Panny z Wilka. Opowiadania

Seria: Koliber
Wydawnictwo: Książka i Wiedza
6,82 (1051 ocen i 47 opinii) Zobacz oceny
10
65
9
107
8
122
7
361
6
205
5
120
4
32
3
26
2
4
1
9
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
liczba stron
234
kategoria
Literatura piękna
język
polski

Opowiadania zawarte w tomie, napisane przez Iwaszkiewicza w okresie międzywojennym, należą już do klasyki literatury polskiej. "Panny z Wilka" i "Brzezinę" - tak pięknie sfilmowane przez A. Wajdę - łączy wspólny motyw: niespełnionej miłości, żalu za wszystkim, co przemija i odpływa bezpowrotnie. Akcja tych opowiadań rozgrywa się w letnim wiejskim pejzażu, mistrzowsko malowanym przez pisarza, i...

Opowiadania zawarte w tomie, napisane przez Iwaszkiewicza w okresie międzywojennym, należą już do klasyki literatury polskiej. "Panny z Wilka" i "Brzezinę" - tak pięknie sfilmowane przez A. Wajdę - łączy wspólny motyw: niespełnionej miłości, żalu za wszystkim, co przemija i odpływa bezpowrotnie. Akcja tych opowiadań rozgrywa się w letnim wiejskim pejzażu, mistrzowsko malowanym przez pisarza, i przyroda jakby współgra z przeżyciami bohaterów. Zapach wiejskiego, dusznego, letniego powietrza, nasyconego zmysłowością i delikatnym erotyzmem. Właśnie to doznanie wraca do mnie na każde wspomnienie "Panien z Wilka". Julcia, Jola, Fela, Kazia, Zosia i Tunia - sześć panien z Wilka oraz Wiktor, młodzieniec, który odcisnął się głębokim piętnem na ich życiu. Relacje pomiędzy Wiktorem a każdą z sióstr były inne, lecz wszystkie przesiąknięte silnie odczuwalnym napięciem, jakie może powstać tylko pomiędzy kobietą a mężczyzna.

Wydanie 8.

 

źródło okładki: http://www.conrada11.pl/

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (1940)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 1355
vampireheart | 2015-09-24
Na półkach: Przeczytane, Ulubione, Posiadam
Przeczytana: 23 września 2015

Z polskimi autorami mam jakoś tak na bakier. Poezja i książki historyczne spod pióra polskich autorów- owszem. Inne sprawy są dla mnie nużące.

Za Iwaszkiewicza nigdy bym się nie zabrała właśnie z tych względów. "Panny z Wilka" jednak dostałam, a więc wstyd byłoby nie przeczytać. Jako że trzy opowiadania zostały zawarte w książeczce o niedużych gabarytach, niemal od razu zabrałam się za lekturę.

Na pierwszy ogień poszły owe "Panny z Wilka". Sama nie wiem, co takiego sprawiło, że zdecydowałam się kontynuować czytanie. Styl autora już na pierwszych stronach jest dość specyficzny i odrobinę irytujący. Cóż, postanowiłam się nie zniechęcać i brnęłam dalej. Hmm... o ile spodziewałam się czegoś na poziomie, tematyka opowiadania jest beznadziejna i dla mnie zbyt banalna jak na rewelacyjne panowanie nad opisami. Ponadto miałam obiecany delikatny erotyzm, którego po prostu brak- pomijając dwóch wspomnień głównego bohatera, wielkiego Casanowy bez jakiejkolwiek kobiety. W połowie...

książek: 64
sylabo | 2016-06-18
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 14 czerwca 2016

„Bo nie myśli się o sobie, myśli się jedynie aby wyjść z siebie” - ta myśl zaczerpnięta z pewnej znanej powieści, siłą wielkiego skrótu, poprzez ulotne skojarzenie, uproszczenie nawet, ale trafnie – jak sądzę - próbuje czytelnika skierować na drogę zdemaskowania Wiktora. Tego kogoś, kto zawsze myśli bezpodstawnie o powodzeniu i obfitości przyszłego życia. Nie chodzi tu bynajmniej o to, że lęka się tego, co tu i teraz, ale chyba sobie mówi, że dostarcza mu uciechy ta rzeczywistość, ale jestem ponad to. „Panny z Wilka” to w moim przekonaniu opowieść o niepełnym życiu (porównanie z życiem autora nasuwa mi się samorzutnie). To także opowieść o powrocie, który jest zawsze pragnieniem. Oczekiwaną gdzieś głęboko nadzieją, że wszystko będzie tak jak dawniej, mimo że wiemy, że powrót jest niemożliwy. Wszystko tu w Wilku wita Wiktora poczuciem utraty, niespełnienia. I choć po ludzku, po prostu miłe mu są te spotkania ponowne, próbuje przezwyciężyć to uczucie. Autor z...

książek: 1321
EwaWu | 2017-11-05
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 05 listopada 2017

Czas… Może być kliszą, na której przewijają się koleje losu. Albo siłą sprawczą ich przewijania. Może być linearny, cykliczny albo porwany epizodycznie, gdy strumień świadomości (jest) otwarty, a wehikuł uruchomiony. Może być wyrazisty lub ulotny. Z jego upływem mierzy się główny bohater iwaszkiewiczowskich Panien z Wilka.

