchronnych pożegnań. A jednak właśnie dzięki temu brnie się do ostatniej strony. Zakończenie jest wręcz ikoniczne... przejmujące, przytłaczające, a zarazem pełne majestatu. To taki finał, który zmusza do tego, by przeanalizować przyszłe wydarzenia.

"Myto Ogarów" nie należy do części najprostszych ani najbardziej widowiskowych. Ale jest jednym z tych tomów, które najlepiej pokazują, dlaczego Erikson jest pisarzem wyjątkowym. To powieść o długu i cenie, jaką płaci się za bycie częścią wielkiej historii. I jeśli ktoś dotarł tak daleko, to właśnie tutaj zrozumie, że cała ta podróż ma swój sens.

"Myto Ogarów" to już ósmy tom i jeden z tych, które wyraźnie zwalniają tempo, by zamiast samej akcji pokazać głównie ciężar konsekwencji. Autor tworzy opowieść przygnębiającą, gęstą od refleksji, ale też piękną w swojej melancholii. Zachwyt.

Kolejne armie maszerują i to wcale nie te należące do orszaku życia. Tytułowe "myto" dotyczy nie tylko ogarów, które wracają, by...

Pierwszy tom od pana Eriksona, w którym nie miałam zielonego pojęcia, do czego to zmierza. Akcja zawsze się wolno rozkręca, to nie jest problem. Ale tu, nie wiedziałam, o co w ogóle chodzi w tym tomie. Czy to będzie jakaś bitwa? Czy coś się stanie? Tak jakby randomowe postacie powrzucać i poopowiadać, trochę o jednym, trochę o drugim (a jako, że to Erikson i milion postaci..). Irytowały mnie też ciągłe rozmyślenia Kruppe'go, jako narratora.

No dobrze, to by było jeśli chodzi o te złe rzeczy. Tom oczywiście nadal genialny, jak i cały cykl. Nadal jestem olbrzymią fanką i nie mogę się doczekać kolejnych części. Pod koniec, prawie mi się łezka uroniła. :)

Pierwszy tom od pana Eriksona, w którym nie miałam zielonego pojęcia, do czego to zmierza. Akcja zawsze się wolno rozkręca, to nie jest problem. Ale tu, nie wiedziałam, o co w ogóle chodzi w tym tomie. Czy to będzie jakaś bitwa? Czy coś się stanie? Tak jakby randomowe postacie powrzucać i poopowiadać, trochę o jednym, trochę o drugim (a jako, że to Erikson i milion...

Myto Ogarów było powolną, ciężką książką, ale moim zdaniem potrzebną. Jak to zwykle bywa z Malazańską Księgą Poległych, bolało na końcu. Tutaj tempo było zdecydowanie wolniejsze od poprzednich części, dużo zadumy, filozofii, ale i tak mi się podobało.

Myto Ogarów było powolną, ciężką książką, ale moim zdaniem potrzebną. Jak to zwykle bywa z Malazańską Księgą Poległych, bolało na końcu. Tutaj tempo było zdecydowanie wolniejsze od poprzednich części, dużo zadumy, filozofii, ale i tak mi się podobało.

Ciężka to była książka. Zmiana tempa, powolna akcja oraz ogrom narracji filozoficznej autora sprawia, że jest ona zgoła inna niż poprzedniczki. Jednak jak zawsze cechuje się świetnymi bohaterami, epickimi momentami oraz niesamowitą końcówką. Ciężka, jednakże bardzo dobra.

Ciężka to była książka. Zmiana tempa, powolna akcja oraz ogrom narracji filozoficznej autora sprawia, że jest ona zgoła inna niż poprzedniczki. Jednak jak zawsze cechuje się świetnymi bohaterami, epickimi momentami oraz niesamowitą końcówką. Ciężka, jednakże bardzo dobra.

Za dużo wypełniaczy fabuły, zbyt mocne nasycenie Kruppem, generalnie - chaos. Liczę na to, że ostatnie tomy pozwolą zakończyć cykl tak, jak na to zasługuje, ale ekscytacja - niestety - zniknęła.
Co do tomu nr 8, właściwie mogę powtórzyć opinię z poprzedniej części:
"W mojej opinii najsłabsza część od początku cyklu. Żonglowanie bohaterami i fabułą dało efekt szybko nasilającego się zmęczenia kolejnymi stronami. Zazwyczaj Erikson ratował się końcówką, natomiast w tym tomie finisz fabuły i owszem, był napakowany zwrotami akcji, ale jednocześnie stanowił raczej chaotyczny miszmasz działań oderwanych od siebie postaci. Na plus kilka drugoplanowych postaci."

Za dużo wypełniaczy fabuły, zbyt mocne nasycenie Kruppem, generalnie - chaos. Liczę na to, że ostatnie tomy pozwolą zakończyć cykl tak, jak na to zasługuje, ale ekscytacja - niestety - zniknęła.
Co do tomu nr 8, właściwie mogę powtórzyć opinię z poprzedniej części:
"W mojej opinii najsłabsza część od początku cyklu. Żonglowanie bohaterami i fabułą dało efekt szybko...