Czytamy w weekend
Od przybytku głowa nie boli? Chyba wymyślił to powiedzenie ktoś, kto nigdy nie musiał wybierać książki na weekend! No bo co wybrać z ogromnego stosu piętrzącego się na wirtualnej półce „Chcę przeczytać”? Czym się kierować w podjęciu tej decyzji?
Co będę czytać w weekend? Póki co nie jestem jeszcze pewna – bo lista książek do przeczytania „na wczoraj” jest strasznie długa – może trochę przedpremierowo Roberta Małeckiego i Najgorsze dopiero nadejdzie, a może mocno przedpremierowo Niebezpieczną grę Joanny Opiat-Bojarskiej? A może poradnik zbieractwa dla początkujących Sergeja Boutenko, czyli Dziką spiżarnię? A może Wdowę Fiony Barton, bo mam przeprowadzić z nią wywiad? Każda książka kusi, każda obiecuje coś niezwykłego, każdą chcę przeczytać, każdą chcę mieć! STOP! Wcale nie, wcale każdej z niej nie chcę mieć, bo po co? Ostatnio wprowadzam w życie zasady minimalizmu – sukcesywnie pozbywam się z domu zbędnych sprzętów, których nie używam, bibelotów, z których nawet kurzu nie ścieram, pamiątek, o których nikt nie pamięta, papierów, których już nikt nie przegląda, odzieży, obuwia i biżuterii, której i tak nie noszę i książek, których i tak nie przeczytam, albo już przeczytałam i do nich nie wrócę, albo nawet jeśli wrócę, to kupię ebooka. Staram się uporządkować chaos wokół mnie, mając nadzieję, że przełoży się to na uporządkowanie chaosu wewnątrz mnie. Dlatego ten weekend spędzę jednak z książką Chcieć mniej. Minimalizm w praktyce Katarzyny Kędzierskiej, bo choć sporo moich znajomych twierdzi, że moje mieszkanie i tak jest puste, a moje materialne potrzeby są znikome, to ja jednak uważam, że jest jeszcze na tym polu sporo do zrobienia. Jeśli chcecie poznać moją listę lektur, zapraszam do śledzenia mojego profilu na LC.
Elizabeth Strout znam jak dotąd tylko pośrednio. Nie czytałam jeszcze żadnej z jej książek, za to oglądałam miniserial „Olive Kitteridge” zrealizowany na podstawie jej powieści. Świetny! Jeśli ktoś nie miał jeszcze okazji oglądać, to polecam. Serial wydawał mi się tak dogłębnie przedstawiać psychologię bohaterki, że nie miałam potrzeby konfrontować filmu z książką. Jestem jednak ciekawa, jak pisze Strout i chętnie poznam ją przez pryzmat innej historii. Mój wybór padł na powieść Mam na imię Lucy, która znalazła się na liście nominowanych do Man Booker Prize. Po przeczytaniu pierwszego zdania spodziewam się dobrego początku nowej znajomości. A mój profil na LC, gdybyście chcieli mnie obserwować, znajdziecie tutaj.
Od zeszłego tygodnia nie udało mi się skończyć Księgi szeptów. To naprawdę przepiękna, gęsta i pełna metafor proza. Niestety czuję, że muszę od niej na chwilę odpocząć. Zazwyczaj mi się to nie zdarza. Nie lubię czytać kilku książek naraz. Tym razem zrobię wyjątek. Powieść Vosganiana uświadomiła mi bowiem jak mało wiem o Armenii. Trudno mi powiedzieć, czy ma to większy wpływ na mój odbiór „Księgi...”, ale doszedłem do wniosku, że nie ma sensu tkwić w ignorancji. Oczywiście, nie jest tak, że nie wiem o tym kraju zupełnie nic. Znam filmy Paradżanowa, kołacze mi się po głowie kilka faktów geo-politycznych. Wiem też oczywiście o ludobójstwie z 1915 roku. Nie mam pojęcia natomiast, jak wielki efekt wywarło ono na mentalność współczesnych Ormian. Jakim piętnem odcisnęło się na ich historii. A przede wszystkim pamięć o tych wydarzeniach jest osią „Księgi szeptów”. Na koniec, nie wiem nic o ich mentalności, marzeniach, lękach i bolączkach.
Nie łudzę się, że jedna książka jest w stanie mi to wszystko wytłumaczyć. Mimo wszystko chcę zrobić pierwszy krok, który przybliży mnie do tych ludzi. Dlatego w ten weekend przeczytam reportaż Armenia. Karawany śmierci Andrzeja Brzezickiego i Małgorzaty Nocuń. A mój profil na LC znajdziecie tutaj.
A Wy co czytacie?
Tagi i tematy
komentarze [82]
Dostałem propozycję przeczytania trzytomowej sagi. Masakra. Poległem po kilkunastu stronach. Książki autorstwa Francine Rivers.
Czytelnicy oznaczyli ten post jako spam
