Niewidzialne miasta

Literatura bez fabuły, bliższa poezji niż powieści. To szereg bardzo krótkich opisów fantastycznych, nieistniejących miast, a zarazem hołd dla miasta jako idei i dla jednego konkretnego miasta - Wenecji, bo "za każdym razem, kiedy opisuję jakieś miasto, mówię coś o Wenecji". Wenecji będącej ojczyzną Marco Polo, narratora opisującego niewidzialne miasta Kubłaj-chanowi. Odwołanie się do spotkania tych postaci w 1275 roku nie przeszkadza autorowi w opisy miast wstawiać wynalazki współczesnej cywilizacji. Jest to też hołd dla opowieści, ale nie dla opowiadającego, tylko dla słuchacza. "Opowiadaniem rządzą nie usta, lecz ucho."

Literatura bez fabuły, bliższa poezji niż powieści. To szereg bardzo krótkich opisów fantastycznych, nieistniejących miast, a zarazem hołd dla miasta jako idei i dla jednego konkretnego miasta - Wenecji, bo "za każdym razem, kiedy opisuję jakieś miasto, mówię coś o Wenecji". Wenecji będącej ojczyzną Marco Polo, narratora opisującego niewidzialne miasta Kubłaj-chanowi....

Chciałem przeczytać coś lekkiego i krótkiego, ale ta książka łatwa do czytania nie była. Nie zamykam się natomiast na żaden styl i gatunek, dlatego doceniam zamysł autora.

Chciałem przeczytać coś lekkiego i krótkiego, ale ta książka łatwa do czytania nie była. Nie zamykam się natomiast na żaden styl i gatunek, dlatego doceniam zamysł autora.

Jak dla mnie, zbyt nużąca momentami ale bardzo inspirująca...

Jak dla mnie, zbyt nużąca momentami ale bardzo inspirująca...

Nie umiem pozytywnie ocenić tej książki. W ogóle nie rozumiem sensu jej powstania. Przeczytałam opinie o poetyckości, ale nie przemawia to do mnie. Jestem na ogromne nie!

Nie umiem pozytywnie ocenić tej książki. W ogóle nie rozumiem sensu jej powstania. Przeczytałam opinie o poetyckości, ale nie przemawia to do mnie. Jestem na ogromne nie!

Do przeczytania i zapomnienia. Spodziewałem się czegoś lepszego, bardziej złożonego.

Do przeczytania i zapomnienia. Spodziewałem się czegoś lepszego, bardziej złożonego.

To bardziej liryka niż epika i jeżeli tak książkę potraktować, jak tomik poezji: odłożyłem ją po 20 stronach jako lirykę na pewnym poziomie, ale nie wyróżniającą się, a na pewno nie trafiającą w moją wrażliwość. Marnowanie czasu.

To bardziej liryka niż epika i jeżeli tak książkę potraktować, jak tomik poezji: odłożyłem ją po 20 stronach jako lirykę na pewnym poziomie, ale nie wyróżniającą się, a na pewno nie trafiającą w moją wrażliwość. Marnowanie czasu.

O nieustannej potrzebie podróżowania, choćby i urojonego. Wspomnienia przesycone dziwną tęsknotą, której nigdy nie da się zaspokoić, szukanie wspomnień, symboli oraz „nieurzeczywistnionych przyszłości, które są jedynie odgałęzieniami przeszłości”. A wszystko po to, żeby znaleźć kiedyś miasto doskonałe.
Moje ulubione: Eufemia- miasto, gdzie cztery razy do roku wymienia się wspomnienia. 7/10

O nieustannej potrzebie podróżowania, choćby i urojonego. Wspomnienia przesycone dziwną tęsknotą, której nigdy nie da się zaspokoić, szukanie wspomnień, symboli oraz „nieurzeczywistnionych przyszłości, które są jedynie odgałęzieniami przeszłości”. A wszystko po to, żeby znaleźć kiedyś miasto doskonałe.
Moje ulubione: Eufemia- miasto, gdzie cztery razy do roku wymienia się...

Nie wiem czy można nazwać, że to przeczytałam - utknęłam na którymś z pierwszych rozdziałów. Starałam się starałam, ale w końcu się poddałam. Typ opowiadań w stylu, że trzeba przez nie brnąć.

