Jeffrey Ford

Opowiadania: Istvan Vizvary – Kim nie jesteśmy Czyli siedemnaście stron opowieści bez ciekawej opowieści (i bohaterów). Ja rozumiem, że autor ma przemyślenia, ja rozumiem, że drugie dno, naukowe podłoże, ja wszystko rozumiem – nie rozumiem tylko czemu, żeby zaprezentować te przemyślenia i drugie dno, wybiera formę przydługiej formy fabularnej, gdzie ani nie interesuje go fabuła (która jest pretekstowa i zwyczajnie nudna) ani bohaterowie (których nawet mu się nie chce opisywać – konia z rzędem temu, kto znajdzie w tym tekście opisy wyglądu bohaterów – mamy gadające głowy plus imiona). Nie lepiej by było te wszystkie przemyślenia nad kondycją ludzkiej rasy skompilować w tekście publicystycznym – na jedną góra dwie strony? Zrobiłoby się na łamach miejsce na inne opowiadanie, a może nawet i na dwa, najlepiej takie, których autorzy chcą zajmująco opowiadać. Sorry, Nowa Fantastyko, jeśli zastanawiacie się gdzieś tam, w zaciszu redakcji, czemu wam nakład topnieje (co zapewne tłumaczycie sobie głównie upadającym czytelnictwem),to informuję, że między innymi przez takie opowiadania. Opowiadania, których autorzy nawet nie udają, że chcą opowiadać, których nie interesują bohaterowie, fabuła, emocje. Czyli to wszystko, czego przede wszystkim szukają czytelnicy. Bo na co czytelnikowi drugie dno i autorskie przemyślenia (choćby i trafne),skoro historia jest położona na większości kluczowych płaszczyzn? Wojciech Zębaty – Ten, który stąpa po linie Krótkie i niespecjalnie odkrywcze, choć napisane z pewną werwą. Niestety czasami język wyłamuje się z konwencji i nagle mamy kwiatki typu: „Frygijki i Paflagonki, co to lubią wysysać ogonki” – wtedy robi się infantylnie i po prostu sztubacko. Wyraźnie tekst zapychacz – do przeczytania i zapomnienia. Dział zagraniczny długo czekał na swoją kolej. Oczywiście z winy działu prozy polskiej, który odrzucił mnie od numeru na dwa tygodnie, a w czasie epidemii (kiedy człowiek ma naprawdę sporo czasu na czytanie) to wyjątkowe osiągnięcie. Scott Siegler – Siódmy dzień polowania Motyw ruchu anonymous mało wiarygodny. Zanim taki ruch by powstał, pierwsza lepsza agencja rządowa utajniłaby wszystko, a głównego bohatera pozbyła się i wmówiła ludziom w mediach cokolwiek – choćby to, że źli kosmici faceta załatwili. I ludzie kupiliby to bez mrugnięcia, było nie było, właśnie wygrali wojnę ze "złymi" kosmitami. Prócz tego zgrzytu – dość prosta opowieść zbudowana na wytartych motywach sf. Opowieść, która nie broni się sama, bo się urywa i zostawia czytelnika z niczym. Przeciętny tekst. Jeffrey Ford – Wyprawa na biblioteczkę Autor miał pomysł – całkiem ciekawy – niestety nie bardzo wiedział, co z nim zrobić. Z tytułowej wyprawy niewiele wynika, ot, chodzą bohaterowie, coś tam robią, autor staje na głowie, byśmy się tym przejęli, a później chyba daje za wygraną, bo sprawę po prostu ucina. W rezultacie mamy opowiadanie ciekawostkę, które przechodzi obok czytelnika leniwym krokiem (długaśne akapity) i daje się zapamiętać jedynie dzięki pomysłowi, niczemu więcej. Charles Yu – Dobra i zła wiadomość Z całego tekstu w głowie zostało mi kilka uśmiechów i opowieść o rasistowskich robotach. Ta ostatnia jest najciekawszą składową i niezaprzeczalnym plusem. Nie wiem tylko po co autor dopisał całą resztę. Jeśli chciał w ten sposób zbudować tło dla rzeczywistości, w której dzieje się historia rasistowskich robotów, to zdecydowanie przekombinował. Przy okazji – Szanowna Redakcjo, proszę zapoznaj się z zasadami dzielenia wyrazów w języku polskim. Podsumowanie Niestety numer bardzo słaby – najsłabszy od wielu, wielu miesięcy (i to akurat w taki czas). Pięć opowiadań i ani jednej, pełnokrwistej opowieści. Na pudło nie zasługuje nikt. Nieśmiało próbuje na najniższym stopniu stanąć opowiadanie Forda, przepychając się z tekstem Yu, ale nie daje rady. Miejmy nadzieję, że następny numer – o ile się ukaże – zaserwuje czytelnikom coś więcej, niż przemyślenia autorskie i literackie eksperymenty.