Never Never

Książka ma bardzo ciekawy zabieg, który powoduje że nie da się od niej oderwać. Muszę przyznać jednak, że dokończyłam ją po niemal roku czasu i żałuję, że tyle zwlekałam. Wciągająca historia, przeżywałam to wszystko razem z bohaterami i odkrywałam ich tożsamość strona po stronie. Cały czas była ta nutka niepokoju, czy uda im się odnaleźć siebie, czy nie…

Książka ma bardzo ciekawy zabieg, który powoduje że nie da się od niej oderwać. Muszę przyznać jednak, że dokończyłam ją po niemal roku czasu i żałuję, że tyle zwlekałam. Wciągająca historia, przeżywałam to wszystko razem z bohaterami i odkrywałam ich tożsamość strona po stronie. Cały czas była ta nutka niepokoju, czy uda im się odnaleźć siebie, czy nie…

Z początku pomyślałam ,że to bardzo dobra książka i bardzo mnie wciągnęła ,
ale im dłużej ją czytałam tym bardziej, mnie się z nią męczyłam. Miałam wrażenie ,że jeden z głównych bohaterów o imieniu Silas cały czas powtarza się jak zacięta płyta ,a druga główna bohaterka momentami była trochę irytująca. Co prawda to jedna z niewielu podczas ,której czytania nawet nie miałam pojęcia jakie będzie zakończenie ,natomiast zakończenie trochę mnie zawiodło. Myślałam, że ta historia będzie bardziej kryminałem z romansem a wyszło ma to że to w dużej mierze typowy romans z malutkim wątkiem kryminalnym. Uważam ,że kilka elementów było niepotrzebnych albo w ogóle nie wyjaśnionych. Podsumowując książka bardzo przeciętna i szczerze nie za bardzo polecam. Moja ocena to 4.5/10

Książkę polecam od 14 roku życia 💙💭🗨

Z początku pomyślałam ,że to bardzo dobra książka i bardzo mnie wciągnęła ,
ale im dłużej ją czytałam tym bardziej, mnie się z nią męczyłam. Miałam wrażenie ,że jeden z głównych bohaterów o imieniu Silas cały czas powtarza się jak zacięta płyta ,a druga główna bohaterka momentami była trochę irytująca. Co prawda to jedna z niewielu podczas ,której czytania nawet nie miałam...

6.5

6.5

Za sprawą powieści "Never, never" po raz ósmy spotykam się z piórem Colleen Hoover. W pisaniu pomagała jej Tarryn Fisher i być może dlatego jest to najsłabsza książka ze wspomnianych ośmiu.
Niespotykana w życiu utrata pamięci przez dwie osoby naraz i związane z nią problemy, nie miały szans przykucia mej uwagi. Fabuła na tyle oryginalna co sknocone wykonanie.
Powtórzenia były tak częste że męczyły. Schemat układania zdań właściwie się nie zmieniał, autorki znalazły prostą formułkę i tylko zamieniały w niej wyrazy.
Poprzez zachowania konsekwentnie charakteryzowani bohaterowie raczej przekonują do literackiej kreacji. Opisane są jednak bardzo powierzchownie, a niektóre zachowania z psychologicznego punktu widzenia, są dziwne. Narracja prowadzona jest przez Charlie i Silasa w pierwszej osobie liczby pojedynczej w czasie teraźniejszym.
Para nastolatków, nagle traci pamięć. Ale nie całą, wciąż potrafią robić to co robili wcześniej, nie tracą przyswojonej wiedzy. Jednak nie poznają siebie, rodziny, znajomych. Nie znają ciemnej strony swojej przeszłości. Co z tego wyniknie?
Brakło mi charakterystycznego dla Hoover klimatu i lekkości pióra.
Ta powieść młodzieżowa w najmniejszym stopniu nie przykuła mojej uwagi. Stawiam 6/10.

Za sprawą powieści "Never, never" po raz ósmy spotykam się z piórem Colleen Hoover. W pisaniu pomagała jej Tarryn Fisher i być może dlatego jest to najsłabsza książka ze wspomnianych ośmiu.
Niespotykana w życiu utrata pamięci przez dwie osoby naraz i związane z nią problemy, nie miały szans przykucia mej uwagi. Fabuła na tyle oryginalna co sknocone wykonanie.
Powtórzenia...

Kompletne dno. Tylko w USA moglo powstac cos tak chorego, sam poczatek (chronologicznie): urzednicy sa postrzegani jako absolutne autorytety, ktorym mozna sie wylacznie klaniac i bez szemrania wykonywac polecenia. Dzieciak z liceum jezdzi SUVem, zarazem nastolatka, ktora nie ma samochodu, dochodzi do wniosku, ze cos z nia jest nie tak, bo przeciez samochod musi miec kazdy. Rodzicow nie dziwi, ze chore dziecko zamiast jechac do szpitala wraca do domu, wrecz przeciwnie: corka dostaje reprymende, bo przeciez jej obowiazkiem jest byc w szkole nawet jesli czuje sie zle. Aha, zaburzenia zoladkowe "leczy" sie puszka Sprite'a, co otoczenie traktuje jako calkowicie normalne (pisze w 100% powaznie). I oczywiscie glowni bohaterowie klamia przy kazdej mozliwej okazji, bo tak jest im wygodnie, choc podkresla sie ich niewinnosc i dobre charaktery. A to dopiero kilka pierwszych stron. Ta pseudoksiazka to bardziej raport z psychiatryka, niz typowa tandetna literatura mlodziezowa.

