rozwiń zwiń

Rakietowe Szlaki tom 2: Antologia klasycznej SF

Okładka książki Rakietowe Szlaki tom 2: Antologia klasycznej SF
Brian W. AldissBarrington J. Bayley Wydawnictwo: Solaris Cykl: Rakietowe szlaki (tom 2) fantasy, science fiction
468 str. 7 godz. 48 min.
Kategoria:
fantasy, science fiction
Cykl:
Rakietowe szlaki (tom 2)
Wydawnictwo:
Solaris
Data wydania:
2011-06-14
Data 1. wyd. pol.:
2011-06-14
Liczba stron:
468
Czas czytania
7 godz. 48 min.
Język:
polski
ISBN:
9788375900293
Tłumacz:
Lech Jęczmyk, Zofia Uhrynowska-Hanasz, Marek Marszał
Dodaj do pakietu
Dodaj do pakietu
Średnia ocen
7,5 7,5 / 10

Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki

Porównaj ceny

i
Porównywarka z zawsze aktualnymi cenami
W naszej porównywarce znajdziesz książki, audiobooki i e-booki, ze wszystkich najpopularniejszych księgarni internetowych i stacjonarnych, zawsze w najlepszej cenie. Wszystkie pozycje zawierają aktualne ceny sprzedaży. Nasze księgarnie partnerskie oferują wygodne formy dostawy takie jak: dostawę do paczkomatu, przesyłkę kurierską lub odebranie przesyłki w wybranym punkcie odbioru. Darmowa dostawa jest możliwa po przekroczeniu odpowiedniej kwoty za zamówienie lub dla stałych klientów i beneficjentów usług premium zgodnie z regulaminem wybranej księgarni.
Za zamówienie u naszych partnerów zapłacisz w najwygodniejszej dla Ciebie formie:
• online
• przelewem
• kartą płatniczą
• Blikiem
• podczas odbioru
W zależności od wybranej księgarni możliwa jest także wysyłka za granicę. Ceny widoczne na liście uwzględniają rabaty i promocje dotyczące danego tytułu, dzięki czemu zawsze możesz szybko porównać najkorzystniejszą ofertę.
Poczekaj, szukamy dla Ciebie najlepszych ofert

Pozostałe księgarnie

Informacja

Reklama
Reklama

Książki autora

Podobne książki

Okładka książki Rakietowe Szlaki tom 3: Antologia klasycznej SF Michael Bishop, Ray Bradbury, Alan Dean Foster, Marek S. Huberath, Raphael A. Lafferty, Ursula K. Le Guin, C. L. Moore, Robert Sheckley, Clifford D. Simak, Dan Simmons, Michael Swanwick, John Varley, Roger Zelazny
Ocena 7,7
Rakietowe Szla... Michael Bishop, Ray...
Okładka książki Rakietowe Szlaki tom 1: Antologia klasycznej SF Brian W. Aldiss, Barrington J. Bayley, Dmitrij Bilenkin, Gordon R. Dickson, Alexander Jablokov, Cyril M. Kornbluth, Tuli Kupferberg, Henry Kuttner, Raphael A. Lafferty, Ursula K. Le Guin, Jurij Nagibin, Robert Sheckley, Theodore Sturgeon, William Tenn, John Varley, Ilja Warszawski, Ian Watson, James White, Gene Wolfe, Robert Zacks, Roger Zelazny
Ocena 7,4
Rakietowe Szla... Brian W. Aldiss, Ba...
Okładka książki Rakietowe Szlaki tom 4: Antologia klasycznej SF Michael Bishop, Ray Bradbury, Stephen R. Donaldson, Harlan Ellison, Raphael A. Lafferty, Ursula K. Le Guin, Fritz Leiber, Robert Sheckley, Clifford D. Simak, Siergiej Siniakin, John Varley, Rafał A. Ziemkiewicz
Ocena 7,3
Rakietowe Szla... Michael Bishop, Ray...
Okładka książki Rakietowe Szlaki tom 7: Antologia klasycznej SF Victor Contoski, Robert A. Heinlein, Cyril M. Kornbluth, George R.R. Martin, H. Beam Piper, Frederik Pohl, Mike Resnick, Bob Shaw, Robert Sheckley, Lucius Shepard, Jack Vance, Wiktor Żwikiewicz
Ocena 7,5
Rakietowe Szla... Victor Contoski, Ro...
Reklama

