Gene Rodman Wolfe, urodzony na Brooklynie w Nowym Jorku w 1931 roku amerykański pisarz fantasy, science fiction i literatury grozy. Wielokrotny laureat najważniejszych nagród w świecie fantastyki. Z wykształcenia inżynier mechanik - ukończył Uniwersytet w Houston. Jako dziecko przeszedł polio. Wcielony do armii, wziął udział w wojnie w Korei. Był autorem m.in. książek składających się na serie „The Book of the New Sun” (Księga Nowego Słońca) i „The Book of the Long Sun” (Księga Długiego Słońca). Opowiadają one historię świata, gdzie ziemia się starzeje a słońce gaśnie. Młody kat o imieniu Severian, którego przymiotem jest to, że nigdy niczego nie zapomina, zostaje wygnany z konfraterni. Gene Wolfe nie był autorem bestsellerów czytelniczych, ale jest pisarzem bardzo poważanym przez krytyków i kolegów po piórze. Michael Swanwick nazwał go najwybitniejszym żyjącym pisarzem science fiction na świecie. Jest to zasługą niezwykle erudycyjnej prozy, błyskotliwego języka, niesłychanej pomysłowości pisarza. W twórczości Wolfe'a, żarliwego katolika, religia i religijność odgrywały wielkią rolę. Wolfe zmarł w swoim domu w Peorii z powodu choroby serca 14 kwietnia 2019 r. w wieku 87 lat.
6,9/10średnia ocena książek autora
7 548 przeczytało książki autora
9 974 chce przeczytać książki autora
89fanów autora
Zostań fanem autora
Sprawdź, czy Twoi znajomi też czytają książki autora - dołącz do nas
Każda forma życia dąży do tego, żeby przedłużyć swoje istnienie. Tak właśnie brzmi prawo egzystencji. Nasze ciała umierają na długo przed na...
Każda forma życia dąży do tego, żeby przedłużyć swoje istnienie. Tak właśnie brzmi prawo egzystencji. Nasze ciała umierają na długo przed nami; można chyba powiedzieć, że właśnie ich śmierć jest przyczyną naszej.
“Urth Nowego Słońca”, to książka która nieco różni się od swoich poprzedniczek. Pośród fanów twórczości Wolfe’a panuje przekonanie, iż jest to lektura konieczna po zakończeniu poprzednich czterech tomów. Stanowi swego rodzaju klucz do odszyfrowania zawartości oraz symboliki ujętej w książkach wcześniej napisanych. Czy tak jest w rzeczywistości - trochę tak, trochę nie. Książka rzeczywiście wyjaśnia pewne sprawy - choć zupełnie nie wprost - natomiast sporo innych dokłada.
To co jest bardzo znamienne, to sam początek który po raz pierwszy w tej serii przypomina bez absolutnie żadnych złudzeń kosmiczne science-ficition. Nie będzie to spoilerem, że większość czasu spędzamy na statku meandrującym pośród gwiazd. Już to sprawia, że ton i ogólny wydźwięk lektury jest zupełnie inny niż w przypadku “Cienia i Pazura”, czy też “Miecz i Cytadeli”. Mi osobiście ta zmiana nie przypadła do gustu, bo to co świetnie budowało klimat w poprzednich tomach, to język i historia w bardzo niejednoznacznym, onirycznym wręcz stylu.
To, czy spodoba Wam się ta książka zależy od tego, jak bardzo wsiąkliście i jesteście gotowi wsiąknąć w świat stworzony przez autora. Dla mnie, mniej więcej od połowy, “Urth Nowego Słońca” było już lekturą dość męczącą, komplikującą wiele spraw. Bardzo wiele opiera się tu na kwestiach takich jak dylatacja czasu, podróże w czasie i osobiście nie byłem w stanie uchwycić sensu bardzo wielu zdarzeń.
Ogólnie podsumowując “Księgę Nowego Słońca” powiedziałbym, że jest to cykl godny uwagi i godny sprawdzenia, ale nikomu nie polecałbym bo w pierwszej kolejności. “Urth” należy czytać wyłącznie wtedy, jeżeli poprzednie tomy wywarły na Was świetne wrażenie. W przeciwnym wypadku, zdecydowanie można odpuścić - ta książka nie zmieni Waszej opinii.
Przyznam, że lekturę cyklu Księgi Nowego Słońca zacząłem z lekką obawą. Słyszałem o tym, że jest trudny, nafaszerowany wieloma przenośniami i symboliką. Wiedziałem, że mamy niewiarygodnego narratora i to wszystko spowodowało, że każdą część czytałem niezwykle powoli zwracając uwagę na każdy szczegół aby zapamiętać go i wykorzystać w momencie kiedy lektura wszystkich części zacznie składać się w całość
Cień (pierwsze czytanie)
Subiektywnie pierwszy tom podobał mi się najbardziej. Masę frajdy dawało czytanie o konfraterni katów i tym czym zajmuje się i ma zajmować główny bohater. Zdarzały się dłużyzny ale książka na podstawowym poziomie naprawdę była niezłą książką. Specyficzną ale niezłą. Wiedziałem, że pojawi się sporo dziwnych wątków z pogranicza oniryzmu i umowności ale przyznam, że walka na "trujące kwiaty" trochę wywołała u mnie uśmiech zażenowania. Zaufałem jednak tekstowi tak jak mnie o to prosił Neil Gaiman w swoim tekście o tym jak czytać Gene Wolfe'a. Skończyłem książkę mocno zainteresowany tym co wydarzy się w przyszłości. Lektura była ciężka ale ciekawa 7/10
Pazur (pierwsze czytanie)
To część która najmniej podobała mi się z całego pięcioksięgu. Jakby trudność samego tekstu to za mało, autor postanowił rozpocząć historie daleko w przód od wydarzeń jakimi zakończył się pierwszy tom. Spotęgowało to tylko poczucie zagubienia. To tom, który w większej części zaczyna się zlewać w bliżej nieokreślony bełkot, który często bez znajomości kolejnych tomów nie ma sensu i znaczenia dlatego jest diabelnie trudny aby utrzymać się przy jego lekturze i nie odpaść. Obfituje też w bardzo dziwne, głupie wręcz decyzje głównego bohatera i randomowe sceny jak jego wyruszenie w góry do kopalni i jego kontakt z "małpoludami", które je zamieszkują. Rzuca się w nas wieloma tropami i wątkami. Sporo rzeczy przy uważnej lekturze można trochę przewidzieć bo autor lubi robić foreshadowing za pomocą chociażby przedstawień grupy teatralnej złożonej z bohaterów pierwszo i drugoplanowych. Odczucia po skończeniu tego tomu miałem kiepskie. Nie przyniósł mi żadnej przyjemności z lektury a kolejne odhaczone rozdziały dawały ulgę. I tu zaczęło pojawiać się u mnie pytanie. Czy tak rzeczywiście powinno być? 4/10
Jestem już po lekturze całego cyklu więc jeśli rozważasz czy czytać dalej po słabym drugim tomie powiem tylko, że jest lepiej. Zapraszam do moich opinii o następnych tomach.
W opinii o tomie 5 zamieściłem też ocenę cyklu jako całości dlatego zapraszam również do zapoznania się z nią.