Może sięgnę po to jak będę starsza, ale nie wiem czy to kwestia wieku, czy książki.

Robię kopiuj wklej tej opinii do Alefa Borgesa, przysięgam.

Nie wiem czy można nazwać, że to przeczytałam - utknęłam na którymś z pierwszych rozdziałów. Starałam się starałam, ale w końcu się poddałam. Typ opowiadań w stylu, że trzeba przez nie brnąć.

Może sięgnę po to jak będę starsza, ale nie wiem czy to kwestia wieku, czy książki.

Robię kopiuj wklej tej opinii do Alefa Borgesa, przysięgam.

Nie kupuję tego rodzaju dzieła. Rozumiem, że postmodernizm, eksperyment, sprawdzanie na żywym organizmie możliwości języka, ale uważam to za nieszczere. Forma nawiązująca do Dekameronu i Opisania świata, zdaje się nie pełnić innej funkcji, jak tylko pretekstu do dekonstrukcji - autor puszcza oko, niby nawiązuje, ale pozbawia tę "powieść" narracji, przez co nawiązanie jest całkowicie powierzchowne. Niczego tu nie można chwycić w dłoń, bo wszystko jest zabawą formą. Trudno mówić o wątku, bo jeśli trzymać się włókienniczej genezy tego słowa, książka nie przypomina tkaniny, a raczej kilka splątanych kłębków nitki, w których czytelnik na własny koszt ma chyba dopatrywać się potencjalnego kunsztu autora. Jako poezja nawet się to broni - jest klimat nierealności, sennej podróży, przeplatania się rzeczywistości z ideą, przeszłości z przyszłością, i jest sporo zgrabnych myśli, aczkolwiek mam wrażenie, że cel był trochę inny. Zachwytom nad matematycznym rygorem, który rzekomo nadaje głębię temu zbiorkowi poetyckich impresji nie ma zupełnie co wierzyć. Autor uszeregował rozdziały w tablicę tematyczną. Czytając książkę zupełnie nie zwraca się na to uwagi.

Nie kupuję tego rodzaju dzieła. Rozumiem, że postmodernizm, eksperyment, sprawdzanie na żywym organizmie możliwości języka, ale uważam to za nieszczere. Forma nawiązująca do Dekameronu i Opisania świata, zdaje się nie pełnić innej funkcji, jak tylko pretekstu do dekonstrukcji - autor puszcza oko, niby nawiązuje, ale pozbawia tę "powieść" narracji, przez co nawiązanie jest...

Ta książka to diament mieniący się milionem połyskliwych fasetek. Precyzyjna matematyka i czysta poezja splatają się w powieściowej kombinatoryce dając w efekcie dzieło niewielkie rozmiarami, ale za to fascynujące misterną konstrukcją złożoną z piękna i tajemnic. Bo w pierwszej chwili widzimy Marca Polo składającego cesarzowi Kubłaj-Chanowi relacje o niezwykłych miastach mających za nazwę kobiece imiona, przeważnie wyszukane i rzadkie. Jednak ta kaskada wizji podporządkowana jest tajemnej strukturze liczbowej. Mamy 55 miast (choć autor myślał nawet o 77) i ta wielokrotność jedenastki to dobrze przemyślany zamysł. Mamy jedenaście kategorii miast, w każdej jest ich pięć, wszystkie schowane w jaskrawej powodzi obrazów przelewających się na stronach książki. Aż się prosi o próbę odkrycia jakiejś głębszej tajemnej struktury. Nawet powierzchowne odczytanie sprawia, że coś takiego tu się czuje. Więc może ta powieść to wrota do sekretnych znaczeń i symboli? Na pewno nie należy rezygnować z ich poszukiwania.

Ta książka to diament mieniący się milionem połyskliwych fasetek. Precyzyjna matematyka i czysta poezja splatają się w powieściowej kombinatoryce dając w efekcie dzieło niewielkie rozmiarami, ale za to fascynujące misterną konstrukcją złożoną z piękna i tajemnic. Bo w pierwszej chwili widzimy Marca Polo składającego cesarzowi Kubłaj-Chanowi relacje o niezwykłych miastach...