Szeptucha

Bardzo dobra książka. Klimat słowoańskosci wylewa na każdej stronie. Jest tu wszystko jak w kościółku Panoramixa. Szypta horroru, kawałek romansu, nuta tajemniczości i to wszystko okraszone magią i fantastyką 8/10

Bardzo dobra książka. Klimat słowoańskosci wylewa na każdej stronie. Jest tu wszystko jak w kościółku Panoramixa. Szypta horroru, kawałek romansu, nuta tajemniczości i to wszystko okraszone magią i fantastyką 8/10

Dobrze się bawiłam, fajnie spędzony czas. Choć główna bohaterka potrafiła mocno zirytować, to i tak sięgnę po kolejne części.
Jak to możliwe, że tak późno odkryłam tą serię? Nie wiem, ale lepiej późno niż wcale

Dobrze się bawiłam, fajnie spędzony czas. Choć główna bohaterka potrafiła mocno zirytować, to i tak sięgnę po kolejne części.
Jak to możliwe, że tak późno odkryłam tą serię? Nie wiem, ale lepiej późno niż wcale

Do przeczytania namówiła mnie koleżanka z pracy. Podeszłam do sprawy z wielkim entuzjazmem i cóż... książka na pewno wciągająca, lecz nie dla mnie. Po prostu mnie nie kręcą szeptuchy, wróże, bogowie, wąpierze i utopce. Te ostatnie kojarzę z dzieciństwa i nie wiem dlaczego się ich bardzo bałam. Tzn że mnie wciągnie pod wodę. Nie myliłam się. O to właśnie im chodzi.
Pomysł na fabułę świetny. Polska za czasów pierwszych Piastów przeniesiona do współczesności. Są komórki, komputery, ale też i czasy, zaklęcia i uroki.
Główną bohaterką jest Gosia -lekarka ledwo po studiach. A teraz musi odbyć przez rok praktyki u szeptuchy. Tam poznaje Mieszka. Czyli mamy trochę miłości, intryg, zdrady i wszystko to, co powinno być w książkach. Niby tak...
No przeczytałam, ale na pierwszym tomie zakończę. Niemniej jednak polecam wszystkim czytelnikom, którzy lubują się w takiej tematyce.

Do przeczytania namówiła mnie koleżanka z pracy. Podeszłam do sprawy z wielkim entuzjazmem i cóż... książka na pewno wciągająca, lecz nie dla mnie. Po prostu mnie nie kręcą szeptuchy, wróże, bogowie, wąpierze i utopce. Te ostatnie kojarzę z dzieciństwa i nie wiem dlaczego się ich bardzo bałam. Tzn że mnie wciągnie pod wodę. Nie myliłam się. O to właśnie im chodzi.
Pomysł na...

Kocham ta książkę i myślę ze po dekadzie z przygodami Szpetuchy z chęcią przeczytalabym cala serie jeszcze raz :) Szkoda trochę ze doczekaliśmy juz sie końca przygód z Bielin, bo ta seria sprawia ze czlowiek zapomina o całym świecie i wtapia sie w magiczny swiat! Dziekuje pani Kasi za ta cudowna przygodę !

Kocham ta książkę i myślę ze po dekadzie z przygodami Szpetuchy z chęcią przeczytalabym cala serie jeszcze raz :) Szkoda trochę ze doczekaliśmy juz sie końca przygód z Bielin, bo ta seria sprawia ze czlowiek zapomina o całym świecie i wtapia sie w magiczny swiat! Dziekuje pani Kasi za ta cudowna przygodę !

Kupiłam ją, bo uważałam, że to genialny pomysł na książkę, oryginalny. Pierw rozpaliła moje nadzieje. Doceniłam sarkazm, uśmiechnęłam się na kilka wpadek bohaterki, które były zabawne i urocze. Później okazało się jednak, że Gosia, choć kobieta wykształcona, jest na poziomie 13-latki a autorka ma jakiś pomysł, ale ciężko stwierdzić jaki. Męczyłam się okropnie by to doczytać. Szkoda, historia miała taki potencjał! Sięgnę jeszcze po 2 tom, lecz jeśli Gosia nagle nie wydorośleje to będzie ostatnim. Nie wiem skąd te nagrody roku, a nie wymagam od lekkich książek wiele…

Kupiłam ją, bo uważałam, że to genialny pomysł na książkę, oryginalny. Pierw rozpaliła moje nadzieje. Doceniłam sarkazm, uśmiechnęłam się na kilka wpadek bohaterki, które były zabawne i urocze. Później okazało się jednak, że Gosia, choć kobieta wykształcona, jest na poziomie 13-latki a autorka ma jakiś pomysł, ale ciężko stwierdzić jaki. Męczyłam się okropnie by to...

