Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Heliogabal, wnuk Mezy

Wydawnictwo: Nowy Świat
5,96 (23 ocen i 5 opinii) Zobacz oceny
10
0
9
2
8
1
7
4
6
7
5
6
4
2
3
1
2
0
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788373863217
liczba stron
336
słowa kluczowe
Heliogabal, cesarz, Rzym
kategoria
Literatura piękna
język
polski
dodała
Pistacia

W roku 218 Heliogabal został obwołany przez żołnierzy cesarzem rzymskim. Słynął ze swoich transseksualno-orgiastycznych zachowań. Kolekcjonował pajęczyny. Widywano go także jeżdżącego po Rzymie rydwanem zaprzężonym w nagie młode dziewczyny. W 222 r. został wraz z matką i dworzanami zamordowany przez pretorianów podburzonych przez swoją babkę Julię Mezę.

 

źródło opisu: Nowy Świat, 2010

Brak materiałów.
książek: 611
MacG | 2013-03-07
Przeczytana: 07 marca 2013

Wbrew tytułowi nie jest to książka o samym imperatorze, ale raczej o jego babci, Julii Mezie i o tym jak ona sama postrzegała świat, w którym przyszło jej żyć. Autorka podzieliła tekst na trzy przeplatające się relacje - Mezy, która wspomina swoje wcześniejsze życie, poprzedników Heliogabala (Septymiusza Sewera, Karakallę...), a także obecny czas, w którym stara się kontrolować niesfornego wnuka-władcę Rzymu; biegłych, którzy oceniają imperatora pod kątem psychiatrycznym i pedagogicznym, a także autorów zbioru "Historia Augusta", którzy przekazują w biogramach informacje o kolejnych panach imperium. Sam pomysł bardzo dobry, ale wykonanie ciut gorsze. Opowieść Mezy jest tylko niezła, opinie biegłych nie wydają się specjalnie przekonujące czy odkrywcze, zaś biografie starożytnych historyków zdecydowanie lepiej czytać w (wydanym także po polsku) oryginale niż jako wyrwane fragmenty. Największym problemem książki jest to, że mało w niej tytułowego cesarza - odnoszę wrażenie, że typowa powieść historyczna mogłaby przynieść więcej odpowiedzi na pytania na jego temat niż opinia psychologa X czy psychiatry Y.

Całość czyta się jednak całkiem dobrze, zaś wpleciona recenzja czytelniczki jest najlepszym fragmentem z "przyszłości". Rzucić okiem można, ale nie należy się nastawiać na powieść w stylu czy klasy "Ja, Klaudiusz".

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Odwykownia

Sympatyczna, dość ciekawy pamiętnik z odwyku. Tylko, czy ma przełożenie na rzeczywistość? Jak na mój gust, albo bohater nie był jeszcze alkoholikiem &...

zgłoś błąd zgłoś błąd