Oceny

Średnia ocen
7,5 / 10
96 ocen
Twoja ocena
0 / 10

OPINIE i DYSKUSJE

Sortuj:
avatar
0
0

Na półkach:

Drugi tom antologii był nieco rozczarowujący. Po otwierającym drugi tom "Zwiadowcy-minimum" myślałem że będzie naprawdę ciekawie, jednak w większości opowiadań sprawdzałem w spisie treści ile jeszcze zostało. Nie żeby to były opowiadania złe, wręcz przeciwnie, niektóre z nich to prawdziwe majstersztyki, jednak część z nich albo były zwyczajnie nudne albo niektóre z nich zbytnio nastawione były na groteskę tudzież przekombinowanie. Dla miłośników science fiction to będzie literacka uczta, dla innych może być ciężko. Co nie zmienia faktu że mam ochotę na kolejny tom.

Drugi tom antologii był nieco rozczarowujący. Po otwierającym drugi tom "Zwiadowcy-minimum" myślałem że będzie naprawdę ciekawie, jednak w większości opowiadań sprawdzałem w spisie treści ile jeszcze zostało. Nie żeby to były opowiadania złe, wręcz przeciwnie, niektóre z nich to prawdziwe majstersztyki, jednak część z nich albo były zwyczajnie nudne albo niektóre z nich...

więcej Pokaż mimo to

1
avatar
2964
553

Na półkach: ,

Jak to w antologiach, opowiadania lepsze i gorsze.

Całkowicie subiektywnie:
- "Zwiadowca-minimum" - przeczytane kiedyś w zbiorze tego autora. Doskonałe wtedy, doskonałe teraz. Tragikomedia z fajnym zakończeniem - 10/10,
- "Pchacz" - z początku odrażające przez swój wydźwięk, wraz z puentą nabiera nostalgicznego uroku - 9/10,
- "Największy świr w dziejach swangu" - jak już oswoisz się z językiem rodem z filmów Tarantino, docenisz ;) Gorzka opowieść o nawet i dzisiejszym społeczeństwie, ale doprowadzone do ekstremum - 9/10,
- "Skalny nurek" - pomysł, jakiego nie miał nikt przedtem, wykonanie bardzo dobre. Opowiadanie niezbyt obszerne, ale trzyma w napięciu - 9/10,
- "Arka" - króciutkie opowiadanie ze zwalającym z nóg zakończeniem - 9/10,
- "Statek, który żeglował po oceanie kosmosu" - piękne opowiadanie, z zamierzenia trochę poetyckie, jedno z moich ulubionych w tym zbiorze - 10/10,
- "Teoria jednolitego pola" - króciutki wiersz, prześmiewczy, ale trafiający w sedno - 9/10,
- "Trzeźwe odgłosy poranka w jednym z odległych krajów" - skomplikowane, smutne, trochę przerażające - 7/10,
- "Okna" - ciekawa idea, mogłaby być rozwinięta w obszerniejszym dziele - 8/10,
- "Auto-da-fe" - gra słów, znany motyw w niecodziennej scenerii - 6/10,
- "Gambit pionka" - bardzo trafny tytuł i bardzo ciekawe, trzymające w napięciu opowiadanie - 10/10,
- "Powolna rzeźba" - zakręcone opowiadanie, w poetycki sposób - 6/10,
- "Jest tu ktoś z Utah?" - ciekawy pomysł na wykorzystanie tv - 7/10,
- "Jego Mars" - piękne, słodko-gorzkie opowiadanie ze zwalającą z nóg puentą - 10/10,
- "Nowy człowiek" - kosmici w natarciu, ale konsekwencje tragikomiczne - 7/10,
- "Dziewięćset prababek" - szalone opowiadanie, dosłownie - 7/10,
- "Królowa Zimy" - kolejna odsłona świata Hain, który kocham - 10/10,
- "W duchu Lukrecjusza" - wykorzystanie w opowiadaniu fantastyczno-naukowym rzymskiego filozofa we własnej osobie niesie zabawne skutki - 7/10,
- "Kursant Płoszkin" - kosmiczna odsłona studenckich żartów - 7/10,
- "- Wrócieeś Sneogg, wiedziaam..." - najbardziej przerażające i poruszające opowiadanie w tym zbiorze, straszna wizja świata przyszłości - 10/10,
- "Wojna pod choinką" - przy czytaniu tego opowiadania dałam się złapać w pułapkę, jak jego młody bohater - 9/10.