Kompletne dno. Tylko w USA moglo powstac cos tak chorego, sam poczatek (chronologicznie): urzednicy sa postrzegani jako absolutne autorytety, ktorym mozna sie wylacznie klaniac i bez szemrania wykonywac polecenia. Dzieciak z liceum jezdzi SUVem, zarazem nastolatka, ktora nie ma samochodu, dochodzi do wniosku, ze cos z nia jest nie tak, bo przeciez samochod musi miec kazdy....

Książka bardziej skupia się na tajemnicy niż na autentycznych emocjach, przez co może zostawić z poczuciem niedosytu.

Książka bardziej skupia się na tajemnicy niż na autentycznych emocjach, przez co może zostawić z poczuciem niedosytu.

Trochę naiwne, ale bardzo wciągające. Świetnie się bawiłam:)

Trochę naiwne, ale bardzo wciągające. Świetnie się bawiłam:)

Zwróciłam uwagę na sposób, w jaki autorki pokazują młodzieńczą miłość w niezwykle złożonej formie – pełnej pytań o to, co jest prawdą, a co tylko iluzją. Charlie i Silas to bohaterowie, którzy stopniowo odkrywają swoją przeszłość i uczucia, a czytelnik razem z nimi próbuje rozwiązać tajemnicę, co naprawdę się wydarzyło.

Zwróciłam uwagę na sposób, w jaki autorki pokazują młodzieńczą miłość w niezwykle złożonej formie – pełnej pytań o to, co jest prawdą, a co tylko iluzją. Charlie i Silas to bohaterowie, którzy stopniowo odkrywają swoją przeszłość i uczucia, a czytelnik razem z nimi próbuje rozwiązać tajemnicę, co naprawdę się wydarzyło.

No cóż, to była całkiem przyjemna książka. Trochę niechętnie muszę przyznać, że jednak podobał mi się motyw z utratą pamięci. Na początku byłam do niego bardzo sceptycznie nastawiona. Wydawał mi się taki nierealny i, nie wiem, trochę z dupy wzięty. Nadal jest dla mnie trochę bez sensu, no ale dobra.<br/><br/>Całokształt w sumie mi się podoba. To trochę jak opowieść o Romeo i Julii. Dwie nienawidzące się rodziny, zakochane w sobie ich dzieci... Generalnie, spoko.<br/><br/>Cała historia na pierwszy rzut oka wydaje się banalnie prosta. Ale gdy tak dłużej się nad tym zastanawiam, podoba mi się. Ma wiele wątków, które po przeanalizowaniu okazują się głębokie. Poruszone zostały różne problemy, takie jak chociażby eee rodzic zmusza dziecka do czegoś. Do podążania w jego ślady, nawet jeśli dziecko tego bardzo nie chce.<br/><br/>Z kolei motyw bratnich dusz niesamowicie mi się spodobał. Uwielbiam coś takiego. A rozwiązanie zagadki utraty pamięci tym, że musieli przypomnieć sobie jak bardzo się kochają - piękne.<br/><br/>Nie jest to książka w moim typie, ale i tak mi się spodobała. Była przyjemna. Ale myślę, że dość szybko o niej zapomnę.

No cóż, to była całkiem przyjemna książka. Trochę niechętnie muszę przyznać, że jednak podobał mi się motyw z utratą pamięci. Na początku byłam do niego bardzo sceptycznie nastawiona. Wydawał mi się taki nierealny i, nie wiem, trochę z dupy wzięty. Nadal jest dla mnie trochę bez sensu, no ale dobra.<br/><br/>Całokształt w sumie mi się podoba. To trochę jak opowieść o Romeo...

Główni bohaterowie "Never Never" to Charlie i Silas. Wiele rzeczy jest dla nich zagadką. Kim właściwie jest dla siebie ta dwójka i jakie żywi w stosunku do siebie uczucia? Jaka jest ich przeszłość i pochodzenie? To tylko niektóre z pytań, na które muszą poznać odpowiedź. Pomóc im w tym mają pomięte kartki, owiane tajemnicą notatki i zdjęcia z miejsc, których nie pamiętają. Czy odkryją, co dawniej ich łączyło? Czy da się odbudować uczucia i przywrócić pamięć o miłości? A może to właśnie brak pamięci stanowi jedyną ochronę przed szaleństwem? Charlie i Silas zostali połączeni przez przeznaczenie. Czy to właśnie ono pozwoli im wskrzesić miłość z powrotem?
Charlie i Silas pewnego dnia stwierdzili, ze nic o sobie nie wiedzą. Dzień jak co dzień , w szkole, a oni nie potrafia sie odnaleść. Dzieki notatkom, udaje im sie poukładać kilka faktów. Poznaja swoje rodziny, rozeństwo i staraja sie życ, ale sa juz innymi ludzmi.
Dzieki analizie przezyc, wydarzeń z życia , spotkań z bliskimi...powoli rozwiazuja zagadke. Zakochuja sie w sobie ponownie i zycie toczy sie dalej.

Główni bohaterowie "Never Never" to Charlie i Silas. Wiele rzeczy jest dla nich zagadką. Kim właściwie jest dla siebie ta dwójka i jakie żywi w stosunku do siebie uczucia? Jaka jest ich przeszłość i pochodzenie? To tylko niektóre z pytań, na które muszą poznać odpowiedź. Pomóc im w tym mają pomięte kartki, owiane tajemnicą notatki i zdjęcia z miejsc, których nie pamiętają....