Wiktor konfrontuje swoje życie z upływem czasu. Dojrzałość z młodością. Dążenie do trwałego szczęścia z uleganiem chwilowym radościom. Zastanawia się, na ile człowiek jest odpowiedzialny za swoje życie; na ile jest miotany przez koleje losu. Czy zrobił coś nie tak, skoro czuje się rozczarowany? Czy powinien był postąpić inaczej, gdy młodzieńcza pasja, namiętność była w nim jeszcze żywa, a piękno – na wyciągnięcie ręki? Czy ciągle jeszcze może – i powinien! – coś zmienić?

Do takich rozważań może doprowadzić człowieka konfrontacja z miejscem, które go ukształtowało; w którym się wychował; z którym wiążą się wspomnienia czasu naznaczonego największą intensywnością...

książek: 617
Balinea | 2014-04-13
Przeczytana: 13 kwietnia 2014

"... Był to jeden z tych dni na przełomie lata, kiedy jest bardzo ciepło, ale niebo jest pokryte, białe i ciepłe obłoki układają się w nieprzerwaną zasłonę. Drzewa stały z opuszczonymi, jakby zwiędłymi liścmi, które pokazywały białawą podszewkę. Kwiaty też jakby zwiędły, dalie i fuksje zwiesiły głowy.
Poczuł, patrząc na niemoc przyrody, że nie przezwycięży ona jesieni i sam w sobie odczuł ów brak oporu, który decydował o przełomie lata..."

Kto z nas nie myślał czasem o odnalezieniu młodzieńczych miłości, fascynacji? O tym co mogłoby się stac, gdybyśmy kiedyś mieli więcej odwagi, doświadczenia?
Iwaszkiewicz pięknie opisuje próbę powrotu do przeszłości, wskrzeszenia wspomnień. Lecz czy kontynuacja wydarzeń sprzed 15 lat, kolejne 'etapy' okażą się dla bohatera możliwe do realizacji?
Krótkie opowiadanie niezwykle nasycone treścią, przesączone subtelnym erotyzmem. Parna, duszna atmosfera pełni lata, opisy rozkwitłej przyrody mistrzowsko odzwiercieldlają przeżycia...

książek: 242
nieidentyczna | 2014-04-26
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 26 kwietnia 2014

„Panny z Wilka” to opowieść o czterdziestoletnim mężczyźnie, Wiktorze Rubenie, który zmęczony życiem, a może trochę nim rozczarowanym(?), wraca po latach w rodzinne strony. Wraca do miejsca, z którym łączą go najpiękniejsze młodzieńcze (i przedwojenne) wspomnienia, gdzie czuł się swobodnie i bezpiecznie. I gdzie brylował w otoczeniu tytułowych panien z Wilka, młodych, pięknych, dopiero wchodzących w dorosłość kobietek, które łączyło jedno - zafascynowanie równie młodym, oczytanym, eleganckim i przystojnym mężczyzną, jakim był Ruben.

Powrót na wieś jest dla niego swoistą konfrontacją ze zmieniającą się rzeczywistością oraz upływającym czasem. Owe młode panienki są już dorosłymi kobietami – zmieniły się jak zmienia się wszystko, co narażona na bieg historii i czasu. Wiktor mimo to próbuje ożywić przeszłość, przywrócić miniony czas i znowu nadać mu rzeczywisty kształt. Poszukuje dawnego szczęścia, niezrealizowanej miłości, sensu życia utraconego wraz z młodością. Czy jego próba...

książek: 188
Kasia | 2014-05-08
Na półkach: Przeczytane, Ulubione, Posiadam

Iwaszkiewicz to mój wzór do naśladowania. Mój mistrz po prostu. Ma przepiękny styl, niesamowicie urzeka mnie tematyka jego utworów - dużo pisze o śmierci - naprawdę w niepowtarzalny sposób. Jestem pod wielkim wrażeniem. Najbardziej podoba mi się opowiadanie Brzezina, język w nim jest po prostu urzekający.