Bardzo dobry zbiór, większość opowiadań ciekawych i dobrze napisanych. Oceny niższe wynikają z osobistych preferencji czytającej :)

Jak to w antologiach, opowiadania lepsze i gorsze.

Całkowicie subiektywnie:
- "Zwiadowca-minimum" - przeczytane kiedyś w zbiorze tego autora. Doskonałe wtedy, doskonałe teraz. Tragikomedia z fajnym zakończeniem - 10/10,
- "Pchacz" - z początku odrażające przez swój wydźwięk, wraz z puentą nabiera nostalgicznego uroku - 9/10,
- "Największy świr w dziejach swangu" - jak...

więcej Pokaż mimo to

13
avatar
671
65

Na półkach:

Na pierwsze, legendarne już „Rakietowe szlaki” byłem za młody. Piszę to z pewną dozą satysfakcji, ponieważ coraz rzadziej mam okazję na podobne spostrzeżenie (ostatnio w muzeum zabawek przy gablotce z wyposażeniem szkolnym z lat 50.). Nowe wcielenie serii, wydane przez Solaris, to nostalgiczna wyprawa w świat klasycznej fantastyki, tej, jak stwierdza w końcowym szkicu Wojtek Sedeńko, przygodowej, charakteryzującej się zazwyczaj lekkością stylu, dowcipem i zaskakującymi zakończeniami. Tom drugi przynosi jednak bardzo zróżnicowane, choć bez wyjątku dobre, a w porywach znakomite, teksty: w sumie dwadzieścia opowiadań i jeden wiersz. Zacznijmy dla porządku od kosmetycznych słabości, by odfajkować zastrzeżenia. Po pierwsze i najważniejsze, brakuje mi tu klucza porządkującego kolejność tekstów. Jeśli stoi za nią jakiś zamysł, to ja nie zdołałem go odnaleźć. Rozsądek dyktowałby kolejność chronologiczną, być może tematyczną, tutaj jednak wydaje się panować chaos. Teksty z lat 50. sąsiadują z tymi z lat 80., a poetyckie i niespieszne historie umieszczono obok beztroskich przygodowych humoresek. Miejscami szwankuje redakcja (literówki), bardzo irytuje też niezrozumiałe pominięcie dat pierwodruku poszczególnych tekstów: notki z copyrightem nie w każdym wypadku zawierają potrzebną informację. Nie najwyższych lotów jest też wstęp Lecha Jęczmyka (w przeciwieństwie do bardzo sympatycznej syntetycznej historii science fiction autorstwa Wojtka Sedeńki, podsumowującej książkę). Na tym można wyczerpać krótki katalog narzekań zblazowanego czytelnika i przejść do pozytywów, czyli samych tekstów.

Nie ma tu żadnego słabego opowiadania i chyba nie byłbym w stanie wskazać oczywistego faworyta. Zadanie takie utrudnia fakt, że mimo "wspólnoty gatunkowej" przynależą one do odrębnych nurtów, charakteryzuje je odmienny „ciężar”, styl i ambicje. Mógłbym jednak z pewnymi wahaniami wytypować swoją osobistą pierwszą trójkę. Na podium znalazłyby się: „Największy świr w dziejach swangu” Ondreja Neffa (za bezkompromisową brawurę, gorzko-prześmiewczy styl, szaleństwo cyberpunkowego ducha, polityczne wyczucie stawianej diagnozy intelektualnej i moralnej degeneracji społeczeństwa konsumpcyjnego), „Auto-da-fe” Rogera Zelaznego (za arcymistrzostwo malarskiego stylu, niedoścignioną, zostawiającą oniemiałego czytelnika w kurzu pobocza, poezję ryku silników, chromowanych zderzaków, cyborgizowanego matadora i areny wyjącej tysiącami gardeł, za niewiarygodnie sugestywną wizję antycypująca najnowszego „Mad Maxa”) oraz „Okna” Iana Watsona (za typową dla tego Brytyjczyka magię, która mnie zamroczyła, gdy jako pacholę przeczytałem „Powolne ptaki”, a potem „Łowcę śmierci", zdolność do wprowadzania w Tajemnicę bez efekciarstwa, a wreszcie sprawność warsztatu, który pisarz zdaje się prezentować z bardzo brytyjską dezynwolturą; motyw okna do innego świata to samograj, na którym Watson wygrywa z lekkością piękną melodię).