Wróciłam do serii ,,Kwiat Paproci" po latach, bo bardzo dobrze wspominałam ,,Szeptuchę". Ale to było i minęło.

Zarys historii jest ciekawy, Gosia trafia do Szeptuchy, żeby odbyć praktyki. Żyje w kraju, w którym Mieszko nie przyjął chrztu.

Gorzej z wykonaniem, bo to idealna pozycja dla nastolatek. Dlatego wtedy mi się podobała, bo ja teraz dorosłam a Gosia... niekoniecznie. To kochliwa hipochondryczka, nie wiem jak ona ukończyła studia. To taka roztrzepana 16-latka. A ona z Mieszkiem to już za dużo dla mnie, niemniej on musi być, rozumiem.

Na plus motywy słowiańskie, choć pobieżnie przedstawione, to chociaż dają namiastkę niepowtarzalnego klimatu.

Świetna jest natomiast sama Szeptucha, tajemnicza, zabawna, kochana na swój sposób. Dla niej chcę poznać historię dalej.

Wróciłam do serii ,,Kwiat Paproci" po latach, bo bardzo dobrze wspominałam ,,Szeptuchę". Ale to było i minęło.

Zarys historii jest ciekawy, Gosia trafia do Szeptuchy, żeby odbyć praktyki. Żyje w kraju, w którym Mieszko nie przyjął chrztu.

Gorzej z wykonaniem, bo to idealna pozycja dla nastolatek. Dlatego wtedy mi się podobała, bo ja teraz dorosłam a Gosia......

Cóż...nie chciałabym trafić pod opiekę pani doktor nauk medycznych, która nie wie, jak przeprowadzić resuscytację. Nie wie też, że melisa ma działanie uspokajające, choć w przedstawionym uniwersum fitoterapia zdaje się być nieodłączną częścią życia przeciętnego Kowalskiego.
Nie dałam rady doczytać do końca, co nie zdarza mi się w zasadzie nigdy. Powodem był wstyd. Wstyd, ze marnuję czas na tak durne, kpiące z logiki czytelnika treści. Nic tu nie trzyma się kupy, wszystko jest kanciaste, na siłę, wtórne i głupie.
Droga autorko, co poszło nie tak?

Cóż...nie chciałabym trafić pod opiekę pani doktor nauk medycznych, która nie wie, jak przeprowadzić resuscytację. Nie wie też, że melisa ma działanie uspokajające, choć w przedstawionym uniwersum fitoterapia zdaje się być nieodłączną częścią życia przeciętnego Kowalskiego.
Nie dałam rady doczytać do końca, co nie zdarza mi się w zasadzie nigdy. Powodem był wstyd. Wstyd, ze...

Wattepadowy fanfik o tysiącletnim Mieszku 1. Do tego ta ksiazka jest nudna, pełna opisów roślin i wierzeń rodem z wikipedii. Jak lubię czasem przeczytać słabą książkę, to tu mnie nic nie zaciekawiło.

Wattepadowy fanfik o tysiącletnim Mieszku 1. Do tego ta ksiazka jest nudna, pełna opisów roślin i wierzeń rodem z wikipedii. Jak lubię czasem przeczytać słabą książkę, to tu mnie nic nie zaciekawiło.