Nie jest to jednak proza dla wszystkich. To prawdziwa literatura piękna. Nie ma tam akcji, nie wciągnie nas ta książka, nie połkniemy jej w całości. To się czyta powoli. Najbardziej wyszukane dania też jemy jak najwolniej, aby się nimi nacieszyć. Właśnie taki jest Iwaszkiewicz. Jeśli się zakochacie, tak jak ja, to wrócicie nieraz. Zwłaszcza w deszczowy, tętniący życiem, zielony dzień.

książek: 1032
oceuce | 2018-05-29
Przeczytana: maj 2018

W tym dość krótkim zbiorze na czytelnika czekają trzy opowiadania: "Panny z Wilka", "Brzezina" i "Róża".

Głównym bohaterem "Panien z Wilka" jest Wiktor - mężczyzna po trzydziestce, który postanawia spędzić urlop u wujostwa. Gdy był tam ostatni raz - 15 lat temu - każdą wolną chwilę spędzał w Wilku, pobliskim majątku pełnym młodych panien. Spotkanie po latach staje się pretekstem do snucia refleksji o naturze pamięci i czasu. Jak żyjemy w wspomnieniach innych? Jak wiele mamy wspólnego z samymi sobą z młodzieńczych lat? Czy miłość jest tylko kaprysem młodości?
"Panny z Wilka" są nostalgicznie, sensualne i nieśpieszne. Pełno tu subtelnego erotyzmu i tęsknoty za młodością-za tym, co nigdy nie miało się wydarzyć i za tym, co mogło być... Lato, łąki i długie spacery-takie są "Panny z Wilka". Wspomnienia, wiejska przyroda, gorące noce i myśli. Kobiety, które kiedyś fascynowały, a teraz, jako matki, żony i kochanki, prowokują pytania: czy dobrą drogę wybrałem? Czy byłbym szczęśliwszy...

książek: 1176
Mateusz | 2014-08-03
Na półkach: Przeczytane

"Panny z Wilka" są fantastycznym przykładem opowiadania o przemijaniu. O tym, co było kiedyś, ale czego już dawno nie ma i nigdy już nie będzie, nawet przy pomocy wszelkich starań. Retrospekcje Wiktora Rubena ukazują jemu samemu, jak wiele stracił szans i możliwości, które już nigdy nie powrócą. Znamienna jest tu scena kończąca opowiadanie, w której to Ruben zmierza na pociąg, odprowadzany przez jedną z dziewcząt. Zdaje sobie sprawę z tego, że tak, jak kilkanaście lat temu stracił szansę na lepsze życie, tak teraz stracił ją już na zawsze.

książek: 645
Pavvvel | 2016-10-17
Na półkach: Przeczytane

Posłużę się słowami Andrzeja Wajdy: "Kiedy się zastanawiam, co jest treścią opowiadania Panny z Wilka, myślę, że jest nią i to, i tamto, i jeszcze coś innego. I to jest właśnie precyzyjna odpowiedź. Jakaś cienka nitka łączy nas z tym opowiadaniem, jakbyśmy w sobie odgrzebywali coś dawnego, coś z dzieciństwa, coś lepszego, coś piękniejszego. W Pannach z Wilka pojawia się świat wartości. Te kobiety wiedzą dokładnie, czego nie wolno im przekroczyć."

książek: 988
Mario | 2016-01-01
Na półkach: Przeczytane

O niemożności. O nieosiągalności. O zagłuszaniu pragnień, i zastępowaniu ich przez zamyślone przyglądanie się przepływającemu niby obok, niby w filmie, w nierzeczywistości, czasowi. Czy różni się czymś człowiek po śmierci ciała od tego po śmierci pragnień?
I dla kontrastu ostatnie, krótkie opowiadanko o tym, że można inaczej, że może głupio, paskudnie, prostacko, z wyrachowania i egoizmu, a jednak żywo, z iskrą, rozmachem, z pragnieniami pod rękę.

zobacz kolejne z 1930 
Przeczytaj także

Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
Inne książki autora
więcej książek tego autora
Powiązane treści
Iwaszkiewicz pisał też dla dzieci

Nikt nie wiedział o istnieniu tej książki. Dopiero całkiem niedawno okazało się, że autor „Panien z wilka” ma w swoim dorobku jeden tytuł dla dzieci. Napisał go w latach 1933-1934 w Kopenhadze. Jego fabułę i ilustracje stworzył wraz ze swoimi córkami. Odnaleziona po 80 latach w archiwum rodzinnym w Stawisku „Kocia książka” w grudniu ukaże się nakładem Oficyny Wydawniczej Wilk&Król. 


więcej
więcej powiązanych treści
zgłoś błąd zgłoś błąd