Nie jestem do końca pewien powyższego wyboru, bo na podium wpychają się w moim umyśle łokciami inne teksty. Z pewnością „Trzeźwe odgłosy poranka w jednym z odległych krajów” Briana Aldissa (czy już za sam tytuł nie należy się jakaś nagroda?) to niedopowiedziana, nieoczywista, nieco surrealistyczna historia, która oczarowuje. Co ciekawe, obaj Brytyjczycy wyróżniają się w tym tomie stonowanym stylem i jakkolwiek stereotypowo by to nie zabrzmiało – pewną dystynkcją, do której najbliżej chyba opowiadaniu Ursuli Le Guin, „Królowa Zimy” i może jeszcze znakomitemu tekstowi Theodore’a Sturgeone’a „Powolna rzeźba”. „Trzeźwe odgłosy...” otwierają się na różne interpretacje: na jednym z poziomów to opowieść o układaniu skomplikowanych relacji między jednostką a Państwem, na innym, szkic psychologiczny o (nie)możliwości ucieczki od siebie samego. „Królowa Zimy” z kolei to część cyklu o Ekumenie, pisana z typową dla LeGuin powściągliwością i oszczędnością, choć opowiada o tragedii jednostki wplątanej w tryby władzy. „Powolna rzeźba” to natomiast medytacja o delikatnej materii relacji międzyludzkich: paradoksalnie zarazem toksycznych, jak niezbędnych.

Drugie opowiadanie Watsona – jedynie on dostąpił podobnego zaszczytu w tym tomie - to „W duchu Lukrecjusza” (w przewrotnie zatytułowanym nieprzetłumaczalnym oryginale „Ghost Lecturer”), zabawna, błyskotliwa wariacja na temat wpływu postrzegającego podmiotu na przedmioty postrzegania. Typowy przykład dobrego, klasycznego opowiadania sf, w którym intrygujący filozoficzny trop zaszywa się w dowcipnej i przewrotnej fabule.

Znalazło się też oczywiście u Jęczmyka miejsce dla trzech Rosjan i tutaj pojawia się kolejna prawidłowość. Nie chodzi tylko o specyfikę rosyjskiego stylu, za którym przepadam: ten niepodrabialny rytm zdań i poczucie humoru, który świetnie zachowuje się w dobrych tłumaczeniach. Rosyjscy fantaści nadawali jakby po sinusoidzie: to wznosząc się na szczyty modernistycznego optymizmu i patosu „podbitych kosmosów” (Strugaccy, Sniegow), to opadając ku prześmiewczemu demaskowaniu owego nadymania się wolą mocy, zwykle kontrastując przaśność „człowieka radzieckiego” z technologicznymi cudami (specjalność Bułyczowa, czy Bilenkina). W omawianym tomie znalazły się dwie opowieści z tego pierwszego nurtu, przy czym, co ciekawe, ta zupełnie poważna jest autorstwa Bilenkina („Jego Mars”)” a ta druga to hybryda obu podejść (Ilia Warszawski, „Kursant Płoszkin”). Przypominają one nieco – i piszę to bez złośliwości - wspomnienia starego czerwonoarmisty, który przechadzając się szerokimi ulicami „ucywilizowanej” Moskwy radzieckiej przypomina sobie krwawe, lecz „romantyczne” czasy wojny domowej. W tekście Bilenkina pionier „podboju” (ach te wojenne metafory!) Marsa nie czuje się komfortowo na „udomowionej” już mocą potęgi człowieka planecie: z przygody i śmiertelnych niebezpieczeństw towarzyszących ekscytacji odkrywania i ujarzmiania zostały już tylko symulacje dla turystów. W opowiadaniu Warszawskiego, bardzo podobnym w duchu, lecz dużo lżejszym w tonie, stary kapitan żeglugi gwiezdnej wspomina „dawne dobre czasy”, sięgając wyobraźnią aż do zamierzchłej epoki, gdy na oceanach Ziemi królowały wielkie żaglowce. Jest w tym charakterystycznym optymizmie wczesnej science fiction rozczulająca naiwność, nie będąca bynajmniej wyłącznie echem socjalistycznej propagandy, bo obecna również choćby w klasycznym telewizyjnym „Star Treku”: kosmos ma tu nadal ludzką miarę i z czasem podda się ludzkiej woli, a z kosmitami zawsze da się jakoś dogadać przy wódeczce, czy szachach (jak w tekście Zahna). Ta niepodrabialna niewinność spojrzenia, do której uwielbiam wracać, jest chyba moim osobistym odpowiednikiem proustowskiej magdalenki: przenosi mnie samego w bardziej niewinne czasy, pełne jeszcze fascynacji, magii istnienia i wiary w możliwości człowieka