Katarzyna Berenika Miszczuk jest pisarką, współzałożycielką Wydawnictwa Mięta oraz lekarką. Jest autorką kilkudziesięciu powieści i opowiadań, w tym cyklu Diabelsko-anielskiego i serii Kwiat paproci. Pierwszą powieść „Wilk” napisała w wieku piętnastu lat.
„Szeptucha” to pierwsza część cyklu Kwiat Paproci. Główna bohaterka Gosława po ukończeniu studiów lekarskich z niechęcią wyjeżdża na praktyki do wiejskiej szeptuchy. Polska wygląda nieco inaczej, bo w tej historii Mieszko I nie przyjął chrztu, a upiry, wąpierze i słowiańscy bogowie mogą pojawić się w najmniej oczekiwanym momencie.
Pomysł na fabułę uważam za intrygujący, niestety realizacja mogłaby być lepsza. Zabrakło mi wyraźnego zarysowania pogańskiej Polski i gdyby nie opis wydawcy, uważałabym, że autorka opisuje rzeczywistość jedynie wzbogaconą elementami nadprzyrodzonymi. Dodatkowo, research mitologiczny wydaje się tu dość powierzchowny, przedstawieni bogowie i demony są wykreowani w niezbyt pogłębiony i zaskakujący sposób. Główną bohaterkę uważam za irytującą i niedojrzałą, a jej sytuacje romantyczne mało porywające. O wiele bardziej podobała mi się postać szeptuchy Jarogniewy, jej światopogląd i podejście do „szeptuchowania”. Jednak coś sprawia, że chętnie sięgnę po kolejną część serii, chyba dlatego, że zakończenie nie było dla mnie satysfakcjonujące i jestem ciekawa jak potoczą się losy Gosławy. Książka do szybkiego przeczytania na luzie, dla rozrywki, jest tu trochę humoru, trochę tajemnicy i odrobinka romansu. Za największy plus uważam wprowadzenie elementów nadprzyrodzonych i osadzenie miejsca akcji w województwie świętokrzyskim, bo jest to wyjątkowy region, przesycony legendami i słowiańskim folklorem.
---
https://www.instagram.com/kofeinowe.ksiazki/

Katarzyna Berenika Miszczuk jest pisarką, współzałożycielką Wydawnictwa Mięta oraz lekarką. Jest autorką kilkudziesięciu powieści i opowiadań, w tym cyklu Diabelsko-anielskiego i serii Kwiat paproci. Pierwszą powieść „Wilk” napisała w wieku piętnastu lat.
„Szeptucha” to pierwsza część cyklu Kwiat Paproci. Główna bohaterka Gosława po ukończeniu studiów lekarskich z niechęcią...

Szczerze powiem, że na książkę „Szeptucha” trafiłam w bibliotece, a moja uwagę przykuła… okładka 🤭 po zajrzeniu do środka znalazłam zdanie: „Zastanawialiście się kiedyś co by było, gdyby Mieszko I nie przyjął chrztu?”
Zabrałam książkę do domu, przeczytałam i… nie jestem zawiedziona ☺️

Książka łączy nowoczesność ze słowiańskimi wierzeniami. Gosia, a raczej Gosława Brzózka, po ukończeniu studiów medycznych musi odbyć roczne praktyki u Szeptuchy, czyli lokalnej, ludowej uzdrowicielki. Z tego powodu wyjeżdża z Warszawy do podkieleckiej wsi. Jest bardzo sceptycznie nastawiona, zdecydowanie bardziej ufa nauce niż ludowym przesądom, a do tego nie przepada za obcowaniem z naturą i panicznie boi się kleszczy. Podczas pobytu na praktykach, poznaje tajemniczego Mieszka. I okazuje się, że bogowie szybko dają jej poznać o swojej obecności…

Powieść mnie zaskoczyła, jest pełna słowiańskich legend, a także duchów, rusałek, upirów i wąpierzy. Przyznaje, że większości tych wierzeń nie znałam, ale bardzo mnie zaciekawiły i dobrze spędzało mi się czas z Gosią i Mieszkiem.

Duży plus za pomysł i fabułę 🤩 wizja Polski, która wciąż jest Królestwem i wierzy w pogańskich bogów jest naprawdę zaskakująca. Do tego zabawne dialogi i lekka narracja. Książka pachnie naturą, lasem i ziołami przygotowanymi w izbie szeptuchy.
Momentami przewidywalna, ale ma swój urok. Opisałabym ją jaką piękną odskocznię od codzienności. Fantastyka i groza przeplata się z romansem. Wszystko w pięknym otoczeniu naszych słowiańskich korzeni oraz natury 🌱🍀🪷

Idealna na wiosenną pogodę 🌿🌿🌿
Z chęcią sięgnę po kolejne tomu serii „Kwiatu paproci” 💚

Szczerze powiem, że na książkę „Szeptucha” trafiłam w bibliotece, a moja uwagę przykuła… okładka 🤭 po zajrzeniu do środka znalazłam zdanie: „Zastanawialiście się kiedyś co by było, gdyby Mieszko I nie przyjął chrztu?”
Zabrałam książkę do domu, przeczytałam i… nie jestem zawiedziona ☺️

Książka łączy nowoczesność ze słowiańskimi wierzeniami. Gosia, a raczej Gosława Brzózka,...