„Arka” Nikołaja Gudanieca to miniaturowa satyra na ludzki gatunek, opowiedziana z perspektywy Obcego. Interesujące, że inny tekst w tym tomie: „Gambit pionka” Timothy’ego Zahna proponuje podobną (choć już w pełni sieriozną) perspektywę, jednak werdykt jest tu dużo korzystniejszy dla homo sapiens, obserwowanego przez inne gatunki. To oczywiście typowy, być może najważniejszy, zabieg w science fiction: spojrzenie z zewnątrz. Wzniesienie się na nowe poziomy. Już nie tylko rozważania na temat jednostki, a nawet nie narodowe eposy oślepiające kulturowym kontekstem i epatujące plemiennymi totemami. Spojrzenie na całą ludzkość, próba bilansu, znalezienia dla niej miejsca na kosmicznej skali okrucieństwa, inteligencji, zdolności do adaptacji i samodoskonalenia. Jeśli „klasyczna” beletrystyka oferuje niezwykle cenny trening empatii, który Steven Pinker określił jako „przyjmowanie perspektywy”, science fiction stosuje tutaj inne soczewki: czasem daje nam zajrzeć w teleskop, a czasem w mikroskop, oferując skale pomijane przez „główny nurt”.
W nurcie prześmiewczym mieści się również kilka tekstów Amerykanów. „Zwiadowca minimum” Roberta Sheckleya to typowy przykład „starej dobrej sf” z zatłoczoną Ziemią w tle, podbojem nowych planet na pierwszym planie, kłopotliwym robotem i przewrotnym pomysłem w samym centrum (produkty i światy powinni testować najwięksi pechowcy i „looserzy”, ponieważ przeciętny masowy konsument nie jest z reguły herosem). Słabszy (być może najsłabszy w tym tomie) jest tekst „Jest tu ktoś z Utah?” Michaela Swanwicka, który przywodzi na myśl bardzo zabawny i kiczowaty film „They Live” Carpentera, oparty z kolei na motywach opowiadania Raya Nelsona (telewizja służy do hipnotyzowania mas i maskowania prawdziwej rzeczywistości). Nieco podobny motyw przewija się w opowiadaniu „Nowy człowiek” Andrew Weinera: oto kolejna „inwazja porywaczy ciał”, czy też odwrotność „Żon ze Stepford” Levine’a (tym razem rzecz dotyczy idealnych, choć nieautentycznych mężów). Ta proza nie powaliła mnie na kolana.

Pozostało jeszcze wspomnienie o sześciu opowiadaniach i jednym wierszu. „Skalny nurek” Harry’ego Harrisona (bohatera mojej młodości: któż nie zaczytywał się „Planetą śmierci”, „Stalowym szczurem” i „Billem, bohaterem Galaktyki”?) to pierwsze opowiadanie tego autora, z 1951 roku. Prosta, sympatyczna historia o technice umożliwiającej dzielnym pionierom dosłownie nurkowanie w skałach w poszukiwaniu cennych surowców. Świetny „Pchacz”Johna Varleya to bardzo humanistyczna opowieść o walce z samotnością, niesioną przez podróże z prędkością relatywistyczną, z celowo wprowadzającym czytelnika w błąd ryzykownym początkiem. Gdy porównamy te dwa teksty ujrzymy dystans między pełną entuzjazmu „falą pionierską” SF końcówki Złotego Wieku i „falą rozczarowania”typową już dla Nowej Fali.

„Statek, który żeglował po oceanie kosmosu” jest impresją charakterystyczną dla lubiącego eksperymenty z czasoprzestrzenią Barringtona J. Bayleya (do dziś pamiętam czytaną w dzieciństwie z wypiekami na twarzy jego powieść „Kurs na zderzenie”). Typowy przykład opowiadania uderzającego precyzyjnie jednym, pięknym w swojej prostocie tytułowym pomysłem. Na podobnie prostym pomyśle (gatunek nieśmiertelnych istot i próba przeniknięcia początków ich istnienia) oparty jest tekst „Dziewięćset prababek” R.A. Lafferty’ego. Jedyne polskie opowiadanie zamieszczone w tym tomie to „-Wrocieeś Sneogg, wiedziaam” Marka S. Huberatha, które należy do kategorii – proszę wybaczyć ironię - „dystopijnego przerażenia uprzedmiotowieniem człowieka przez człowieka w postapokaliptycznym świecie”, z wpływami typowych od czasów Aldousa Huxleya obaw o kierunek rozwoju biotechnologii, bioinżynierii i transplantologii. Przyzwoity tekst, który kiedyś jednak robił (na mnie) większe wrażenie i nienadzwyczajnie się w moich oczach zestarzał: może stałem się mniej wrażliwy, może bardziej znieczulony na szantaż moralny opakowany w sentymentalizm, trudno powiedzieć. Ostatnie opowiadanie w tomie to „Wojna pod choinką" Gene Wolfe'a: kiedy je czytałem, odniosłem nieodparte wrażenie, że inspirowali się nim twórcy filmu „Toy story”. Swoją drogą, dałoby się już chyba bez trudu zebrać antologię tekstów science fiction pod tytułem: „Dzieci i ich inteligentne zabawki” i przeważnie byłyby to rzeczy rozdzierająco smutne, jakby pisane pod wpływem Hansa Christiana Andersena.

Reasumując, drugi tom pięcioksięgu „Rakietowych szlaków” nie rozczarowuje. Jest to nostalgiczna podróż w przeszłość przyszłości, kompetentny przewodnik po niektórych istotnych wątkach, stylach i tematach poruszanych przez gatunek. Nawet najsłabsze teksty są wciąż godne lektury, te najlepsze natomiast to prawdziwe perły science fiction i po prostu świetna literatura. Większość z wybranych przez Lecha Jęczmyka opowiadań można określić jako część żelaznego kanonu SF, z którym z pewnością warto się zapoznać albo po latach sobie przypomnieć. Swoistą premią i wisienką na torcie jest natomiast zabawny wiersz fizyka Toma Josepha „Teoria jednolitego pola”, ilustrujący ewolucję fizyki, od Arystotelesa, przez Newtona, Einsteina i Bohra, aż po niejakiego Furgesona, który miał ujednolicić teorię kwantową i teorię względności, lecz wskutek pewnego niedopatrzenia, nie zdołał się urodzić.

Na pierwsze, legendarne już „Rakietowe szlaki” byłem za młody. Piszę to z pewną dozą satysfakcji, ponieważ coraz rzadziej mam okazję na podobne spostrzeżenie (ostatnio w muzeum zabawek przy gablotce z wyposażeniem szkolnym z lat 50.). Nowe wcielenie serii, wydane przez Solaris, to nostalgiczna wyprawa w świat klasycznej fantastyki, tej, jak stwierdza w końcowym szkicu...

więcej Pokaż mimo to

4
Reklama
avatar
439
165

Na półkach:

Ta antologia towarzyszyła mi głównie na wakacjach i w krótkich chwilach odpoczynku od ebooków. Nie wszystkie opowiadania przypadły mi do gustu, spora część kończy się tak naprawdę zbyt wcześnie, nawet nie dając czytelnikowi pola do popisu wyobraźni. Ale jest kilka rewelacyjnych opowiadań, których chyba nigdy nie zapomnę - "Gambit pionka" Zahna, "Pchacz" Varleya, "Statek, który żeglował po oceanie kosmosu" Bayley'a, "Kursant Płoszkin" Warszawskiego. Najbardziej jednak swoimi emocjami powaliło mnie dzieło naszego rodaka, Marka Huberatha - "Wrócieeś Sneogg, wiedziaam...". Oby taka wizja świata przyszłości nigdy się nie spełniła.

Ta antologia towarzyszyła mi głównie na wakacjach i w krótkich chwilach odpoczynku od ebooków. Nie wszystkie opowiadania przypadły mi do gustu, spora część kończy się tak naprawdę zbyt wcześnie, nawet nie dając czytelnikowi pola do popisu wyobraźni. Ale jest kilka rewelacyjnych opowiadań, których chyba nigdy nie zapomnę - "Gambit pionka" Zahna, "Pchacz" Varleya, "Statek,...

więcej Pokaż mimo to

3
avatar
228
92

Na półkach: , ,

Opowiadania znakomite.

Opowiadania znakomite.

Pokaż mimo to

0

Cytaty

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Rakietowe Szlaki tom 2: Antologia klasycznej SF


Reklama
zgłoś błąd